Novel & Cerita Buod Ng Paglisan

“Ibig sabihin, mula ngayon, hindi mo na muling maiaangat nang maayos ang paa mo.” Natulala si Bunso Mabait pa itong nagpaliwanag. “Mas mahirap pang gumaling ang ganitong pinsala sa ugat kaysa umakyat sa langit. Kahit maayos pa ang buto mo, habang-buhay kang magiging pilay.” Pagkatapos magsalita, hindi na niya pinansin ang basurang nasa lupa. Hinawakan niya ang braso ni Shiena at tumalikod.

umiiyak na sabi ko kay tita rose "Chandria is a part of life, na habang nandito tayo sa mundong to, hindi talaga natin maiiwasan, ang malungkot, umiyak, at masaktan, kahit anong gawin mo, mararamdaman at mararamdaman mo yan, naiintindihan mo, kasi nga tao lang tayo, hindi naman tayo tulad ng ibang nilalang ng Diyos na walang damdamin, yun bang manhid, kaya chandria, its ok na umiyak ka, minsan, para mailabas mo din lahat ng sakit na nararamdaman mo, at pagkatapos nyan, bumangon ka ulit, dahil ganun ang buhay ng tao, na akala natin ok na, yun pala hindi pa, ngayon, kailangan lumaban ka, kasi kung hindi, matatalo ka ng kalaban, kaya kailangan lumaban ka, bumangon ka sa bawat haharapin mong sa

Para siyang isang simpleng babaeng naka one night stand lang ng lalaki na basta lang siyang iiwan pagkatapos. "Well, naiwan ang mga gamit niya sa pagmamadali kanina. Sinabihan ko nga na hintayin ka munang magising pero desidido siyang umalis eh. Kumain ka muna dito hija, hindi ka pa kumakain ng agahan. Wag kang malungkot dahil ipapasyal kita sa natitirang araw mo rito. Lilibutin natin ang buong pasyalan ng Bohol. Isasama natin si Bryan para mas masaya okay?"pagdadaldal ng Tita niya pero puro tango lang siya habang iginigiya siya nito paupo sa dining.

"Nag enjoy ba ang mga apo ko?" "Yes lolo. At ang ganda pala. Ang dali lang pala magpalipad. Sa una lang kapag mababa. Parang babagsak din sa lupa. Pero kapag nasa taas na. Para na siyang ibon lolo na malayang lumilipad." "Good. Ano ang gusto niyo sa hapunan para maipaghanda na natin bago kayo umuwi." "Anything lolo." Sabay na sagot ng kambal dito.

Ang pag-akyat sa bundok ay kailangan sa mga outings. Hindi lang iyon, makakatulong din ito na sanayin ang kalusugan at stamina ng mga bata. Inisip ni Fabian ang kondisyon ni Lillian at tinignan ang daan bago napunta. Hindi naman mahirap ang dadaanan nila. May mga bulaklak, halaman, at mayroon ring batis na may maliliit na kulay rosas na bulaklak na inaanod sa malinaw nitong tubig. Mukhang maganda ang paligid kaya hindi masamang ideya na maglakad dito.

“Pagod siguro hindi kaya madaling magluto." “Kung sa bagay may panahon din akong ganyan pero kaya nga tayo nandito para mag enjoy." “Hayaan mo na, tayo nalang ang mag enjoy dito." “Sana pala dinala ko nalang ang boyfrienf ko dito sana hindi ako naiingit sainyo." “Sabi ko na sayo dalhin mo tingnan mo ngayon." “Nag-i-enjoy naman ah," natatawang sabi nito.

pag-aamin niya kaya lalo akong natuwa. “Maghanda ka, kayanin mo ang two rounds kasi madalang lang tayong makasalisi sa kaniya. Dapat ma-enjoy nating mabuti ang Baguio,” sabi ko pa para paghandaan na ring mabuti ito ni Larkin. “Pero sandali, mahal, may itatanong nga pala ako sa ‘yo.” Naging seryoso na ang boses ni Larkin.

Medyo nakakailang iyon pero ayo sa tono ng pananalita nito ay tila pamilyar ito sa matanda. Bumungisngis ang dalaga. Sumingkit ang mga mata ni Luhan sabay sabi ng, "Paminsan-minsan marunong dapat tayo maging wais. Oh, humayo na kayo at magpakasaya. Minsan lang ang may ganitong selebrasyon!"

Tinulungan na niya ito sa pagkilos hanggang sa sabay nila naabot ang biyaheng langit. Parehong habol ang hininga nang humupa ang init ng kanilang mga katawan. Hindi agad nakababa ang dalaga sa kandungan ng huli dahil ayaw nito. Nais pa umano nitong namnamin ang katatapos lang nilang pag-iisa.