At Sa Paglisan Ng Araw Novels & Stories

Napansin ni Inara na lalo pang gumagaling si Kaizan sa pagpapakilig. Habang iyon ang laman ng isip niya, unti-unting bumigat ang mga talukap ng kanyang mata hanggang sa tuluyan siyang makatulog. Nang maramdaman ni Kaizan na naging pantay na ang paghinga nito, ngumiti siya nang bahagya at marahang hinalikan ang dulo ng tainga nito. Pagkagising ni Inara, mataas na ang araw.

"may kasabihan na. Ang buwan at araw ay magkasintahan. Sobrang mahal na mahal nila ang isa't isa. Dahil sa ginawang pagbabahagi ng diyos sa lahat ng meron sa mundo gaya ng hayop at tao, tubig at lupa, saka marami pang iba. Nag isip ang diyos kung pano magliliwanag. Kung pano magkakaroon ng araw at gabi. Kaya doon niya pinaghiwalay ang dalawa. Pero sa kabila ng paghihiwalay nila. Dumarating parin ang panahon na pinagbubuklod sila. Kahit na magkalayo pa ang agwat nila. Gumawa ng paraan ang buwan para magtagpo sila ulit ng araw. At alam mo kung ano yun? Nagiging Solar Eclipse sa tuwing magtatagpo ang landas nila.."dinungaw ko siya at nakita kong nakapikit ito at umiiyak. Hindi ko alam kung baki

Mga nakakatakot na bagay na hindi nanaisin ng isang normal na tao na malaman. Hindi na ako nagsalita pa dahil nakita ko na ang pagbusilak ng araw mula sa silangan. Pulang kulay ang unang lumiwanag bago ito dahan dahan na naging dilaw. Agad na kumalat ang liwanag sa paligid. Napakaganda ng pagsikat ng araw, at tumama iyon sa aking balat. Malamig ang kanyang liwanag na tila humahalik sa aking maruming balat.

" Sa tuwing magkikita, may kislap ang ating mata" "Hiling ko'y sana'y araw-araw ganito,"

Umandar na naman ang kapilyahan ng isipan dito ni Alia. “Anytime of the day dapat, Oliver. Baka kasi kailangan na kasabay ng pagtirik ng araw sa langit ay ang pagtirik ng mga mata ko para mabilis na makabuo tayo. Hindi dapat sa gabi. Baka kasi natutulog ang mga sperm cells mo.”

Being with him watching the sunrise, walang araw na hindi ako nagpapasalamat sa lumikha ng lahat. Na ang pangarap ko na sana maranasan ko rin ang ganito. Ang pagmasdan ang paglitaw ng araw sa kalangitan sa umaga, nakaupo sa gilid ng karagatan habang takipsilim. Na ang mga kamay ay iwinawagayway habang sinasalubong ang ihip ng hangin. At ang pagbilang ng mga bituin habang ang ngiti natin ay nagniningning.

Panonoorin namin doon ang paglubog ng araw. Tamang-tama lang ang dating namin. Magsisimula palang noon ang paglubog ng araw. Humanap kami ng magandang pagpuwestuhan. Naglatag kami ng kumot sa naroroong bermuda grass at saka naupo. Tahimik naming pinagmasdan ang magandang paglubog ng araw. Ang sarap sa pakiramdam. Pakiramdam ko narerefresh ang aking utak.

sabi ko bago pinuno ng hangin ang baga ko at tumingala sa langit kung saan unti-unting nagpapakita ang haring araw. Sunrise. Panibagong umaga. Panibagong araw. Panibagong solusyon sa mga problema. At higit sa lahat ay panibagong simula. Ilang minutong tumahimik muna kami habang ninanamnam ang masarap at nakakagaan sa pakiramdam na init ng sinag ng araw sa balat namin. “Do you know that I love watching sunrise every chance that I can get? And that I love the stars as well?” nakangiti kong pagbabahagi na ikinangiti niya.

Hinding hindi sila makikipaghalubilo sa mga katulad namin. Ramdam ko na ang pamumula ng balat ko dahil sa matinding sikat ng araw pero mas maayos na rin ito kaysa umuulan. Mga tatlumpong minutong pagpalakas sa ilalim ng tirik na araw ay narating na rin namin ang labasan. Natanaw namin ang sekyu ng village at tila may ineradyo ito at pinalabas naman kami.

Muli akong nagpokus sa paglubog ng araw dahil mas gumaganda pa ang kulay ng langit habang papalubog ito. Nagmimustulang kahel na langit na ito kaya naman sobrang sarap sa matang panoorin habang tuluyang nawawala na ang araw. 'May every sunrise holds more promise and every sunset holds more peace.'