Buod Ng Walang Sugat นิยาย & เรื่องราว

wika Niya Naman, puro dugo at sugat Ang katawan nito. “Wag kang gumalaw, Marami Kang sugat” mahinang wika ko dahil nanghihina na talaga ako, bukod sa Wala akong masyadong tulog Wala din akong kain. “T*ng*na nila pag talaga mamaya gaganunin nila ulit Tayo lalaban na ako, ayuko na maging punching bag nila” inis namang wika niya.

Dahil sa walang kain at wala man lang tubig sa loob ng ilang araw, at sa sakit dulot ng tinamong sugat sa katawan ay muling nawalan ng ulirat si Lalaine. ♥♥♥♥ Hindi alam ni Lalaine kung gaano katagal siyang nawalan ng malay, subalit nagising siya nang maramdamang may gumagalaw sa kanyang braso. Pagdilat niya ng mga mata, isang babae ang nakita n'ya na nagbabalot ng benda sa sugat niya sa braso, subalit muntikan na siyang mapatili nang makita ang mukha nito.

"Wife, wala namang masakit sa katawan mo 'di ba?" Napakunot ang noo ko, bahagyang naguguluhan sa tanong niya. Dahan-dahan kong hinawakan ang sarili kong katawan, sinuri kung may sugat, pasa, o kahit anong kirot. Pero wala. Walang kahit ano. "Dong, wala namang sakit sa katawan ko. Look oh, wala akong sugat." Ngunit bago pa ako makapagsalita ng iba, bigla niya akong niyakap.

Ramdam ko talaga yung hirap sa pag-upo dahil parang bumubukas lahat ng sugat ko sa loob. “Awww! aww! Ang sakit!! aaah!” Sobrang sakit umihi huhuhu! “Hey! Are you okay there?” Palakas ng palakas ng pagkatok niya sa banyo “Anong okay mukha ba akong okay?! Ang bugambilya ko nilamutak mo! Sinugat mo! Sinakop mo! Sinira mo ang freshness niya, ngayon puro na siya sugat! Huhuhu aray ko!”

Para sure matanggal lahat ng libag sa aking katawan. Nang matapos Akong maligo mabilis aking kilos na nagbihis.Maong na short at malaking t-shirt aking suot. Sana this time! ay matutuloy na aking pagpunta ko sa aming Bahay. Kanina pa nagwawala Ang aking alaga sa tiyan dahil sa gutom. Wala Naman na sigurong sagabal sa daan ngayon. Pagkatapos ay humarap ako sa salamin upang tingnan Ang labi Kong may sugat. Nakita ko Naman itong nagkukulay ube na." Hayop Naman talaga oh. Parang gusto kong balikan Ang taong gumawa nito upang iparanas rito ng ilang beses na masuntok sa Labi hanggang sa lumubo ito. Nilagyan ko na lamang ito ng concealer sa gilid ng aking labi upang Hindi ito Makita. At bago ako tu

Saka maraming mga sanga sa lupa at wala kaming kahit na anong suot sa paa, walang tsinelas. Sobrang sakit na ng sugat ko dahil sa mga naaapakan ko pero kailangan kong tiisin ito, itong kasama ko nga na puro pasa na, maraming sugat at alam kong mas nahihirapan ito kesa sakin. "Hindi ko rin a-alam..." Sagot nito na ikinanganga ko ng kunti.

"Pumarito ka't upang matigil na ang pag duguro ng iyong mga sugat." Gumapang ako papunta sa kanya at nilapit ang aking brasong may tama ng baril. Agad akong napa d***g nang walang ano-ano'y binaon niya ang kamyang daliri sa sugat upang alisin ang bala. "Patawad, ang akala ko'y sanay ka sa ganitong sakit," ani niya nang sa wakas ay naalis ang bala sa aking braso.

Sina Alex at Waltz ay may walang pakialam na ekspresyon dahil manhid sila sa mga nasabing sugat, samantalang sina Brittany at Maya, na hindi pa nakakakita ng ganitong dugo, ay may namumutlang mga mukha. Iminungkahi ni Brittany, “Bakit hindi tayo magtungo sa ospital? Anong gagawin natin kapag nagkaroon ng impeksyon ang sugat? Sumagot si Waltz, “Ayos lang ako, hindi kinakailangang pumunta sa ospital para sa maliit na sugat na tulad nito. Kaso lang... mag-iiwan ba ito ng peklat? Ayaw mo na ba sa’kin kung may peklat na ako?“

May limitasyon ba ang oras na nakikita ko ang kaniyang anyo? Ilang minuto lang na nawala ito at muli na naman siyang lumitaw. "Wala pala akong medicine kit dito at 'di ko rin magagamot ang sugat mo," wika nito sa inis na boses. Balewalang iwinagayway ko ang nasugatang kamay ko sa kaniya. Kaya pala nawala ito ay dahil maghahanap ito ng gagamitin para linisin ang aking sugat. "Hindi ko ikamamatay 'to. Ang papatay siguro sa akin ay ang mga bangungot ko na ikaw mismo ang gumagawa."

sagot ni Tita Su habang umiinom ng tsaa. Para kaming mga batang nakakita ng baul ng kayamanan. Isa-isa naming binuklat ang mga lumang litrato. Nakakatuwang tingnan ang mga larawan noon. Walang filter. Walang beauty app. Walang artificial intelligence. Walang "pakigandahan mo naman ako." Kung ano ang mukha mo, iyon talaga. Kaya kapag pangit ka... Pangit ka talaga.