Can't Fight This Feeling Novels & Stories

Bahala sila diyan. Panay rin ang pag-vibrate ng phone ko pero hindi ko iyon pinapansin. Isang oras din ang biyahe. Pinikit ko ang mga mata ko. Pilit na pinapakalma ang sarili. Bakit ba ako nagkakaganito? Ano bang tawag sa emosyong ito? Everything is new to me. Lately, I've struggled to just feel. I've been fearful of what it means to admit I'm angry or sad. Fearful that admitting it will only drown me or smother me further.

I can't help but to shiver in disgust and in fear. Ang luhang walang tigil sa pagpatak mula sa mga mata ay kulang pa para idepina ang galit at pandidiring nararamdaman ko. Habang binababoy niya ang katawan ko ay para akong tangang nanghihingi ng tulong kahit wala namang nakakarinig. I tried punching him, I tried kicking, I tried everything that I can but it's not enough.

Na kahit anong punas niya ay patuloy pa rin ito sa pagbagsak. I know this kind of feeling. The feeling that you can’t do anything but let it happen. The feeling of knowing what will happen but not having the power to stop it or to rewrite it. I know Leora. I know. Ang pakiramdam na gustong takbuhan ang problema, ang pakiramdam ng takot sa mangyayari. I know Leora. Lumapit ako sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit.

It's helping is not responsibility, not in any possible means. I round the whole men's corner but nothing caugh my attention. Walang damit na bagay sa akin o wala lang talaga ako sa mood. Kahit walang rason pakiramdam na-bad trip ako. Nakakainit ng ulo ang mga nangyayari.

Namumula ang nanlilisik niyang mga mata. Hindi ko na rin mapigilan ang pag-agos ng masagana kong luha. I feel sorry for him. Pero ang labanan ang dikta ng puso ko at mahirap gawin. Mahiral hindi magpatawad kung may namumugad na napagmamahal dito. Animo antibacterial ang pagmamahal ko kay Raiden. Lahat ng mantsa, lahat ng microbyo, lahat ng sakit na dinulot ng kaniyang ama ay nawala lahat in that instance. Hindi ko kayang kalabanin ang sarili kong puso. It's so strong.

Ang luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan ng tumulo. I just want these feelings to go away. I don't want this. ------

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.

Lahat ng iyon ay paulit-ulit kong naaalala. It's not easy letting go. Not when hearts are saying no Can't we talk it out? Cause it's not easy letting go. Sana panaginip lang ito. Sana kaya ko pang ayusin. Sana sabihin niya sa harap ko na ako ang talagang mahal niya. Sana... how can I Fight to this feelings who i am the only one who only care? Loving him, I thought, was just a game that I can always play any day, But now it's so much harder

You have given me something that I can't live without You mustn't underestimate that when you are in doubt But I don't want to carry on like everything is fine The longer we ignore it, all the more that we will fight Please, don't fall apart I can't face your breaking heart I'm trying to be brave Stop asking me to stay

Bakit parang. I bit my lower lip and supressed a cry because I can’t even understand my own self! It’s like my mind and my heart is in an internal battle and I am nothing but a mere spectator because I literally have no idea why am I feeling all this emotions with just the thought of losing Brandon in my life.