Buod Ng Walang Sugat の小説・ストーリー

Gusto niyang murahin ang kaniyang sarili dahil wala siyang magawa. Tumigil na ang pagliwanag ng katawan ng bata na tanda na wala na lahat ng kaniyang sugat. Walang makikita na anumang bakas ng sugat at latay sa kaniyang katawan. His body looked liked a blank canvas kabaligtaran sa katawan ng prinsesa na halos lahat ng parte ay may latay at nagdurugong sugat.

"Aba. Kailangan mo ng sermon para naman mag tanda ka. Ang sugat dapat ginagamot agad habang mahapdi pa. Habang sariwa pa. Dahil baka mag kainfection ay hindi na magamot. Mas lala iyon. "Yung sugat ko po manang hinihilom ko mag isa pero mahirap po pala. Wala gumagamot kaya ako na lang. Pero sobrang hirap palang pag hilumin yun ano manang" ani ko habang nasa labas ng tingin. Maulan sa labas. Nakikita ko ang patak ng tubig. Bawat mga butil nito. It was like a star. Rain was like a star. If star gave light rain gaves us permission to cry like him.

napa buntong hiningang sabi ng donya. Walang kahit na anong reaksyon mula sa dalaga. Bahagyang namu- mugto na rin ang kanyang mga mata sa walang tigil na pag iyak. Walang anumang magawa ang ginang upang pag lubagin ang sama ng loob at sakit na nara ramdaman ng dalaga kaya nayakap na lamang nya ito bago iniwan upang mag pahinga.

"Anim na taon na tayong kasal. Hindi ka magtatagal kung hindi mo mahal ang isang tao." Suminghal ako. “Huwag kang makonsensya. Dapat kang magpatuloy at maging masaya kasama si Ruby. Hindi ako gagawa ng eksena o magsasabi ng kahit anong masakit. At ang iyong mga kaibigan na sumasamba sa iyo at kay Ruby ay walang anumang tsismis na ikakalat."

Pito kasi ang tahi niya doon pero hindi na naman sumasakit o namamaga. Bandang tanghali ay niyaya siya nitong kumain sila sa labas kaya agad naman siyang sumama. Aba, sayang din. Minsan lamang sa buhay niya mangyari 'yan. Sayang naman kung palalampasin niya. Ano naman ba kung may sugat pa siya sa ulo? Wala namang batas na nagbabawal makipag date ang mga taong may sugat sa ulo 'di ba?

May panaka-naka pa ding pagsabog. Nilapitan ni Ms. Castro ang binata. “Kailangang linisin at gamutin ang mga sugat mo bago pa maimpeksyon,” anito na sinimulang pahiran ng bulak ang sugat na natamo. Ngayon lamang niya napansin ang ilang paso sa braso. May bahagi din ng kanyang buhok ang medyo nasunog. Walang sakit siyang nararamdaman sa mga sugat. Ang kirot ay nasa kanyang puso.

**Snow** “Namamaga ang sugat mo,” saad ko nang tuluyan kong matanggal ang bendaheng nakabalot sa katawan ng aking asawa. There are still a few wounds on his body. I can’t help but feel pity, though I try not to show it. I’m still mad at him. Wala na yatang katapusan ang pagpapahirap nito sa sarili. Kagagaling pa lang ng mga naunang sugat niya, tapos ngayon, may bago na naman.

Babae iyon at nakamulqat pa ang mata na halatang hindi makapaniwala bago ito mamatay. “Wala ka bang natamong sugat?” nag-aalalang tanong niya. “Wala,” tipid na sagot nito. Hindi pa rin siya kumbinsido kaya pinasadahan niya ito ng tingin. At nang masigurong okay lang ito ay nakahinga siya ng maluwag.

ngumiti itong inilapag ang ilang damit sa gilid nitong katre bago lumabas ng silid at isinara ang pintong yari sa kawayan. Maingat kong itinagilid sa pagkakahiga si Angeline at hinubad ang damit nito. Tumigil na sa pagdurugo ang sugat nito. Hindi ko manlang napansin na nabaril siya kagabi. Hindi ko tuloy maiwasang makadama ng guilt habang ginagamot ko itong tinatanggal ang bala sa sugat na muling dumugo. Mabuti na lang at sanay na ako sa mga ganitong pagkakataon. Matapos kong gamutin at matahi ang sugat nito ay muli kong pinunasan ng maligamgam na tubig bago binihisan.

sagot ko nmn sakanya habang linisan yung sugat niya ng alcohol "Sungit nmn e nag sabi lang nmn ako" she said, napatingin nmn ako sakanya at inikutan siya ng mata. Kumuha nmn ako ng bulak at nilagyan yun ng betadine sabay lapat dun sa sugat niya. Naging tahimik nmn kami at ako nmn ay seryoso lang na nakatingin sa sugat niya, kumuha nmn ako ng bagin bandage at inikot yun sa braso niya.