Crush Mo Ba Ako Novels & Stories

Crush ata niya ang dalaga. Ipinilig niya ang ulo at iniwaksi ang mga naiisip. Hindi!... Hindi siya pwedeng magkacrush sa babae lalo pa’t anak lang ito ng yaya niya. Mapapahiya siya sa school, lalo na sa mga barkada niya. Pagtatawanan siya! Crush is paghanga lang naman, di ba? Hindi naman ibig sabihin na jojowain niya si Rosabel. Pagtatangol nya sa sarili.

Atubili, tumango siya. “Pangalawa, malamang crush ka lang niya. Normal para sa parehong mga lalaki at babae na magkaroon ng crush sa isa't isa. Hindi ka dapat mag alala dahil kumukupas ang mga crush pagkalipas ng ilang panahon, lalo na habang tumatanda ka, kaya huwag mong itong hayaang makaapekto sayo. Kung sumobra, kausapin mo na lang yung teacher mo, okay?”

irap ko sakaniya “Wala naman, i just wondering kung bakit naging crush mo e hindi mo naman pala nakita yung mukha” saad naman niya. “Hindi naman kasi sa lahat ng bagay e babase tayo sa mukha. Well, oo natural lang talaga yung nag kaka crush ka truh appearance, pero mas okay pa rin magkacrush sa talagang may mabubuting puso. Parang ikaw? i know you have a good heart kahit na—”

Kahit crush ko siya, hindi ako umabot sa puntong ini-imagine ang sarili sa kama kasama siya. Nagkuwentuhan lang naman kami noong una hanggang sa nauwi sa mainit na tagpo. Siguro hindi lang dahil crush ko siya, takot din siguro ako sa kanya kaya hindi man lang ako tumanggi. Walang puwersahan na nangyari. Tinanong niya ako kung papayag ako. Kung gusto ko rin at oo, gusto ko rin. Kusa kong ibinigay sa kanya ang sarili ko kagabi. Paano ko sasabihin kay Mama? Nalilito ako. Siguradong magagalit si Mama.

Agad itong hinawakan ni Mocha sa braso at sabay silang naglakad paalis at naglaho. "So, What am I going to do now? Naiwan na ang lola n'yo sa ere. Sabagay, who am I to him. I’m just an ordinary girl who has a hidden crush at him." Napabuga nalang ako ng hangin at akmang pipihit na paharap kung saan ang daan pabalik sa mesa namin ng may biglang humarang sa daraanan ko. “Hey. Hi.” Cool nitong sabi.

Resulta na siguro 'to ng panunuod ko ng hollywood romantic movie. Bakit nga ba ako umaasa sa taong imposible namang magustuhan ako. Kung tutuosin, sobrang layo nang estado ng pamumuhay namin compare sa kanila. Syempre, halatang mayaman sila. Samantalang ako, mahirap lang. Hindi ko na dapat pang pagpantasyahan siya. Mas mabuti pang mabuhay na lang ako ng matiwasay at walang hinahangad na pagmamahal ng iba. But I don't know if I can hold that longer. Marupok pa naman ako pagdating sa crush crush na yan. "Sige guys. Mauna na ako. Magkita na lang tayo sa Monday. I love you all. Bye!" Pagpapaalam ko sa mga kaklase ko.

Ano yan nandamay pa ako ng tao "Wala badtrip lang ako kanina at medyo na late kasi ako ng pasok kay Ma'am crush eh. Napagalitan tuloy ako. Bawas points ko pa iyon." Half true na kwento ko dito. Tama ng iyon na lang ang malaman nya. Tsaka na kwento ko na pala madalas dito ang tungkol doon sa walang katapusan kong pagkakaroon ng crush kay Ma'am Camela.

Dito na ba papasok ang tagline na 'di baleng hindi kagandahan basta crush ng taong pinipilahan'? Maswerte ba ako o minalas in a good way? Imagine, sa tanda kong ito ay may nagka-crush sa'kin at hindi lang basta-bastang tao kundi ay isang RM Walliz! Pa-burger na ba ako?

Nasa tabi ko ito pero nakatayo. Ang hirap lumunok! Parang gusto ko ng kumaripas ng takbo pero pinigilan ko lang ang sarili ko. I am acting like a grade schooler na nakita ng crush niyang n*******d! A/N: Based on my experience. Grabeng hiyang naramdaman ko nun. One month, bago ko nakuhang makiharap sa crush ko. "I'm on a diet." Sagot ko. Hahahaha, diet my foot! May diet ba na isang pack ng toasted bread ang kinakain? Bakit ba nakaka-istupido itong lalaking ito?

“Alam ko. Kasi ba naman puro pang-mayamang prutas ang kinakain mo sa Maynila.” “Dae, ah! Nagpapabakal din ako duman ning bayawas. Gusto ko rin baga ang santol, Tyong. Sayang ngani. Mayo pa ngunyang malig-ang, ano po? Miss ko na din ito, ay!” (Translation: Hindi, ah? Nagpapabili rin ako doon ng bayabas. Gusto ko rin ng santol. Sayang nga. Wala pa ngayong malig-ang, ano po? Miss ko na rin iyon, eh!)