Batchmates Quotes Mga Nobela at Kwento

“Mom, ikaw rin ang nagsabi, people come and go. At least ngayon, alam na natin kung sino ang tunay na kaibigan.” Si Don Lorenzo naman ay nanatiling tahimik, ngunit unti-unting nawala ang tigas sa mukha nito. Biglang itinaas ni Nate ang kanang kamay. “Never give up!” Lahat sila ay napalingon sa bata. “Saan mo naman natutuhan iyan?” tanong ni Don Lorenzo. “Sa cartoons po. Kapag natatalo, kailangan bumangon ulit.”

"Nag-enjoy ka ba dito?" "Enjoy na enjoy lalo at magkasama tayong lahat na ka batchmate," lalo na ikaw, gusto ko pa sana na idagdag pero pinigilan ko lang ang bibig ko. "That's good to hear na nag-enjoy ka, and then may bukas pa tayo para mag-enjoy," seryoso niya na sabi. "Kaya nga, sulit ang pag-iyak ko kina mama dahil hindi sana nila ako payagan na sumama dahil Cebu pero walang magawa dahil gusto ko," nakangiti kong amin.

"I'm sorry.. wala naman syang nabanggit.." "oh , alam mo bang batchmates kami?, Infact magkaklase kami since Highschool. " Ngiti ni cathy. " Wow, I hope he behaves well during those days.." Angela tried to laugh it out praying na sana hindi na dugtongan pa ni Cathy ang sasabihin dahil maririnig sila ng iba nilang kasamahan.. Cathy stop smiling for a second and stared at her..

"Ang dangal ko, ang pangalan ko, ang buhay ko. Pero sa huli, ang pinili mo pa rin ay ang iyong misyon. Ang Ikaapat na Protokol. Mas mahal mo ang iyong tungkulin kaysa sa akin." Isang luha ang pumatak mula sa mata ni Mateo patungo sa buhangin. "Sana ay hindi na lang tayo nagkita sa Roma. Sana ay naging isang simpleng guro na lang ako at ikaw ay naging isang simpleng pintor. Siguro, masaya sana tayo ngayon. Siguro, mayroon tayong bahay na may hardin, hindi isang tent sa gitna ng kawalan." Ngunit alam ni Mateo na ang "sana" ay ang pinakamabigat na salita sa mundo. Ito ay ang pangarap ng mga taong wala nang pag-asa.

sabi ko kay Luca saka ko binuka ang kamay ko with a smile on my face (Come here!) Niyakap ko si Luca, ang isa sa mga tapat na tauhan ng samahan namin noon hanggang ngayon! Kung may taong nagbibigay ng humor sa grupo, si Luca ito pero pagdating sa mga engkwentro at labanan, maasahan siya dahil wala siyang inaatrasan! “Çok teşekkür ederim kardeşim! Sen her zaman benim bir parçam olacaksın!” bulong ko kay Luca at tinapik naman niya ang balikat ko

They’ve been friends since high school and some went to the same college. It’s a chaotic circle but bearable. Considering they are good friends who’ll have your back when you’re down and kick your ass to the right path when you’re not. "Happy?" inis na sabi ni Nickos sa mga kaibigan na mukang masayang masaya sa ka-miserablehan niya. Nailing nalang doon si Matteo at nagpatuloy lang sa pag inom habang nakangising pinanonood ang kaibigan. Napapangitan at natatawa siya sa itsura nito ngayon.

Ito ‘yong may laman. “Mabuti naman,” sagot ko, pilit na casual. “Nanalo kami kagabi. Clean sweep in the last round,” sabay ngisi ko, trying to lighten the mood. “Pinagmamalaki mo ang dalawang game na first blood?” tukso niya agad. Napangiwi ako. “Kuya naman eh… first blood is life kaya. Small wins matter.” “Ah, ganon ba? Sige nga, lagyan mo ng inspirational quote. ‘Every first blood is a step towards world domination.’”

Good thing, I have these friends who always willing to help and encourage me whenever I feel down. "Let's call it a day. It's almost 2am," sabi ni Pat dahil tipsy na siya "Thanks sa libreng inom bro," si Cholo na halatang lasing na "Congratulations again, Pat and Niks. So proud of you guys," si Benedict na kanina pa kami kino-congrats "Thank you guys for making me feel better," sincere na sabi ko "You're welcome. You're not a failure, always remember that," Sabi naman ni Queenie

“You look beautiful. You’ll be fine.” Umiling ako, pilit na ngumingiti. “Easy for you to say. Ikaw ang batchmate nila dito, hindi ako.” He smirked, leaning down slightly. “You underestimate yourself.” At bago pa ako makapagsalita, may tumawag na agad sa pangalan niya.

“Kumakain ako ng buhay, saka manahimik ka. Baka gusto mo ipukpok ko sa ulo mo itong bote..” “Sige nga, gawa.” Nanakbo naman agad si Ejiq, lahat kami at napapailing nalang. Kapag mga nasa battlefield sila, halos hindi sila makausap ng matino. Tapos kapag ganito ay parang bata na nag-hahabulan at nag-lolokohan. I just smile and wipe my tears, ramdam ko na ginagawa nila ang lahat para hindi ako malungkot habnag andito kaming lahat sa camping. I must thank my brother matapos ang camping na ito.