Common Courtesy Novels & Stories

Kinarir niya ang etiquette class dahil para rin iyon sa ikabubuti niya lalo na at lagi na niyang makakasalamuha ang mga Alta. Kahit sobrang puno ang schedule ni Bernila sa Triple C ay nag-enrol siya sa maraming lessons na makakatulong na mas mapa-improve ang sarili. Para man lang pumatay siya sa class ng mga yayamanin circle of friends ni Kaden. Ayaw naman niyang magmukhang katawa-tawa kapag dumating na nga ang panahong ma-meet niya ang pamilya ng binata. Sobrang kinikilig at excited na siyang mangyari iyon. “O, bakit kanina ka pa ngingiti-ngiti na mag-isa? Hmm,” tudyo ni Nikole.

"You made it clear that my presence, my humor, and my touch make you uncomfortable. In business, when a partner sets a boundary, you respect it to avoid further liability. I’m treating you with the exact professional courtesy you demanded." "Professional courtesy mo mukha mo!" singhal ko, bahagyang dumiin ang pagkakasandal ko sa lamesa niya. "Ang tawag dito ay pambabastos, Raf! Ang landi-landi mo neto lang tapos ngayon, nagfi-feeling stranger ka! Natatakot ka ba na baka mainlab ka sa'kin?"

At sa sandaling iyon, nakita ko ang isang bagay sa mata niya—hindi lambing, hindi ngiti, kundi isang uri ng respeto. Hindi ko inakalang ganoon pala kahirap ang pagkikibagay. “Mrs. Compton, dapat po mas tuwid ang likod ninyo,” paalala ng etiquette coach habang naglalakad ako sa mahabang hallway. “O-opo,” sagot ko, pilit inaayos ang postura ko kahit nananakit na ang likod ko. “Sa pag-upo po, huwag basta basta. Dahan-dahan, may grace.”

Saad ng isang babae na ngayon ay halos maligo na ito sa pawis dahil sa kaba. "Hindi ibig sabihin na dahil mas nakakataas ako sa inyo ay kailangan na respetohin niyo na ako. Ang batas na ito ay para sa lahat. Respeto sa kapwa. Alam ko na may iba't-ibang antas tayo sa pamumuhay, ngunit ang respeto ay para sa lahat. Respetohin ang kahit sino man, kahit mas mababa pa ang antas sa inyo." Tugon ko. I cannot change the way of the royal, noble and commoners. These three always has margin.

Sinadya nitong pumasok sa opisina ni Craig. "Una sa lahat Miss Alegre, knocking first before entering a room is a common courtesy. Alam mo naman siguro at napag-aralan iyan. Kahit hindi nga pag-aralan, sa bahay pa lang natututunan na ang bagay na iyon. We called that respect!" mariin niyang pangangaral dito. Humakbang siya palapit sa dalawa.. Gumawa ng tunog ang takong na suot niya sa marble na sahig. "I'm... sorry. Unang araw ko kasi kaya kinakabahan ako..." naiiyak na paliwanag nito. Tiningala pa si Craig habang naiiyak. Nagpapasaklolo.

“It’s for all genders, don’t worry. Lalo na at talamak pa rin ang patriarchy. Pangit naman kung kami mismong lumalakad ng mga tahanan namin ang walang modo, ‘di ba? Kung normal na maharlika lang ako at mababa ang ranggo, baka ‘di naging maayos ang takbo ng buhay ko kung ipagsasakibit balikat ko lang ang etiquette. Baga, basics ‘yon.” Is that so? Ipinilig ni Selene ang ulo, napapaisip. Hindi naman siya lumaking maharlika pero hindi rin lingid sa kaalaman niya ang importansya nito. Commoners and poor people always had to pay respect to the nobles. In turn, the nobles should also treat them with proper respect. May mangilan-ngilang nakakalimot nito pero karamihan naman sa mga nakasalamuha ni Se

Hinawakan niya ang balikat nito kaya nagtatakang umangat ang tingin nito sa kanya. "Pwede po bang wag na kayong yumuko kapag kausap niyo ako? Hindi po kasi ako komportable kapag yumuyuko kayo sa akin e. Sa diyos lang po tayo dapat na yumuko, hindi sa tao." Aniya rito. "P-Pero iyon na po kasi ang nakasanayan namin dito. Courtesy na po namin ang yumuko kapag kinakausap ang amo namin. Pasensya na po kayo kung naaasiwa po kayo sa amin."