Cintailah Aku Novels & Stories

"Why are you crying this time? Where are you now? Pupuntahan kita." When I heard that cold but worried voice, mas lalo pa'kong napaluha as I'm starting to miss him now. Missing him keep annoying me to hell. He was like that anyway. Nagagawa nitong pawiin kung anumang problema ang kinakaharap ko with him kept ticking me off and getting into my nerves.

“Stop being mean to me! Stop being mean to me!” I break down in tears. My chest is stifling. It cannot contain my frustration. Why won't anything ever go my way? “Kael, what do I do?” Kael pats my back with an assuring look. “It's okay. This is not the end. You can still shift another full moon. Pull yourself together.” “What do I do? What do I do Kael…I'm so confused right now…” She sighs and without speaking another word, she just pulls me into her body. I stay there in her hands and my tears flow.

Parang babae, haha. Tumatawang dumungaw ako sa gilid ng bangka kung saan siya nahulog. Tiningnan ang tubig at inantay na umahon ito. Marunong naman siyang lumangoy kaya walang magiging problema. "Cinderella!" sigaw ko nang ilang segundo pa'y 'di siya umahon. 'Di naman ako nababahala, alam kong pinagtitripan lang ako nang isang 'to. "Hoy, Cinderella!"

"Sayang nga eh... Minsan nauunahan ka niya kasi hindi ka naman araw-araw rito." Naupo na ako katabi nito. Hindi ko alam kung totoong malakas nga talaga ang koneksyon dito o gusto lang ako nitong makatabi. Ang alam ko, crush ako nito. Hindi naman lingid sa kaalaman ko kapag may nagkakagusto sa akin dahil hindi naman ako manhid at tanga. Hindi na rin bago iyon dito sa lugar namin.

Mas lalo lang akong masasaktan. “Saglit lang naman ‘to, I can endure it,” I whispered to myself, being a fool again. “Matatapos din ‘to. The pain will fade..” Para akong asong naghihintay sa kanyang amo. Waiting for the moment when it’s my time to receive a treat no matter how long the time escapes, even if I have a rival to his heart.

Tahimik akong umalis ng hindi ko na makayanang tignan ang dalawa. Halos tumakbo na ako para lang makarating agad sa kwarto ni Klein. Umupo ako sa gilid ng kama at tumingin sa kawalan. Nagpakawala ako ng malungkot na buntunghininga. Hanggang kailan papagitna si Trinity saaming dalawa? Hangga't nariyan ang babae, hinding hindi ko makukuha ang buong atensiyon ni Klein. "Señorita, gising. Kakain na po ng tanghalian."

maikiling saad nito. "Kahit i-kwento mo lang kung paano kayo nag-kakilala, saka kung paano kayo nag-hiwalay. He called you bitch," I said pa. Hindi ko naman talaga intension na maki-gulo pa pero mukhang interesting iyong kwento.

Napa titig ako sa kawalan. Agad na inabot ko mula sa may leeg ko ang nakatagong kwentas ko. Tinitigan ko 'to ng ilang sandali. Naramdaman kong may isang butil ng luha ang pumatak sa pisngi ko. 'Someday we'll see each other again my Mi hija' Nagising ako ng may naramdaman akong sumusundot sa pisngi ko kaya agad na sinamaan ko nang tingin ang may gawa nun..

She held her mop like it was a microphone. 🎵 Hindi ko alam kung bakit ka ganyan Mahirap kausapin at di pa namamansin Di mo ba alam ako'y nasasaktan Ngunit di bale na basta't malaman mo na Mahal kita, mahal kita, hindi ito bola Ngumiti ka man lang sana ako'y nasa langit na Mahal kita, mahal kita, hindi ito bola Sumagot ka naman 'wag lang... ewan...

Mahal kita, walang hanggan. Iibigin ka, ikaw lamang Itatangi ko magpakailanman. Hinding-hindi ka iiwan Mahal kita ang langit ko. Ang puso ko'y tanging sa'yo Sa aking pangako sana'y umasa ka Mahal kita, mahal kita Wala nang iba. - Mahal Kita, Maricris Garcia *** * B A C K S T O R Y *