Novel & Cerita Rules Of Netiquette

“We’re adding one.” Lumapit si Larkin. “What?” Isinulat ko: RULE #1: NO MAKING DECISIONS FOR EACH OTHER. Ngumiti si Larkin. “That's not a house rule.” “It is now.” Kinuha niya ang pen. RULE #2: ALWAYS TALK BEFORE WALKING AWAY. Tumingin ako, lumambot ang ngiti ko. “I like that one.” Tumango siya. “Me too.”

Now is my chance to say all my rules that I want. “Okay, rule number one, never call me any sweet endearments even if it’s part of our acting.” Paninimula ko. I don’t really like where this is going because the last thing I’ve remembered is when he tried to do cringe things when he was in front of his parents. Caleb just nodded boredly. “Rule number two, don’t you ever go near me, I hate your presence.” I said without sugarcoating my words. Gusto kong maramdaman niya na ayaw ko sa kaniya. Dapat madama niya ‘yung inis ko sa buong pagkatao niya.

Hindi ko alam kung bakit pero parang lalo akong kinabahan sa pangalan pa lang niya. "First rule," diretsong sabi niya, "you listen. You don't ask unnecessary questions. You don't argue." Sandaling katahimikan. "Second rule. You represent the company at all times. Meaning, your appearance matters." May naglabasang staff sa gilid ng room na may dalang trays ng damit. Isa-isa kaming tinawag. Nang dumating sa amin ni Nadine ang mga damit, sandali akong natigilan.

Rule #3 – Bawat desisyon sa bahay, financial o personal, ay kailangang ipaalam sa akin. Rule #4 – Ang bawat bisita o kaibigan na papasok sa bahay ay kailangang aprubahan ko. Rule #5 – Walang lihim. Lahat ng text, email, tawag — alam ko. "Gusto kong sumunod ka sana sa rules na ito, Elena." Saad nito. "Para rin ito sa 'yo at sa akin, hindi madali lahat ng ito pero gusto kong protektahan ka sa lahat." dagdag niya.

“If you need anything, just call us.” Nagpasalamat si Zain habang ako naman ay halos hindi makagalaw sa kinatatayuan ko. Nang makaalis na ang kasambahay, sumandal ako sa pinto at tiningnan si Zain. “We need rules,” sabi ko agad. “Rules?” May aliwalas sa mukha niya, parang hindi siya affected sa sitwasyong ito. “Yes. First, no touching. Second, stay on your side of the bed. Third, no talking unless necessary.”

Sinisiguro ko munang tulog na si Nevi bago ako bumalik sa kuwarto dahil magngingiyak nanaman ito kapag umalis ako sa tabi niya. “Where are you going?” kunot noong tanong ni Navi habang marahang inaalis ang braso niyang hinihigaan ng anak. “In my room?” “Why?” I confusedly looked at him, “What do you mean why? It isn’t my room. We have rules, have you forgotten?” Siya mismo ang nagsabi ng mga patakaran dito sa bahay niya. Rule one, avoid physical touch. We’re not allowed to touch each other unnecessarily.

Walang mangyayari kung makikipagmatigasan siya dito, dahil siya lang ang talo sa huli. “Ano pa ho bang sasabihin ninyo?” tanong niya dito. Namulsa muna ito bago sumagot. “I have rules here at gustong kong malaman mo iyon. Una, ayokong nakakarinig ng ingay kapag naririto ako sa bahay. I am still working when I am here. Pangalawa, I don’t take no as an answer. Kung ano ang sinabi ko iyon ang susundin mo. At pangatlo, bawal ang kahit na sino na pumasok sa kwarto ko ng walang pahintulot mula sa akin. Nagkakaintindihan ba tayo?” mahabang wika nito.

tanong niya. "Ofcourse! Baka kung ano na lang ang gawin mo sa akin. We are not officially in a relationship kaya ganon." Paalala ko sa kaniya. "O-okay. What is your rules then?" "Lahat bawal puwera lang sa pakikipag-usap, syempre. Hindi naman natin ito kailangang ipakita sa ibang tao right?" Tumango ito at napangiti ako.

"Heto ang kwarto mo. May sariling banyo 'yan. Kung may kailangan ka sa gabi, kumatok ka lang sa kwarto ko. Katabi lang 'to." "Sige. Salamat." "Clara?" "Ano na naman?" "Rules. Sabi mo may mga rules tayo dito sa bahay," paalala niya. "Oo. Rule number one: Walang papasok sa kwarto ko nang hindi ako nagbibigay ng permiso. Kahit ikaw pa ang nagbabayad ng renta rito." Tumango siya. "copy." "Rule number two: Walang pag-uusap tungkol sa trabaho mo o sa kumpanya mo kapag kasama mo ako. Gusto ko ng tahimik na buhay."

Nilapag ko sa lamesita kaharap ng sofa ang pagkain tulad ng aking nakasanayan. "Basahin mo ito. Mga rules natin 'yan sa ating napagkasunduan." Sabay bigay niya ng papel sa akin. Pinasadahan ko ito ng tingin. Ayos naman sa akin ang mga naunang rules. #3. Public Display of Affiction is a must. "Parang ang unfair naman yata nitong #3 Sir," reklamo ko.