Novel & Cerita Buod Ng Walang Sugat

Napailing-iling ako habang iniisip ‘yon. Una kong dinadampian ng basang towel ang sugat niya para malinis ‘yon. Halatang hindi niya ito nagagamot base sa hitsura ng sugat nito. Hindi niya rin siguro maabot dahil sa likod ito. Kalaunan ay nakaramdam ako ng awa. He’s alone all this time.

Nag- aalala si Mike na baka magutom siya mamaya. "Kukunin ko ito pagkatapos ng shower." "Naku... Mag- ingat ka na hindi matubigan ang sugat mo kapag naliligo ka." Walang kasiguraduhan si Mike. "Bakit hindi ko tawagan si yaya dito para tulungan ka?" Bumuntong- hininga siya na may pagbibitiw. "Maliit lang talaga ang sugat. Hindi ako makakalakad kung ganoon kalala."

gulat Rin Ang nakarehistro sa buong Mukha ni Nicole at takot. Gumuhit Ang matinding sakit sa aking puson at balakang, Maya Maya nga ay may naramdaman akong parang tubig na lumabas sa pwèrta ko, napatitig Naman ako sa sahig nang dumaloy doon Ang masaganang dûgo. No! This is not happening. No ! Not my baby, please!

Hindi niya mapapaliguan ang sarili niya, hindi niya masusubuan ang sarili niya and the most embarrassing part is hindi niya mahuhugasan ang sarili niya kapag nag-cr siya. “Hindi naman masyadong malala ang paso sa kaniya. Lagyan niyo na lang ng ointment kapag natuyo na ang sugat niya para hindi ito mag-iwan ng mark sa balat niya.” ibinigay ng doctor ang reseta pero ointment lang ang isinulat niya.

Hangin ng pagpapatawad at pagtanggap ang bumalot sa silid na minsan ay puno ng sakit at pangungulila. Ang sugat ay hindi agad naghihilom. Pero sa gabing iyon, nagsimula na itong maghilom—hindi dahil kinalimutan ang nakaraan, kundi dahil natutunan nilang yakapin ito nang buo.

Chapter 168 — Separation Feels Like Illness "Hindi pala lahat ng sugat ay dumudugo." "May mga sugat na nagsisimulang humapdi kapag wala na ang taong nakasanayan mong katabi." Hindi ko alam kung anong oras ako nagising. Tahimik ang buong silid. Napakatahimik. Walang tunog ng pagbukas ng pinto.

Natutunan niya ang lahat tungkol sa paggamot sa mga sugat at alam niya kung ano ang gagawin. Dahan-dahang inabot ni Sue ang paa niya palapit sa kanya. Dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang silk stockings at tumambad ang kanyang nakayapak. Nang tingnan niya ang sugat ay nakahinga siya ng maluwag nang makitang hindi naman ito seryoso. Nagkaroon lang siya ng ilang hiwa dulot ng pagtapak sa mga bato sa kalye. Hinawakan niya ang paa niya sa tubig at maingat na hinugasan.

Maraming tubo ang nakakonekta rito habang wala itong malay. Kahit masakit sa damdamin ang mga larawan ay tiningnan niya ang mga iyon isa-isa. May pictures na nakatalikod ito at kitang-kita ang malaking sugat sa likod nito. Masyado pang sariwa ang sugat na iyon sa picture. Mahaba ang sugat. Ngayon niya natantong ang mahabang pilat ng sugat nito ang nahawakan niya no'ng isang gabi. Nahihirapan na siyang huminga dahil ayaw na yata niyang tumigil sa kakaiyak.

"Bakit kailangan kong maging aware?" Natigilan si Katie at saka sinubukang ipahayag ito sa ibang paraan. "Dahil ang sugat ay hindi dapat tumama sa tubig, tumulong sa paggamot sa sugat ng master pagkatapos niyang maligo." Napakurap si Hailey, sa wakas ay naunawaan na niya. She responded incredulously, “Menor de edad lang itong sugat. Maaari mong balutin ito ng ilang plastic wrap o kung ano pa man."

Hinintay ko munang mailapag niya lahat sa mesa ang laman ng tray na dala niya at tsaka ko kinausap ito. Sinabi ko dito na ako ang naka bangga sa kanya kagabi at tinanong ko kung may mga sugat ba siyang natamo dala ng pagkakadulas niya kagabi. Sinabi naman nito na wala naman daw at okay lang daw siya. Ngunit hindi parin ako nakontento at sinipat sipat ko pa ang katawan niya kung wala ba talaga siyang sugat. Naka pants ito ng slacks na uniform kagabi kaya marahil wala nga siyang sugat sa ibabang parte ng kanyang katawan. Ngunit ng sipatin ko ang isang parte ng kamay niya ay may nakita akong isang sugat na maliit lang naman marahil nasagi ng kamay niya ang bubog na nagkalat sa sahig at nasugata