Ang Aking Kahinaan 소설 & 이야기

Hanggang kailan? Hindi na naubos ang luha ko. Heto nanaman ako at naaawa sa sarili. The insecurities swallowed my system again. Paano ko aangkinin ang isang taong una pa lang hindi na para sa'kin? Paano ko aangkinin ang isang taong una pa lang may nagmamay-ari na? I pity myself for not knowing everything. Ang tanga ko. Ang tanga tanga ko.

“Paano mo nahanap?” “Connections,” sagot ko. “May kaibigan ako na may kakilala. Tinulungan niya ako.” Tumayo siya. “Ayokong pumasok dahil lang sa pangalan mo.” “Hindi dahil sa pangalan ko,” sagot ko. “Dahil sa kakayahan mo. Malaki ang tiwala ko sa iyo kahit noon pa man. Magaling ka sa field mo.” “Hindi mo sigurado ‘yon,” sabi niya.

Ang kanyang pagkamaingat ay hindi malamig: ito ay isang lambat, isang paraan ng pag-asam sa mga kahinaan. At ako, ako ay nasasanay sa ideya na maaaring malaman ng mundo ang aking pangalan kasabay ng pagtuklas nito sa sarili nitong kahinaan. Natututo akong tumanggap ng mga papuri nang hindi nawawasak, na tumugon sa mga pagbati nang hindi nanginginig. Ang pagtatawag ng "ikaw" ay ginagawang hindi gaanong nag-iisa ang mga pag-aaral na ito. Kapag nagdududa ako, hindi ko na kailangang magmakaawa sa isang kakaibang tagapagbigay-biyaya; maaari ko na lamang siyang tingnan at humingi ng tulong.

Hindi pangalan. Puso ko. Mabuti na lang… mahal niya rin talaga ako. At mas nanaig iyon kaysa sa lahat ng takot na pareho naming naramdaman. She’s young, I know. At hindi ko iyon ipinagkakaila kahit sa sarili ko. Alam kong sa mata ng marami, naging advantage ko ang edad ko. Ang karanasan. Ang kakayahang magsalita nang may kumpiyansa, mangako nang may bigat. Minsan, tinatanong ko ang sarili ko kung patas ba talaga ang laban.

aniya sa akin. "Mas malakas ka kaysa sa akin, isa kang manggagaway, sugo ng kalikasan, ano ang aking laban sa taglay mong katangian? Isa lamang akong babaylan, ginagabayan lamang ako ng mga pangaral ng ating mga ninuno. Ang aking kaalaman lamang ang aking tanging kakayahan" "Paano ako naging mas malakas sayo, tiya, ni hindi ko alam ang mga nalalaman mu," wika ko.

Halos mapugto ang aking paghinga dahil sa labis na pagpipigil ng hikbi. Ang akala ko ay isa siyang anghel. Mabait, mapagmahal at mapag-arugang ina at Tiyahin. Ngunit hindi ko aakalaing ganito pala siya kalupit. Hindi ito ang unang beses niyang ginawa sa akin ito.

Ito yung nagpahintulot sa kanya na kahit gaano siya katapang at kalakas, puwede siyang masaktan, na puwede siyang maging mahina. "Minsan kailangan mo ring tanggapin sa sarili mong hindi mo kaya. Kapag natanggap mo ang kahinaan mo, doon mo makikita ang kalakasan mo. Alam kong sinasabi mo lang na ayos ka, pero sa totoo lang hindi ka ayos."

Malamig niyang sabi bago lumabas ng silid ko Itinakip ko ang braso sa mata tsaka mahinang tumawa. I can't show any weakness to anyone. Ayokong magkaroon ng kahinaan. Ayoko na sila ang maging kahinaan ko dahil sigurado akong mabibigo ako. Once I show weakness it will be the end of this game. Kaya kahit na anong mangyari hindi ako pwedeng maging mahina sa harapan niyo o ng kahit na sino.

tanong niya. "Hindi ko alam," sagot ko. "Naakit ako sa'yo. Naakit ako sa iyong misteryo, sa iyong kagandahan, sa iyong lakas. Pero alam ko na mali ang ginawa ko. Hindi ko dapat pinagsamantalahan ang iyong kahinaan." "Anong kahinaan?" tanong niya. "Hindi ako mahina," habol na sabi niya. "At hindi ako nakalimot sa aking mga pangarap. Ang mga pangarap ko ang nagtutulak sa akin na magpatuloy."

Hindi ko alam kung gaano kahaba at kahirap ang laban. Pero isang bagay ang malinaw sa akin— Hindi ako uurong kahit anong mangyari. Dahil dala ko ang dahilan ng lahat ng lakas ko. Ang anak ko.