Carlos P Romulo Novels & Stories

matigas ang boses niyang sabi sa akin. "U-Ubi...ano bang nangyayari sayo? B-Bakit ka ba ganiyan sa akin, huh? Aalis ka ng walang paalam tapos ngayon hindi mo ako kakausapin at aasta kana hindi mo ako kilala? Ubi naman—" Pinutol niya ang anumang sasabihin ko. "Hindi Ubi ang pangalan ko miss, kaya tigilan mo na kakatawag sa akin ng pangalan na iyan. I am Carlos Rafael Pirromalli."

Tinitigan siya ni Karlos nang may pagmamahal. Lihim na natuwa si Ruth sa titig na iyon, at sa huli, siya na mismo ang nagtaas ng mukha at kusang hinalikan sa labi si Karlos. Matapos ang maalab na halik, sinabi ni Karlos, "Hindi ako binigyan ng boss ng promotion o dagdag na sahod, pero binigyan niya ako ng imbitasyon — inimbitahan niya akong dumalo sa isang business reception ngayong gabi bilang kanyang kinatawan. Sabi niya, puro mga elite sa mundo ng negosyo ang dadalo sa pagtitipon."

“Sure!” “Buy more drinks at ako na ang bahala. Sagot ko,” sabi naman ni Yorme. He is Carlos Artes. He was the former mayor of General Trias. Binata pa rin siya hanggang sa mga oras na iyon ngunit na-love at first sight si Rosanna sa kanya. “Alam ba niya na artista ka?” “Kailangan ko pa bang sabihin?” “Baka magulat siya kapag kumalat ang mga litrato ninyo bukas.”

It's just Carlos. Yes, Carlos De Guzman is in the house. Once my friend at dapat ipapakasal sa akin ni Mama to keep the Hacienda Santiago to us. Hinawakan ko naman ang kamao ni Gabriel to calm him down. "Ah, Gabriel, si Carlos De Guzman nga pala. Carlos, si Gabriel Mondragon," pakilala ko sa kanilang dalawa. Carlos smiled and offered a handshake at kahit ramdam ko ang pagkadisgusto ni Gabriel tanggapin iyon ay naging propesyonal naman ito to accept it.

Isang matanggkad, gwapo at napakalinis na lalaki ang papasok ng sala. "Bakit nandito si Carlos?" "Who is he?" Tanong ko sa sarili. "Di mo siya kilala? Siya si Carlos Castillo. Land scaper contractor. Talented. Kalahati ng mga babae sa Isla gusto siya," sagot naman ni Jell. "Ayyy masyado kang updated ha," mapailing ako. Nagulat ako nung umupo sa tabi ko ang tinatawag nilang Carlos. What the hell?

Hindi maikakaila na si Carlos ay Maganda ang hitsura, na para bang siya ang male lead sa isang romance movie. May dalawang subordinate na sumusunod sa kanya, at pareho silang Senior Grandmasters. Nakakagulat, Si Carlos ay isang Senior Grandmaster na rin sa murang edad. Ipinahihiwatig nito na ang kanyang potensyal ay kahanga-hanga na lampas sa imahinasyon. Nang mapansin ni Poison King si Carlos, nagmadali siyang lumapit sa huli. "Mr. Xuereb, maligayang pagdating sa Mapleton!"

Bulong ni Karlos sa kaniyang isipan na may pag-iling sa kaniyang ulo. "Actually, ako ang future husband niya. I'm Karlos Miguel Sermiento, her fiancee." Turan niya at prenteng nakipagkamayan sa doktor. Natahimik naman ang dalawa sa sinagot ng binata sa kaniya at tila bigla ring naglaho ang mga guhit ng ngiti nito sa kanilang mga labi.

Nananatiling pormal ang mukha ni Carlos habang isinasagawa ang pagpupulong tulad ng dati, subalit sa huling bahagi nito ay malamig siyang nagsalita. "Mukhang hindi kayang pasunurin ng unibersidad si Miss Ramirez na itinuturing ninyong isang malaking diyos rito. Kung magpapatuloy ang ganitong uri ng sitwasyon, sa tingin ko ay malabong magtagumpay ang ating pagtutulungan. Kung nahihirapan ang unibersidad na ayusin ang sarili nitong miyembro, palagay ko ay hindi nakatadhana ang proyektong ito para sa atin. Malayang makapipili ang Intellicare ng ibang unibersidad na makakasama, at maaari na lamang tayong humanap ng ibang pagkakataon sa susunod."

wika ni Ramon. “Anong pangalan?” tanong ko, hindi ko mapigilang maging sabik. “Carlos Javier. Siya ay may kinalaman sa mga transaksyon ng illegal na armas at droga sa Maynila. Hindi lang siya simpleng kasangkot, Mr. Alcaraz. Siya ang utak.”

“Iyan ang katotohanan, Cain. Katotohanan na siguradong itinago nila mula sa iyo. Sila ang pumatay sa iyong ina. Ngayon, sila pa rin ba ang kakampihan mo?” “Hindi namin pinatay si Rosario,” galit na sabi ni lolo Carlos. “Nagpakamatay siya.” “Kayo ang nagtulak sa kaniyang tapusin ang sarili niyang buhay,” sagot ni Ambrosio. Namilog ang mga mata ko. Gods, kailangan ko na yata umalis. Hindi tama na nakikinig ako ngayon. Pero hindi ko magalaw ang mga papa ko. Parang nakapako na sa kinatatayuan ko.