Classmates Reunion Quotes Novels & Stories

Kung hindi siya nakapaghanda, baka nasigawan at napaalis na siya ng mga matatandang board members. Biglang tumunog ang cellphone niya. Isang mensahe mula sa matagal nang kaibigang si Genevieve. Kakauwi lang daw nito sa bansa at gustong makita si Chloe. Nasa kanilang class reunion siya at nagyayang makipag kita at makipag inuman. Mag-best friend sila noong college, magkasama sa dorm, sabay nag-aaral buong gabi. Lagi nilang sinasabi at pinapangako noon: “Pag yumaman tayo, huwag nating kalimutan ang isa’t isa.”

Bati kay Lucille ng kaniyang dating kaklase. Sa makatuwid ay nalaman ni Lucille na lahat ng naroon ay mga dati nilang kaklase at natuloy ang noon ay reunion na tinutukoy ng kaniyang mga kaibigan. "Tara, tara pasok kayo!" sabay hila sa kanilang dalawa kaya wala na silang nagawa kung hindi sumunod. Malaki ang kuwarto at marami-rami rin silang naroon. Maingay ang palagid, dagdagan pa ng makulay na ilaw at mga nagsasayawang mga tao.

Nang masiguro niya yatang wala ay mariin siyang ngumiti sa akin. "Sige. By the way. Thank you. Gumaan ang loob ko kahit papaano." Tinapik ko na ang kaniyang balikat, bilang pagpapaalam. I left him and walk through the ocean of people. The crowd was still substantial... mostly millennials like us, our former classmates, and younger btaches from us. The older alumni had likely retreated to their respective homes by now, iyong mga kaedaran na ay bihira ko na lang kasi makita rito. Maybe they're at their respective homes- so I need too, since aalis na ako bukas.

said Quel na ikinairap ng babae. "I would accept another mission, but I'll do it after the reunion..." Gabriella replied. "What reunion?" nakataas ang kilay nitong tanong. "Oh, right. Hindi ko pa pala nasasabi sa'yo ang tungkol doon. We're going to have a highschool reunion. Remember Jenna? She's the one who told me about it. Sasama ka ba?" If she haven't mention it before, Quel was also her classmate back in highschool. She literally grew up sticking with him.

I smirked. Huminto ako sa likod ng Faculty na malapit lang din sa Engineering building. Humarap ako kay Jamaica. "Makiki-sit in ako sa block mo. Isang araw," ani ko. "What?" Humalukipkip ako at ngumiti sa kaniya. "So don't seek trouble from now on. There's a saying, a classmate for a day is a classmate for a lifetime." Ngumiwi siya sa sinabi ko saka umirap. "I'll attend your class too,' aniya.

Mag-iingat ka papuntang school ha? "Ah!" React ko nang maalalang nagpaalam nga pala sakin si Tita Son na magkakagrand reunion daw sila ng mga kaklase niya noong kolehiyo. Natapik ko ang noo ko dahil doon. "Ngayon pala 'yun." Pagkausap ko pa sa sarili ko. Wala mang gana, pinilit ko pa rin kanainin ang pagkain na niluto sa akin nit Tita Son. Di ko nga lang naubus dahil feeling ko maiisuka ko laman ang kinain ko kung pipilitin ko ang sarili ko.

May isa namang taga STEM na lalaki ang nagvolunteer at nagsalita. "In this retreat, mas lalo kong nakilala yung mga classmate, friends and schoolmate ko. Na dapat we should never judge someone. Kasi behind those smiles and laughter may tinatago rin pala silang pain and problems. Although ayaw man nilang ipaalam we should always stay by their side no matter what. Because a companion is what they need." sagot ng isa. Napatango tango naman si Brother. May iba pang mga nag share about sa experience nila ngayon like kung gano sila nag enjoy and all.

Parang dari ay dalawa or tatlong buildings lang na dalawang floors ang nandito. Kahit na tatlong taon lang ako dito, may ilang mga memories naman akong nagawa at natatandaan ko pa rin ang mga iyon hanggang ngayon. I suddenly miss my old classmates here. Kailan naman kaya ang reunion namin sa elementary? Sumulyap ako kay Krypt nang maalala ang mga interactions namin noon. Things started here. Mga bata pa lang pero humaharot na.

Doon ang napili nila na lugar na halos lahat ng mga kaklase ko ay sumang-ayon at ibang kaklase ko dati. Pumayag kami ni Ignacio at nakapag paalam na kami sa mga magulang namin. Advance reunion na raw namin ito dahil hindi namin alam kung kailan kami ulit magkikita after ng graduation. May kanya-kanyang buhay o landas na kasi kaming tatahakain. Ibang school, ibang kurso, ang iba hihinto muna raw dahil gusto munang maghanap ng trabaho bago mag-aral ulit.

“Excuse ka na. Reunion ‘to. Importante ‘to.” Pinasadahan ko ng tingin ang paligid. Sobrang dami ng tao. May mga mukha akong natatandaan, may iba namang kailangan ko pang titigan nang matagal bago ko maalala kung kaklase ko ba talaga. “I thought maliit lang ‘to,” sabi ko. “Akala ko batchmates lang natin from first year hanggang fourth year.” Umiling si Joan. “Nope. Lahat daw ng sabay gr-um-aduate. Ewan ko ba sa mga professors natin noon. Sila raw ang nagplano. Ang gulo nila.”