Buod Ng Walang Sugat の小説・ストーリー

Walang anesthesia, walang painkiller… Kahit ang paggamit ng alcohol para linisin ang sugat ng isang tao ay masakit kapag walang anesthesia, paano pa kaya ang pagtahi sa sugat ni Bonnie. Noong una, akala ni Luna ay nawalan ng malay si Bonnie dahil sa nawalang dugo, ngunit tila… Tila nawalan ng malay si Bonnie dahil sa sobrang sakit.

Nagbadya ang luha sa mga mata ko. Ineksamina niya iyon. May nakabaon na bubog sa isang sugat. Napapikit ako ng tanggalin niya ang bubog. Napangiwi ako sa naramdamang sakit. Pero may sasakit pa ba sa muling pagkabuhay ng poot sa sistema ko ngayong nasa harap kong muli siya? "Mas hahapdi pa ito," babala niya bago buhusan ng alcohol ang sugat ko.

Hinging paumanhin ko, Ngumiti siya ng tipid sa’kin bago ginulo ang buhok ko. “Sus, ok lang. ‘wag kana mag-alala d’yan, Hindi ko lang din agad nakita kase ‘yung picture na sinasabi niyo kanina. Busy kase ako mula kanina. Iba pala talaga magalit ang mga pinsan mo no? Picture pa lang ‘yun nakita nila. Paano pa kaya kung may maging Boyfriend ka?” Natatawang sabi niya. Napalabi naman ako dahil parang wala lang sa kanya ‘yung nang-yari. Kumuha na ako ng bulak at nilagyan ng mineral water na hindi ko pa nabubuksan, buti na lang bumili ako kanina , hindi pala pwede lagyan ng betadine dahil sa gilid mismo ng labi ang sugat, Nilinis ko na lang dahil may dugo pa.

Paglabas ko ay nagdala ako ng isang maliit na timba na may lamang tubig. "Tiisin mo lang ang hapdi dahil kailangang alisin ko muna ang mga dugo sa katawan mo bago ko gamutin ang mga sugat mo," kausap ko sa kanya bago ako naupo sa kanyang tabi. "Alam ko kung ano ang dapat kong gawin," masungit pa rin na sagot niya sa akin. Nakaramdam ako ng inis sa kanya. Heto na nga siya at may nararamdamang masakit sa katawan ay nakukuha pa ring pakitaan ako ng kasungitan. Sa inis ko ay diniinan ko ng bahagya ang pagpupunas ng basahan sa kanyang sugat. "Alam ko na gusto mo akong patayin ngayon, lady. Ngunit sasabihin ko sa'yo na kahit nanghihina ako at may mga sugat ay nasisiguro ko sa'yo na hindi mo pa rin

Hindi niya maiwasang mapangiti ng walang magawa. ‘Munting babae!’ Hindi pa niya nakitang sumabog ng ganito. Nang gabing iyon, parang asong baliw, kinagat niya ito sa buong katawan, na nag-iwan ng mga sugat at pasa sa kabuuan. Sa pag-iisip ng kanyang mga sugat, agad siyang napatingin sa kanyang dibdib. Ang kanyang buong dibdib ay natatakpan ng kanyang mga gasgas; ni isang pulgada ng malambot, walang sugat na balat ang makikita. Ngayong naisip niya ito, naramdaman niya agad ang nakakapasong sakit.

Maingat kong pinunasan ang dugo, saka nilagyan ng disinfectant ang sugat. Hindi man lang siya napangiwi nang dumampi ang disinfectant sa sugat niya, bahagyang napaigtad lang na halos hindi ko napansin. Nag-aalala ako sa primal na reaksyon niya kanina at biglaang kawalan ng reaksyon ngayon. Hindi ko rin alam kung ano ito, pero alam kong nailigtas niya ako, ibig sabihin ay wala siyang balak saktan ako. Kahit papaano, hindi pa.

"Kailangan nating magtago dito pansamantala upang magamot ko muna ang sugat sa ulo mo gamit ang herbal na nakuha ko sa labas. Isa pa ay baka naunahan na nila tayo sa labasan at inaabangan ang paglabas natin. Nakikinig lang si Mark sa pagsasalita ng babae. Nararamdam niya ang ginagawa nito at animag lamang ang bulto ng katawan. Bukod kasi sa hindi gaanong maimulat ang mga mata ay madilim pa ang paligid. "Kaunting tiis lang ha, ito lang ang alam kong maari makatulong sa iyo upang hindi na magdurugo pa ang sugat sa ulo mo."

Bakit ganito s'ya ngayon? "This is your medicine, heto pampawala ng sakit at kirot. Heto naman upang mas mapabilis ang paghilom ng sugat at para hindi magpeklat." Habang sinasabi ng isang Kulog sa harapan ko ang salita na 'yon ay nakatingin lamang ako sa kanyang mukha habang pinagmamasdan ito.

Napatango na lamang ako. Naghintay nga ako sa silid. Lihim na nagdadasal na sana hindi masyado mahirapan si Sayruz sa pagpapagaling ng sugat niya. Inaalala ko din ang lagnat niya na hindi nga biro ang init nito.

Napapigil ang lahat nang makita nila ang dalawa! Nakita nilang nakaupo si Ambrose sa daanan papasok sa kuweba. Kasalukuyang punong puno ang katawan nito ng sugat. Naging siksik sa sobrang dami ang mga sugat na ito na bumalot sa buo niyang katawan. Isa itong tanawin na magbibigay alab sa puso ng kahit na sino lalo na noong matuyo ang dugong nagmula sa mga sugat na ito. Namutla naman nang husto ang mukha ng sugatang si Ambrose.