Cintailah Aku Novels & Stories

Lahat lahat ng tungkol sayo. Akala ko pa naman, ulan ang gagabay sayo pabalik sakin. Pero ba't ganun? Umulan na ng ilang beses.. pero bakit wala ka pa rin? Hanggang kailan ako maghihintay? Hanggang kailan ako aasa? Gustuhin ko mang maging masaya pero kapag naalala kita.. nasasaktan lang ako. Ayaw kong maging masaya mag-isa. Gusto kong makasama ka. Pero ngayon.. Napakagat siya ng labi niya't pinunasan ang luha niyang tumutulo sa mata niya at huminga ng malalim.

"Why are you crying this time? Where are you now? Pupuntahan kita." When I heard that cold but worried voice, mas lalo pa'kong napaluha as I'm starting to miss him now. Missing him keep annoying me to hell. He was like that anyway. Nagagawa nitong pawiin kung anumang problema ang kinakaharap ko with him kept ticking me off and getting into my nerves.

“Stop being mean to me! Stop being mean to me!” I break down in tears. My chest is stifling. It cannot contain my frustration. Why won't anything ever go my way? “Kael, what do I do?” Kael pats my back with an assuring look. “It's okay. This is not the end. You can still shift another full moon. Pull yourself together.” “What do I do? What do I do Kael…I'm so confused right now…” She sighs and without speaking another word, she just pulls me into her body. I stay there in her hands and my tears flow.

Now Playing: Kundiman by Silent Sanctuary Para kang asukal Sintamis mong magmahal Para kang pintura Buhay ko ikaw ang nagpinta Para kang unan Pinapainit mo ang aking tiyan Para kang kumot na yumayakap Sa tuwing ako'y nalulungkot Kaya't wag magtataka Kung bakit ayaw kitang maawala I feel a cold breeze of air because it’s still February. It makes me more doleful. Kung hindi man tayo hanggang dulo Wag mong kalimutan Nandito lang ako Laging umaalalay

“Hindi nga ako marunong kumanta.” “Wala kaming pake. Hindi kayo makakauwi hangga’t hindi mo kami kinakantahan.” Hinila nila ako pagka-agaw ng kamay ko kay Axl. “Pahiram muna kami sandali.” “Ano bang kakantahin? Konti lang ang alam ko.” “Ako ang tutugtog, ikaw ang kakanta. Nadinig mo na ‘to. Kinanta na ‘to ni Euriel, hindi ko lang matandaan kung kailan.”

Parang babae, haha. Tumatawang dumungaw ako sa gilid ng bangka kung saan siya nahulog. Tiningnan ang tubig at inantay na umahon ito. Marunong naman siyang lumangoy kaya walang magiging problema. "Cinderella!" sigaw ko nang ilang segundo pa'y 'di siya umahon. 'Di naman ako nababahala, alam kong pinagtitripan lang ako nang isang 'to. "Hoy, Cinderella!"

Tahimik akong umalis ng hindi ko na makayanang tignan ang dalawa. Halos tumakbo na ako para lang makarating agad sa kwarto ni Klein. Umupo ako sa gilid ng kama at tumingin sa kawalan. Nagpakawala ako ng malungkot na buntunghininga. Hanggang kailan papagitna si Trinity saaming dalawa? Hangga't nariyan ang babae, hinding hindi ko makukuha ang buong atensiyon ni Klein. "Señorita, gising. Kakain na po ng tanghalian."

“Dude, I didn’t do it intentionally. I was in class, remember? This morning? I got that class with--” Max interrupted. “I call, you jump. That’s how that works. You wanna be one of us? That’s what it takes. This is the last time I’m tracking you down for a job. Got it?” “Hey, Maxy-pad. You're the one who wanted me to--”

At least may kakainin ako mamaya. Naglakad ako pabalik ng sala at saka tinapik ng mahina si Aro. "Aidan.." tawag ko sa kaniya. "Aro.. Kain na tayo," ani ko sa kaniya. Ngumiwi ako nang wala pa rin siyang kahit na anong response. Naupo ako sa harap niya. Ito na yata ang pinaka matagal kong tignan siya.

Hindi ko alam kung alam niya ba na naririto ako ngunit hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong gawin. "Cason?" Sa isang iglap, namalayan kong tinatawag ang pangalan niya—ang pangalan ng taong minamahal ko. "Pin! Teka lang, hintayin mo ako diyan. 'Wag na 'wag kang aalis!"