Be Patient Novels & Stories

Pinasalamatan siya ni Jackson, pagkatapos ay narinig ang pakikipag-usap ng nurse sa kanyang kasamahan habang siya ay paalis. "Ang pasyente sa hospital bed number thirty-one ay hindi gumagaling. Mukhang hindi niya kayang bayaran ang mga medical expenses." "Hindi katakataka iyon, nalugi ang kanilang pamilya. Sa palagay ko magkakaroon pa rin siya ng utang kahit na mamatay siya. Naniniwala ba kayo na sila ay dating sikat na tagagawa ng alahas sa capital? Na-bankrupt sila ng ganoon lang…”

She’s a wonderful person and I care about her that’s why I am doing this. I sighed. “Okay ka lang, Doc?” tanong ng pasyente ko. Oo nga pala, nasa trabaho ako. “Oh yes, yes. Um, so far okay naman ang kalagayan mo. We need to monitor you until tomorrow though. Pero kapag okay na bukas, pwede ka ng lumabas.” “Okay, doc. Thank you…” the patient said. “Okay. I will see you tomorrow,” I said at lumabas na sa silid niya. Pinuntahan ko ang iba ko pang pasyente.

"Good morning! pwede ko bang makita ang running bill ng pasyente namin sa room 307" Bungad ng matanda. "Name ng pasyente Sir?" "Ah, Luciano... Luciano Bermudez " singit ni Mang Simon na nakasunod pala. "Kaano ano nila ang pasyente sir?"tanong ng nurse. "He is my childhood friend. I'm here to pay for his hospital bill I heard kase idi discharge na siya today" Sabi ng matandang abogado. "Ah, wait lang sir" sabi ng nurse at may pinindot na ilang detalye sa computer.

“And I also want to check on you. Is your patient tolerable?” Muli siyang lumapit sa bintana. Pinatong niya ang siko sa frame ng bintana at pumangalumbaba. “A little. He’s a little hardheaded, ngunit kaya namang pakiusapan.” She realized it’s much better for him not to know who her patient is. And besides, she already committed to this. Hindi siya ‘yung tipo ng tao na aatras sa kung ano ang usapan. She already agreed, signed the document, and went here.

Napatingin siya sa lalaking nakahiga pa rin sa hospital bed. Hindi niya napigilang mapangiti. “Ikaw nga ang pasyente rito.” “And?...” “Anong magagawa mo kung may mangyari sa akin?” Napangisi si Christian. “Marami.”

Hindi nagtagal, naipasok si Ate sa ICU upang masuri kung ano ang nangyari sa kanya. Napaupo ako sa isang gilid habang hinihintay ang resulta. Ilang sandali pa, may lumapit na nurse sa akin. “Kayo ho ba ang guardian ng pasyente?” tanong niya. Napakurap ako. “Hindi po… hipag lang po ako. Hindi po ako ang kapatid.” Ngunit siniko ako ni Manong Bert at tumingin sa papel na hawak ng nurse. Parang sinasabi niyang wala na kaming ibang pagpipilian.

Pwede makuha ang pangalan at address para kung mayroon nga akong customer, edi di na ako mahihrapan na mag-research at hanapin siya? Haist. Wag kang sira Moira. Wag. Alam ko nga ang rules at regulations sa lugar na ito. Kung wala ka namang dadalawing pasyente, you’re not authorized to enter sa premises. At sino naman ang magiging pasyente ko dito na sa napaka-bongang hospital na kung humingi ng bayad, baka pati kaluluwa ko kulang pang ipangbayad. Saka siniswerte ang pamilya ko na dito ko sila isusugod in case na magkaroon man ng emergency. Di kami mayaman at hindi lang naman ito ang hospital sa amin.

Ang isang pasyente ay mukhang senior citizen na, ang isa naman na nasa malapit sa bintana ay bata pa, parang bente pa lang ang edad. May bantay ang mga pasyente na kaniyang kasama sa ward. Siya lamang ang wala. Mag-isa lamang siya. Bumalik siya sa paghiga, hindi na alam ngayon kung ano ang gagawin. Hindi niya maigalaw ng maayos ang kaniyang kanang paa dahil sa kaniyang injury. Hindi siya makakaalis na mag-isa. Ngunit wala naman siyang matawagan para tumulong sa kaniya.

malungkot kong saad sa kanya. Pilit kong pinapaniwala ang sarili ko na malalampasan din ito ni Keith at hindi niya ako iiwan. I know that he will fight for his loved ones. He will not leave us behind. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Maingat kong hinawakan ang isa niyang kamay. "Ma'am, kaano-ano niyo po ang pasyente?" tanong sa akin ng isang nurse.

"Dapat ma-confine ang patient ko na 'yon. Nagsisimula ulit lumala ang kondisyon niya kaya kailangan siyang maobserbahan. But I could do nothing para mag-stay siya... dahil siya mismo... ayaw na niyang makulong pa ulit sa hospital." It seems na matagal ng pasiyente ni Mom ang tinutukoy niya. She looks frustrated... parang napaka-importante ng pasiyenteng 'yon at malaking kawalan na nai-release na ito? "Huwag ka na ma-stress, Mom. It's not your fault, choice na ng patient mo ang hindi gumaling. Wala na tayong magagawa ro'n."