How To Be You Novels & Stories

Hindi na niya matandaan ang ibang pangalan at panay ang ngiti niya. Praktisado niya ang sarili sa ganoong okasyon. Nag-undergo siya ng personal training sa kagustuhan na rin ng Mommy niya. kailangan niyang maibagay ang sarili sa socialization sa malaking pagbabago na naganap sa buhay niya. Hindi lang siya literal nakatuntong sa lupa kundi maging sa alapaap. Isang mataas na pwesto na pangarap ng iba pang tao.

“Wow. Binobosohan? You showed yourself to me like that, and who am I para tumanggi sa grasya, hindi ba?” Pinamulahan ako ng mukha, pero hindi dahil sa hiya. Mas lalo lang tumitindi ang inis ko sa kan’ya ngayon. “But next time, ayusin mo muna ang sarili mo bago ka lumabas para tumanggap ng bisita. Paano kung ibang tao ang pumunta rito?” “Ha?” nagtataka kong sagot sa kan’ya. “Na para bang hindi ka ibang tao, ah.”

Priority ko ang career na unti-unti nang binibigay sa akin. Kilala ako bilang Bella ngayon, at sana, walang makaalam na sa akin ang CiCi. Hindi ko na rin sinubukan munang bawiin ang site kahit pa may nag-message sa akin na dummy account na I can have it back. Sinusubukan ko na rin na baguhin ang genre at way ng pagkanta ko. Pero ang boses ko… Kung alam ko lang na mangyayari ito, hindi sana ako nag-audition sa musical na ito.

Syempre sabi ni Mam Lessandra lahat ng pagkakataon ay kailangan ko rin kumontra para di lumaking spoiled brat ang bata. Eh eto naman ang ama ay todo bigay naku kung di ko lang siya crush binigwasan ko na siya. 'Syempre kailangan kong magbehave para di na siya nagsusungit sa akin' "Your Mimi is right, baby" "But---" pinutol ko ang sasabihin ng bata. "Baby tara na may palabas sila roon" inaya ko na ang bata at sumunod naman ang ama sa amin.

"Matutuwa ako kung minsan sabihin mo kung ano gusto mo para mahanap ko at maibigay sa iyo." Natahimik si Bree sa kabilang linya. Bumangon si Bree mula sa pagkakahiga at nakadikit ang phone sa tenga. Niyakap ng babae ang mga tuhod. "Then regaluhan mo ako ulit ng clip. Ayoko magsuot ng pambata na clip sa University para maflatter ka," bulong ni Bree. Narinig ni Bree tumawa si Sebastian at sinabing gagawin niya iyon. Reregaluhan niya ulit ng hair pin si Bree.

madamdamin niyang confess sa akin, at naupo na siya ulit with a sad face. Lucky? Me? I don't think so. I just don't pretend to be someone I am not just so people would like me. And that's when I realized that you don't have to pretend to be someone just to get someone's attention. Just be who you are no matter what happens.

Kung mabuti naman siyang tao at wala siyang tinatapakang kapwa, hindi ba siya pwedeng maging lovable? "So, what do you think?" "Saan?" Nakatitig pa rin siya sa ginawa ng kaibigan. "Tungkol diyan sa picture na ginawa ko." "Maganda siya." "Bru, maganda ka! Ikaw iyan!" Umiling si Becky bago isara ang laptop. "Hindi ako 'yan. Hindi ko kailangang humiram ng katawan ng unknown na babae sa Internet para lang gumanda sa paningin ng iba. This is the real me, tanggap ko naman ang waistline ko pati ang katawan na meron ako. At naniniwala akong darating ang panahon na may magmamahal pa rin at tatanggap sa akin kahit gaano pa ako kataba. Merong lalaki diyan na tatanggapin ako ng buong- buo. Fat and all.

Ang kahihiyan ng malinlang, at awa sa sarili niyang pagiging tanga! Tigilan mo na ang kakaisip. Isa lang itong kasal kung saan pinagtaksilan ako. Shiena kailangan mong gawin ngayon ay magsikap at maging taong gusto mong maging. Hindi mo na kailangang magpakumbabang magtanong ng mga katangahang tanong tulad ng ‘Minahal mo ba talaga ako?’

Kahit na nahihirapan ako pinilit ko ang sarili kong bumangon at tumakbo ngunit wala na akong sapat na lakas upang gawin iyon. Ilang saglit pa narinig kong bumukas ang pinto ng kotseng bumangga sa akin at naglakad papunta sa ‘kin ang nagmamaneho nito, impossible! Seryoso niya akong tiningnan, “Sorry, but I win,” Sarkastiko niyang wika sa akin. Ibang-iba ang boses niya ngayon, malakas ang kutob ko na gumagamit siya ng device para mabago ito.

He cannot afford to experience the humiliation if ever someone realizes that he is acting like he is out of himself! Hindi nagtagal, humugot ng malalim na hininga si Gian. Napapikit siya at pinakalma ang sarili sa kabila ng hindi naman siya natataranta. Nais lamang niyang palawigin ang isip at makapag-isip ng mas mabuti, ngunit hindi ba mas mainam gawin ito sa loob ng opisina niya? Kung saan tahimik at walang mga matang posibleng mag-obserba sa kanya.