Kahit Na Wala Akong Pera の小説・ストーリー

Isang larawan ng lalaking mayroong malamig na emosyon. “Paano? Wala naman imposible kapag mayroon kang pera, Mikaela. You can have everything with money and power. Unfortunately, I have those things kaya naman nagawa kitang kupkupin na walang kahirap-hirap.”

Nakatanaw ako sa gilid ng hotel kung saan ako nadala ng sasakyan ko ngayon, I'm ran out of money, ibig ko sabihin ay wala akong dala na pera ng tumakas ako sa engagement party na hindi ko alam at wala ako idea.

putol ko agad sa kaniya. "What?" Mariin akong pumikit bago nagsalita habang nananalangin na sana ay pumayag siya sa sasabihin ko. "I don't have enough money to buy it. Is it okay kung humingi muna ako ng pera sayo? Tutal mapapa sa inyo naman ang lupang 'yon." Pagkasabi ko n'on ay nilunok ko ang sariling laway sabay ang paglunok ko sa lahat ng pride na meron ngayon.

matapang na sagot nito sa kanya. Huminga siya ng malalim, “Bueno, ano bang pakay mo? As you can see, wala kang mahihita sakin dahil wala naman akong pera. At kung asar ka kay Sabina, problema mo na iyon. May sarili akong problema at. . .”

"Wala rin akong pera, huy!" Nagbuga ito ng hangin. "Ang kulit. Hindi nga pera ang kailangan ko sa inyong dalawa ni Zephora. Bingi ka ba o hindi nakikinig?" Lumabi ako. "Parang tutugtog lang, eh. Kailangang may bayad talaga? Grabe ka sa akin." “Of course, wala na nga kasing libre sa mundo ngayon.” “Kung hindi naman pala pera, ano naman ang kapalit o ibabayad ko sa iyo? Wala akong maisip."

Huminga ako ng sobrang lalim at sinandal ang likod sa inuupuan. Wala na. Wala na talaga akong magagawa. Masama akong damo, pero hindi ko naman siya pwedeng patayin ngayon. Maybe I could file a case against him... Or maybe not. Saan ako kukuha ng pera para do'n? Ni piso nga, wala na ako ngayon.

Di naman kasi ako natatakot na baka ninakawan nya ng pera yong wallet ko o kung ano man. Ang totoo nyan eh, nahihiya ako. Nahihiya ako kasi walang lamang pera yung wallet ko kahit peso, sobrang linis talaga nun. Akalain mo yun pumunta ako dito sa mall na walang dalang pera? Kaya nga si Ken yong manlilibre sakin. I mean, kaya nga ako nag papalibre kay hubby kasi wala akong pera guys, nakakalungkot diba? Ah, ako lang ba ang nalulungkot.

Lumingon siya sa direksyon ng mga mata ko at saka tumango. "We will if you want. We can have a look around later." "Sige ba! Bibili rin ako ng damit mo at pagkain natin." Heck, pagkain na naman. Pero nawala ang ngiti ko nang maisip na wala pala akong dalang pera ni katiting. Wala rin akong card, at walang cellphone. Ang baliw ko talaga! "Wala nga pala akong pera. May dala ka ba? Pautang na lang kung meron."

Ikaw Ang bahala Havana,pero Wala akong alam na ibang trabaho eh kundi Dito lang,"aniya hanggang sa nagpaalam na Ako dito, Paano na kaya ito,Wala na akong Pera,baka Isang lingo na lang Pera na hawak ko,Hindi ko pa nakabili Ng kalan,ani ko. pls support my story salamat ♥️ comment down ?

“Ikaw? Kumain ka na?” “Oo, ate, kaya lang wala na tayong bigas. Ayaw akong pautangin kasi raw baka hindi raw tayo magbayad. Baka magutom na si Mama mamaya, ate, at saka nakakahiya man sabihin, wala na akong baon,” kahit hindi ko siya nakikita, ramdam ko ang lungkot niya. Mas lalo akong napaiyak sa mga narinig ko. Wala pa akong sweldo. Bago pa lang ako eh. Wala naman akong kapera-pera ni piso.