Batchmates Quotes Novels & Stories

Pinakain nito ang buong team nila! Isang text message pa ang pumasok mula kay Mateo. ‘Bakit hindi ka nagrereply? Nagtatrabaho ka pa ba? Hindi ka pa nag-be-break? Nat, ingatan mo naman ang sarili mo. Huwag mong pagurin ang sarili mo!’

Yung dalawa kong kaibigan binato sa baba ang sapatos saka nagsusuka na kina iling ko. Hindi naman pwede yung pambabastos nila diba, may kasabihan nga na " kapag binato ka ng bato batuhin mo rin ng tinapay pero iba ang sa akin, kapag binato ka ng bato batuhin mo rin ng bato yung doble para tie kayo". Inayos ko pa ang aking sarili saka ako bumwelo na kinatawa nila. Akala ata nila nag excercise ako rito hindi nila alam ang darating na sakuna sa kanila.

"I am ready to fight but not ready to bite." Maarte at malandi kong pagkakabigkas ng aking quotation. Agad namang nag-cheer sa akin ang dalawa kong kaibigan. Nagsigawan ang aking mga kaklase na para bang sinasabing may nanalo na dahil sa lakas ng kanilang hiyawan. Agad hinagilap ng mata ko si Darius kung anong reaction nya napangiti ako nang makitang isa siya sa pumapalakpak at tumatawa ng kaunti dahil sa aking panghaliparot na quote.

” matic ko’ng sagot. ”Bilang frend, o bilang tito?” Tinignan ko s’ya ng masama. ”S’yempre bilang pair ko!” ”Pero p’wede namang friends lang tayo, `di ba? Tulad nina Rome, or parang Kuya lang, tulad ng step brothers mo.” ”A-ayoko nga!” nginusuan ko s’ya, ”Gusto ko mates! Kahit `di fated pair, basta, mates tayo!” pilit ko.

Alam ko na makakasundo ko agad ito, dahil mabait, madaldal, at masayang maging ka workmate. " Uy! I'm Mateo nga pala.. bago ka ano? Ngayon ko lang ikaw nakita dito e.." curious na tanong ni Matteo sa akin. Tumango naman ako dahil nahihiya ako na sagutin si Matteo lalo na first day ko palang dito. " Don't be shy.. i want you to be my new friend.. maybe later sama ka sabay ka sakin mag break.." pag anyaya naman ni Matteo sa akin. Pumayag ako dahil i think he's kind of.

“Sus, we’re not halfway there yet. Marami pang pwedeng mangyari sa buhay natin. Madadapa pa ulit ako ng ilang beses, iiyak, at matatalo pero ang importante ay hinding-hindi tayo susuko. Life is a game and you gotta be a player. You may not always be a winner but be sure to be a fighter. Walang imposible sa taong may pangarap at nagsisikap.” “Motivational speech pala ang pakay mo kaya ka nandito ha...” She laughed along with me. “Pero thank you, siswa. Nakakalakas talaga ng loob iyong mga words of wisdom mo lalo na at alam at nasaksihan ko lahat ng mga pinagdaanan at nilagpasan mo sa buhay. You are someone truly worth emulating, Toyang. Kaya dapat ay bilib at proud ka rin sa self mo no!”

Mukhang wala na din akong magagawa, Ayoko din namang na kinakawawa nila ang mga kaibigan ko. "Hindi porket pinipigilan ko sila natatakot na akong matalo sila. Gusto ko lang sila pigilan dahil hindi naman ka-ubos ubos ng oras yang mga kaibigan mong pasikat at may inggit sa katawan." "Burn." "Nadali mo friend." Narinig kong komento ni Pat at Zen. Kita sa itsura nilang apa't ang pag-kainis. Naririnig kona rin ang bulungan ng iba namin kaklase.

Lumingkis naman ang kaibigan sa braso niya habang nag lalakad sila. "San tayo?" tanong niya. "Kahit saan" wika ng kaibigan. Naglakad lakad lang sila kung saan saan. Habang nag kwekwentuhan ng kung ano ano. God she miss this. Na miss niya ka bonding ang kaibigan. "Anong bang hanap mo sa lalaki besh?" Umpisa ng kaibigan. "Ako, simple lang Matangkad na payat tas gwapo slash cute like Marc, and also jhezter" Sagot niya dito. Pabulong nalang niyang binigkas ang huling sinabi.

Ngumisi siya habang naglalakad at sinabing, “Uy, ito ba ang sikat na Avengers Club? May kasabihan nga, 'Para makilala ng mabuti ang mga tao, kailangan silang makasama ng personal.' Talagang top-notch talents kayong lahat. “Hindi ba ikaw si Levant Norris? Hindi ka man lang maaaring maging kapalit sa aming Supreme Club. Naging core member ka ba pagkatapos mo kaming iwan? Nakakahanga ka talaga! “Wow, Mateo, nandito ka rin? Nakabawi na ba ang mga kamay ng iyong kapatid? Hindi ba kailangan mong kumita ng pera para magamot ang iyong kapatid?" Ang tulis talaga ng dila niya. Naikuyom nina Levant at Mateo ang kanilang mga kamao nang marinig ito. Hindi na sila makapaghintay na sumulong at suntukin siy

sabi ko sa mahinahong boses. Naupo siya sa tabi ko at hinila ako payakap sa kanya. “Iyong lalaki ba na dinala mo sa kasal ang iniiyakan mo ngayon? Gwapo lang siya, but he’s not worth the tears, ok? Jam na lang tayong batchmates mamaya para kahit papaano, mabawasan iyang loneliness kuno mo. Batch reunion, ganoon!” I bit a portion of flesh in my mouth. I never console a broken friend in this way na tila hindi mabigat ang pinagdadaanan.