Novel & Cerita Carlos Bulosan Biography

Pagbasag niya sa katahimikan na pumapagitna sa amin. Tumingin ako sa kanya at tumawa ng maiksi. "Ito na nga eh. So, san mo nakita si Carlos?" Tanong ko. "Nagtatrabaho siya sa isang cafe. Sa dami ng Carlos na andito sa Batanes, medyo nahirapan nga ako na hanapin siya. Buti na lang sa huling pagkakataon eh nakita ko rin. Nagpalit pala siya ng apelyido."

sabay turo nito kung nasaaan ngayon si Karlos, na tahimik na nagbabasa ngayon sa isang makapal na libro habang may nakasalampak na headphones sa tenga n'ya. Siya si Emman Karlos Bautista. Anak siya ni Madam Elsa. Yes, siya ang ikatlo or bunso sa tatlong anak ni Madam Elsa. Dati ko nang nakita si Karlos sa bahay nila nang naging kasambahay nila si nanay at nang kasama ako ni nanay tumira sa bahay nila. Hindi kami close ni Karlos.

Masaya ako para sa kanila lalo na kay Carlos na nakahanap na din ng babae na para sa kanya. PAGKATAPOS ko nang magsimba ay dumiretso na ako sa palengke para ipagluto ang dalawa kong bisita na bumiyahe pa galing Bulacan. Mamaya biruin ko si Carlos na mag-ambag siya sa binili ko sa palengke.

--- Maingat na nilapag ni Divina ang bungkos ng mga bulaklak sa ibabaw ng puntod ng kanyang namayapang asawa na si Carlos Rodolfo Montano. “How are you up there, my dear husband?” umpisa ng ginang, marahang lumuhod sa damuhan at nagsindi ng kandila, inalala ang masasayang taon ng kanilang pagsasama ng kanyang asawa. Carlos was an accountant and frustrated businessman while she, she was a botanist. They were a perfect couple. They loved each other. Not until the De Guzmans and Lagdameos killed their dream.

sagot nito at naupo sa bangkong kawayan. Tahimik na pinagmamasdan ni Elorda ang binata. Simple lang si Manuel. Ni walang yabang sa sarli at napakagalang. Hindi tulad ng mga taong dumaan sa buhay niya na puro pangako pero sugat ang iniwan. “Matagal ka na bang nandito sa San Carlos?” tanong niya, para basagin ang katahimikan. “Simula pagkabata po,” sagot ni Manuel. “Dito na rin ako tumutulong sa bukid at minsan sa palengke.”

bulong ni Bea. Hindi siya naniniwalang walang alam si Karlos sa ginawa ng biyenan niya. Baka nga plano pa niya iyon. Simula nang malaman ni Karlos na nagtatrabaho siya sa Lu Group, halatang hindi natuwa ang lalaki. Sa tingin nito, tatlong taon na siyang hindi nagtatrabaho, medyo tumaba pa — sa madaling salita, hindi na dapat nakakahanap ng trabaho. Pero nagawa niyang makapasok sa Lu Group — para kay Karlos, isa itong sampal sa mukha niya.

Nginitian niya si Carlos. "Ang sarap naman ng tinolang manok na ito. Napakamalasa," nakangiting bulalas niya. "Mabuti't nagustuhan mo. Iyong matandang kasambahay ko ang nagluto niyan. Masarap talagang magluto si manang. Matagal na siya sa akin. At hindi ako madalas kumakain sa labas dahil mas gusto ko ang luto niya," salaysay ni Carlos.

Naalala ko kasi ang huling pagkikita namin ni Carlos dito sa San Luis. Pero may ilang panahon sa Manila na hindi ako nalapitan ni Jared sa hindi ko malamang dahilan at si Carlos ang pumupunta sa akin. Mga huling buwan bago ang pagkamatay ng pamilya niya. At nakita ko rin kung gaano kabilis nahulog si Carlos sa akin dahil hinahayaan ko itong makapasok sa bahay ko at makita ako na minsang halos n*******d, nagdala ito ng pizza at nagkataong bagong ligo ako. Yon ang simula.

Hindi na sila makabangon sa sakit at napahiyaw na lang. Napagtanto ni Mr. Saragoza na hindi pangkaraniwang tao ang kaninay inaalipusta nya. Nanginginig siyang tumingin kay Carlos. "A-anong balak niyo?" Mabilis na kinalas ni Carlos ang sinturon ni Mr. Saragoza itinali ang kanyang mga kamay sa likod ng upuan, at mahigpit na kinadena. Nagpumiglas si Mr. Saragoza sa takot. "Tulong! Tulong! Mr. Lopez, tulungan mo ako! Anong balak niyo! Hindi ba kayo natatakot na isusumbong ko kayo sa pulis?"