Ill Manners Novels & Stories

Namangha talaga siya kahit na mayroon siyang kalmadong ekspresyon. Dahil matagal na siyang isang kasambahay, karaniwan ay maingat na tao siya, pero hindi pa rin siya kasing-ingat ni Marianne. Pakiramdam niya na ang maingat na istilo ay dapat unit-unting linangin sa buhay. Sobrang bata pa ni Marianne at galing siya sa mataas na pamilya, kaya walang pundasyon para sa isang mayaman na tagapagmana na tulad niya na linangin ang maingat na istilo.

Pinigilan niya ang kanyang panloob na pagkabalisa, huminahon, at nagtanong, “Lola, pakiusap. Kung kaya ko, I will try my best.” Siya ay hindi kailanman nagsalita nang may ganap na katiyakan. Nasanay na si Mrs. Lilian sa istilo ni Hailey at sumang-ayon sa kanyang pananalita. Dapat magsalita at kumilos sa mas maingat na paraan, kahit sino man ito—tao man, babae, o kahit babae sa isang malaking pamilya.

Ngumiti siya ng pagkatamis-tamis habang blankong mukha lang ang ipinukol ko sa kaniya. Is she Malia? Is she my soon-to-be wife? Hmmm. Not bad. They greeted each other. Still, maintaining my stoic poise. I stared at her and observed her movements. The way she motion her hands on the food, the way she behaves, the way she smiled and laughed. She is really a heiress. She is fully aware of proper etiquette. Sandali ako nitong binalingan at kinunutan ng noo ngunit kaagad ding binawi nang magsalita si Mom.

Umayos ito ng upo at nagtawag ng waiter. So. Part pa rin pala ito ng pagtuturo nito sa kanya. Table manners daw? Marami siya niyan. She composed herself and sat properly kaharap ng binata. Hindi na niya naintindihan kung ano inorder ni River. Tila kasi nag-slow motion ang paligid niya habang gumagalaw ang bibig ng kaharap. How gentle he was, so manly and courteous and confident. Kung bakit parang naggo-glow in the dark si River sa kanyang paningin ay hindi niya kayang ipaliwanag.

Kaya nagserbisyo muna siya rito bilang pasasalamat na rin niya sa scholarship na ibinigay sa kaniya ng mag-asawa. "Tandaan mo, huwag mawawala ang accent. Tita and Tito ang tawag mo sa kanila and childhood friends mo ang mga anak nila. Kapag kumakain, huwag ilalagay ang siko sa lamesa. Alalahanin mo ang table etiquette na tinuro ko. Alam mo na ang tungkol kay Elysia kaya maitatawid mo 'yang family dinner na 'yan," huling sinabi niya.

Nakakaluto ako ng pagkain naming dalawa, ako nag dedesisyon sa lahat pero kapag ganito na ay nakakalimutan kong dapat ay kumpletong utensils, dapat may napkin sa legs at kung anu-ano pang proper etiquette. Pagkatapos naming kumain ay ginaya ko ang parating ginagawa niya. Pinunasan ko ang aking labi at hindi na muna tumayo. Pinuri ni Tyler ang mga niluto ko pati na rin 'yung fresh juice. Blinender kasi muna 'yon kaya sobra niyang na- appreciate ang hirap ko sa pag handa ng pagkain para sa aming dalawa.

Napabuga ako ng hangin at binaba ang kubyertos. “Can’t we just eat in peace? Hindi katulad nitong para kayong mga batang kulang sa pansin!” asik ko. I know it’s not my position to tell them off pero naiinis akong parang laruan na pinag-aagawan. Naroon na ako na bisita nila kami but I dislike people who have no table manners. “Mommy, this is not our house,” saad ni Gio. Tiningnan niya ako ng tiim, like the old soul that he is, reminding me of my manners.

At ang eksenang iyon pa ang naabutan nito. Ano ba ang meron sa babaeng iyon at ganun na lang ang pagkagusto ng kanyang ama dito? Hindi naman maganda iyon. Parang lalaki pa kumilos na akala mo ay siga o tambay sa kalsada. Walang etiquette. Malakas na hinampas ni Lily ang braso niya sanhi upang mapatingin siya dito. "Nakikinig ka ba, Paxton? Ang sabi ko ay idedemanda ko ang Jillian na iyon!"

Kung sabagay, ang mapayapang paraan ay dapat gamitin bago ang giyera. Ang mga tao mula sa Island Nations ay kilala bilang bansa ng etiquette. Kahit na kung sila ay makasalubong ang tao na pumatay sa kanilang buong pamilya, sila ay yuyuko pa din ng maayos bago gamitin ang kanilang blade. Mukha itong normal para si Yukiko ay maging ganito kagalang sa sandaling ito. Ngumiti si Dante Castro at naglakad paharap matapos marinig ang mga salitang ito.

Mas maaliwalas na ang kanyang mukha—pino, kalmado, at nakakapanibago. Bahagyang kumunot ang noo ni Lucien, pero agad na pinatigas ang kanyang tono. “Amara, kaibigan mo ba ito? Watch her manners. Huwag kayong gumawa ng eksena rito. Kung may problema kayo, sa akin kayo humarap.”