Novel & Cerita Behave

Isang desisyon na walang plano. Naramdaman kong nanigas siya. Parang pinindot ang pause sa buong mundo niya. Umatras ako agad. Hindi dahil nagsisi ako kundi dahil alam kong sapat na yun. “Ayan” sabi ko. “Behave” Tumango siya. Parang kuting. At doon ko muntik na sirain ang sarili kong kontrol.

Hindi pa man siya nakakasagot, pinaupo na silang lahat. HABANG kumakain, napansin ni Bea na masyadong kalmado si Ashton. Hindi ito nagyayabang. Hindi rin ito maingay. Pero halata sa mga kilos nito na sanay sa kontrol. Sanay sa high society. Sanay sa mga taong hindi basta-basta kumikilos nang walang dahilan. Iyon marahil ang dahilan kung bakit lalong siya nitong kinabahan. Hanggang sa matapos ang dinner at muling nagsalita si Ashton.

Pangalawa, Paranoid behavior dahil nagiging paranoid sila, laging nag-iisip na may masamang mangyayari o may taong nagbabantay sa kanila; At Pangatlo, Avoidance behavior nag kakaroon sila ng mga pag-iiwas sa mga lugar, tao, o sitwasyon na nagpapaalala sa kanila ng kanilang traumatic na karanasan. "Good morning sir" Natigilan naman ako ng mag sabay sabay ang pag bati ng mga tao sa office kaya saglit na ibinaling ko ang aking tingin sa kung sinong dumating at nang malaman kong si chief ito ay tumayo din ako para bumati.

I'm here now. NAALIPUNGATAN ako ng maramdamang parang may mabigat na nakapatong sa bewang ko dahilan para hindi ako makagalaw at parang may kung anong humahaplos sa buhok ko, kaya naman pinilit kong imulat ang mata ko at halos manlaki ang mata ko ng may kung sino ang nakayakap sa akin at dahil madilim ang silid at hindi ko maaninag ang kanyang mukha, ay akmang gagalaw na sana ako para makawala sa pagkayakap nito, ngunit mas lalo akong nagulat ng mas lalo nitong hinapit ang bewang ko padikit sa kanyang katawan dahilan para mapadikit ang aking mukha sa kanyang dibdib. "Stay..." Mahinang bulong nito at halos pigil ko ang aking pag hinga habang nararamdaman ang pagbilis ng tibok ng puso ko ng ma

Kahit malamig ay unti unti iyong tumayo marahil dahil naroon pa rin ang ala ala ng mga panunukso ni Alice kagabe at naghihintay ding maramdaman ang kanyang basang pagkababae. "Behave jun jun," wika ko sa aking t****o. Sinapo ko ito ng aking palad para mapigilan ang tuluyang pagtayo nito. "Makakatikim ka rin ng hiyas, malapit na, at pag nangyari yun ay sinisuguro ko sayong kulang ang magdamag dahil susulitin natin ang pagbaon sa kanyang kweba."

"A-ah... Hindi po, Tita. Nahihiya lang po talaga ako." Sa kanyang pagkagulat, lumapit si Bebe at marahang humalik sa kanyang pisngi. Bigla siyang nanigas. Hindi niya alam kung ano ang magiging reaksiyon. Napakaraming beses na siyang nakasalamuha ng mga babaeng elegante at may mataas na katayuan sa lipunan. Ngunit iba ang dating ni Bebe, hindi ito kailangang magsalita nang malakas. Hindi kailangang magpakitang-gilas. Ang bawat kilos nito ay puno ng kagandahan, dignidad, at natural na awtoridad.

Muli akong pinangko at dalawa kaming sabay na naligo. “Ikaw lang ayaw mong maniwala na hindi ako behave,” sabi pa paglabas namin ng CR at sabay na nagbibihis. “Paanong behave ka pinipigilan nga kita pahalik halik ka pa,” “Malay mo makalusot lang edi, paniguradong mabubuo na talaga ang kapatid ni Benesha,” “Sa ilang ulit mong pag-angkin kagabi hindi pa iyon buo?”

Kinuha niya rin ang kanyang tasa habang ang mga mata ay hinid iniiwan ang matanda. “He’s the most silent child I’ve known. Sa lahat ng naging apo ko, si Beau ang hindi umiimik. His behavior drew him away from his parents. Unlike Brille, Beau is not vocal when it comes to feelings. Instead, ibabaling niya ang galit niya sa ibang bagay. Just like what he did when he was in high school. His dean would always call me every day because Beau always pick fights with his school mates.” She bit her lower lip. Sa mukha ni Beau, alam naman niyang mahilig itong makipagbasag ulo ngunit sa asal nito at sa kalamigan nito kung makipag-usap.