Carlos P Romulo I Am A Filipino Novels & Stories

“Let’s eat,” usal ng kanyang lolo kasabay ng marahang paghiwa nito sa karne na nasa plato. Ilang minutong tahimik silang kumakain nang ang isa sa kanyang mga pinsan na kasalo nila sa hapag ang nagsalita. “Lo, I want you to meet my girlfriend, Lilian. Hon, this is my lolo, Don Graciano Hermuenez. The one and only founder of the best winery in the Philippines. Ang El Hermuenez.” Pagmamalaki nya.

"He really did sacrifice his peace just for you to get off the negative spotlight." Umismid ako. Nag-post na ako ng public apology sa mismong social media account ko pero wala na sa akin ang atensyon nila. Pala-isipan sa mga tao kung sino ang babae ni Carlo De Dios. Tama nga siya, mas mababaliw ang internet sa ginawa niya. Carlo is a well-known architect, bukod doon isa siyang De Dios na kilala dahil sa company nila na isa sa kilala sa bansa. Sumandal ako sa upuan at humalukipkip habang tinitingnan si Gabriella na nila-lapag ang order ko. Nagulat pa siya nang mag-taas ako ng kamay.

Isang lalaking nakasuot ng itim na suit ang nakatayo sa may entrance ng restaurant, may mapanuyang ngiti sa mga labi nito. Biglang nanlamig ang paligid. Nanigas si Gino, halatang kilala ang lalaki. Si Robin Cuneta. Ang matagal nang karibal ni Weston. Isang taong nabalitang umalis ng Pilipinas maraming taon na ang nakalipas. Malamang na tiningnan ito ni Weston. “I didn’t expect you to be in the Philippines.” Napatawa si Robin. “Well, I missed our country, kaya bumalik ako.”

Sumagot siya sa tawag na iyon, at hindi niya mawari kung sino ang tumawag, "sino ka?" "Ako to, si Carlos Roman!" sagot sa kabilang linya. Kumunot ang kanyang noo ng marinig kung sino ang tumatawag, "Paano mo nakuha ang numero ko?"

Biglang lumabas si Carlos na napapalibutan ng grupo ng tao at may pagmamalaki na nagsalita. "Ang anak ko ay all-rounder. Kahit hindi pa siya lumipat sa ibang departamento kaya niyang hawakan ang lahat." Pagkatapos magsalita ni Carlos, sunod-sunod ang naging papuri. "Tama! Matalino at magaling si Camila. Hindi na niya kailangang pag-aralan ang mga bagay na ito. Isang tingin lang, alam na niya." "Mana sa talino ng ating President Perez!"

Sa kabila ng yaman ng mga ito ay hindi ito nakakalimot na bumaba minsan para kumustahin sila. Ang mga De Mario ang may pinakamalaking azucarera sa buong probinsya ng Quezon at halos lahat din ng mamamayan sa probinsya ay sila ang nagbibigay ng kabuhayan dahil hindi lang ito ang pananim nila. Kaya bilang pagtanaw ng utang na loob ay nasa pamilyang ito ang katapatan ng lahat.

matigas ang boses niyang sabi sa akin. "U-Ubi...ano bang nangyayari sayo? B-Bakit ka ba ganiyan sa akin, huh? Aalis ka ng walang paalam tapos ngayon hindi mo ako kakausapin at aasta kana hindi mo ako kilala? Ubi naman—" Pinutol niya ang anumang sasabihin ko. "Hindi Ubi ang pangalan ko miss, kaya tigilan mo na kakatawag sa akin ng pangalan na iyan. I am Carlos Rafael Pirromalli."

“Even you?” Iniangat ni Kara ang kanang kamay at iminwestra gamit ang kanyang hinlalaki at hintuturo. “Konti lang.” Napatango si Marco sa narinig na slang na pagsasalita ni Kara. Nabasa niya sa ipinagawa niyang background check kay Kara na lumalabas na half Filipina ito dahil kapwa may isang FIlipino na magulang ang mga magulang ng babae ngunit hindi nasabi doon na nakakaintindi at nakakapagsalita sila ng Filipino.

tugon ko rito na tila wala manlang pakialam kahit nakatulog na si Estella roon. "Haha, sige boss una na po ako naghihintay na rin ang mag-ina ko." Pagtango na lang ang naisagot ko rito saka naman ito umalis na. Pamilyadong tao na si Carlos isang taon lang ang tanda ko rito, base sa kuwento niya maaga siyang nakapag-asawa kaya nagbabanat ng buto para sa pamilya at anak niya.

Kinuha ko ang nakatulugang libro at ipinatong sa coffee table. “Kumain ka na? Ipagluluto kita.” I looked at him. "Dito ka ba kakain ng hapunan?" Carlos. He was the CEO and President of one of the biggest construction company in the country. But he doesn't act like one. He was very down to earth. Siya ang pinakamabait na taong nakilala ko… “Let’s go outside. You deserve a break from all this schoolworks.” Saglit siyang tumingin sa coffee table na puno ng libro bago ibinalik ang tingin sa akin.