Sa Paglisan Ng Araw Mga Nobela at Kwento

Tumingala ako, dinama ang kapayapaan, ang sariwang hangin ng pang-umagang araw. Kasalukuyan akong nasa ilalim ng isang matayog na puno kaya nalilimliman kahit papaano. Mula sa taas, tanaw ko ang sumisilip na marahang sikat ng araw mula sa maliliit na puwang ng mga dahon.

Napakaganda ng tanawin at parang kusang gumagaan ang pakiramdam. Sa di kalayuan, unti-unting lumulubog ang araw. Ang ginintuang liwanag nito ay sumasalamin sa mga mukha ng mga tao at nagbibigay ng init sa kanilang mga ngiti. "Wow, ang ganda talaga ng paglubog ng araw!" masayang sabi ni Liora habang tuloy-tuloy sa pagkuha ng mga litrato. Habang abala ang lahat sa pagtingin sa tanawin, bahagyang lumayo si Inara upang tumawag.

Pagkatapos sa kaniya ay sinunod ko naman ang lalaking naka one night stand ko. Hindi ako nagsalita at nilapag na lamang ang kaniyang pagkain sa harapan niya. At bago umalis ay nakita ko ang nakataas niyang kilay na nakatingin sa akin. Ngayon ko lang napansin kung gaano ka seryoso ang kaniyang mukha. Madilim ang kaniyang mga mata na nakapadagdag sa pagka seryoso ng mukha niya. Alam ko naman na kagabi pero mas naging madepina ito ngayong maliwanag at nasa tamang huwisyo ako. Umiwas ako ng tingin at nagtungo sa lamesang nililinisan ko kanina. Habang naglilinis ay hindi ko maiwasang mapatingin sa banda nila. I am thanking God that he’s not facing me! Nakatalikod sa akin ito at kitang kita ko kun

Malapad ang ngiti na tumalikod matapos halikan ang kamao ng dalaga. "Goodnight my Dear Joy!" Kumindat pa ito bago tuluyang isinara ang pintuan.

Lalo lang lalala ang kondisyon ko. Napaunat ako ng kamay at napalingon ako sa may bintana. Palubog na ang araw… Ang malaginto nitong sinag masayang nagpapaalam itong araw. Bukas panibagong araw na naman… Natural. Sana nga matapos ang araw na ito ayon na din sa kagustuhan kong magkaroon ng tahimik na paligid.

AVA POV Matapos ang tila walang katapusang gabi, unti-unting sumilip ang araw sa pagitan ng mga puno. Ang lamig ng hangin ay may dalang panibagong simula. Ito na ang araw ng aming pag-uwi.

Nag lalambing akong sumandal sa kaniyang balikan at kaagad niyang tinapik ang aking ulo na animo'y bata. “Huwag mo sanang isiping pinapaalis ka namin, ha? Gusto ko lang din na mas makilala ka lalo.” Pinanood ko ang pag lubog ng araw. Napakaganda, Ang pag lubog ng araw ay maaaring maihalintulad sa buhay ng tao. Darating sa puntong sobrang saya mo, sobrang liwanag at magaan ang paligid pero darating din ang panahon na mawawalan ka ng liwanag at sasakupin ng kadiliman para mag pahinga. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay kaya natin, hindi sa lahat ng oras ay malakas tayo kaya kailangan nating magpahinga para maging handa sa panibagong umaga.. panibagong laban at pag-asa.

Hindi sapat lahat ng mura para isumpa ang nilalang na 'to. "Maaari mong sabihin sa'kin lahat dahil huli mo na iyan. Bago sumikat ang araw, tanging liwanag na lamang ng araw ang aming masasaksihan. At hindi si Binibining Liwanag ng Salvacion," ngisi niya pa.

Pang-aasar ni Ismael dito. They continued throwing their rebuttals to each other. Suddenly, everything felt lighter. Ito na yata ang pinakamagandang paraan para ihinto ang araw. The skies above were giving us the reminder that even the goodbyes could be beautiful. It has the orange shades. Hindi pa gabi, ngunit hindi na rin umaga. The sun was never in a rush to bid a goodbye, neither to come back. Gano'n din kami.

*Pagpipinta ng Twilight Naiintindihan ko ang paglalakbay sa buhay na pinagdadaanan mo ngayon.Sana kahit mahirap, wag mong maramdaman na nag-iisa ka.Nahirapan kang sakupin ang iyong mga araw na hindi madali. Hayaan mong samahan kita maghugas ng pagod mo.Hayaan akong magpinta ng paglubog ng araw Iukit ang iyong pangalan doon.Nakikinig sa iyo na magkwento Umiiyak na tumatawa Hayaan akong magpinta sa gabi Dalhin mo ang mga bituin Para samahan ang nasugatan mong kaibigan.