Dangers In My Heart Manga Novels & Stories

Narinig ko ang paghikbi n'ya pero hindi ko parin s'ya tinapunan ng tingin. "I thought you love me? Babe, you see the true him. That sinister smirk and aura that's the true Ganther. He's a monster." An image of Ganther flashed to my head. The way his aura becomes dangerous. Ibang-iba sa nakasanayan ko. His innocent aura was gone the moment his eyes turned into lifeless ones. He's playing with me? Muli kong naramdaman ang panlalamig ng magtama ang wala n'yang buhay sa mga mata ko. It's so cold that everyone who could see it will shiver in fear. That's not my innocent baby. It's a monster like me but he is much more terrifying than me. Nabalik ako sa katotohanan ng maramdaman ko ang labi ni Mi

“Tatlo na naman? You’re unbelievable.” “Hindi ito laro,” malamig kong sagot. “Gusto ka nilang patayin. At kung hindi ka susunod, baka pareho tayong hindi makaligtas.” Lumapit siya, halos idikit ang katawan niya sa akin. Ang mga mata niya kumikislap sa dilim, parang hindi alintana ang panganib. “Pero darling,” bulong niya, “don’t you realize? The more danger I face, the more I need you. And the more I need you… the more I want you.”

“I’m sorry, I just want you to know kung ano ang nilalaman ng puso ko, wala naman masama roon? Beside hindi naman natin pwedeng isapan ng masama lahat ng taong nasa paligid natin.” “What if he breaks your hearts?” Hindi nakasagot si Rina, at nanatiling nakatitig sa ina. “Oo, kaya kung tangapin si Filan para sayo, anak, pero makakasiguro ba akong hindi ka masasaktan ng isang Sanchez? Makakasiguro ka ba na hindi ako masasaktan sa oras na maramdaman ang sakit na iyon mula kay Filan?”

At sa ilalim ng lahat ng iyon, alam ko ang totoo: They will do anything to cut me out. Lalong tumindi ang sipa ng bata sa tiyan ko. Damian brushed his hand on mine, steady, grounding. “They won’t hurt you. Not while I’m here.” Pero kahit gusto kong paniwalaan siya, hindi ko mapigilan ang panginginig. Kasi alam kong hindi lang sila galit. They’re desperate. And desperate people are dangerous.

Warning: Chapter 77 delves into sensitive and potentially disturbing themes related to mental health, including depression, anxiety, psychosis, psychological manipulation, and existential crises. It also addresses topics such as abuse and trauma experienced by the protagonist. Additionally, the chapter contains discussions of self-harm that may be triggering to some readers. Reader discretion is strongly advised. SYLUS VILLANCENCIO I couldn’t contain myself as I got lost in my desires, tasting her, savoring the sweetness that felt like a forbidden indulgence. Each soft moan and gentle groan that escaped her lips ignited something primal within me, making it impossible to pull away.

Mga dugo na natuyo mula sa transparent jars at maging sa sahig ng kwarto kaya may mga langaw na nagsisiliparan. Kusang kumuyom ang isang kamao ko nang dahil dito. Hindi ko akalain na ganito na karami ang nabiktima niya. Wala siyang puso. Mas masahol pa siya sa hayop! I felt a tear escaped my eye. I can’t stand seeing those jars with the hearts of innocent people. Wala silang kasalanan pero ganito pa ang inabot nila. I turned my back as I wiped my right eye. Ramdam ko naman ang paghapit sa akin ni Damien para mayakap niya ako. Agad naman akong yumakap sa kaniya at isinandal ang ulo ko sa d****b niya.

sagot ni Brandon. Halos kumalabog ang puso ko sa sobrang kaba at takot dahil wala akong idea kanina na kasama pala ni Brandon si Addy at ang ibang mga boys. Mas lalo akong nakaramdam ng takot at pag-aalala nang makarinig kami ng sunod-sunod na putok ng baril.

Bumilis ang tibok ng aking puso dahil sa takot na baka matamaan ako ng bala Dahan dahan kong minulat ang aking mga mata at bumungad saakin ang pangyayaring hindi ko inaasahan,halos lahat sila ay nagpapatayan.Ang iba ay nasa sahig at na duguan,ang iba naman ay wala ng malay Pinagmamasdan ko kung paano iputok ng lalaki ang baril sa Isa ding lalaki,parang babalikatad ang aking sikmura ng tumalsik ang dugo nito sa sahig bago ito natumba

Dumaloy ang napakaraming dugo mula sa mga sugat, tumulo sa lupa at nagmarka ng pulang bakas. How come I didn’t notice the danger lurking around? Was I too careless… or just too comfortable? Narinig ko ang mga yabag. Papalapit. Mabilis kong sinundan ang tunog, handa nang patayin kung sino man ang lapastangan. Sa isang iglap, hawak ko na ang leeg niya, at ramdam ko ang manipis na balat at ang alog ng hininga niya sa ilalim ng aking palad. Isang pihit lang at pwede ko na siyang patayin.

Bagama't natakot sa kaniya ay mas lalo akong umiwas. "Sera..." Tumungo ako at ipinikit ang mata. Nanginginig na rin ang aking kamay. Ano bang nangyayari sa akin? Am I still okay? Of course not. This is not normal. What I'm feeling is not normal. It's dangerous. Very dangerous for me. Parang isang bagay na ipinagbabawal pero gustong-gusto ko.