Seryoso, kapag ako ang nasa posisyon mo, inuuna ko talaga ang pagiging totoo kaysa sa sobrang drama. Simula pa lang, nag-e-explore ako ng mga simpleng paraan para makilala siya nang hindi napa-pressure: maliit na usapan tungkol sa paboritong pagkain, series, o kung saan niya gustong mag-travel. Minsan isang banayad na hugot lang ang kailangan — hindi yung sobra ang bigat, kundi yung may katugtog na ngiti. Halimbawa, sinasabing ko na lang ng basta-basta: 'Parang ulan ka—hindi ako makapigil tumingin kapag nagniningning ka sa gitna ng araw ko.' Hindi ito sobrang malalim, pero may tamang timpla ng kilig at sincerity.
Pagkatapos, ginawa ko ring malinaw ang intensyon ko sa paraan na magaan: sinasabi ko na may gusto ako, pero hindi ako magtutulak nang sobra. Nagtatanong ako, nakikinig talaga, at nagbibigay ng maliit na gestures; halimbawa, nagpadala ako ng paborito niyang tsokolate pagkatapos niya magbahagi ng stress, o sinupport ko siya sa maliit na goal niya. Kapag nagkuwento siya, inuuna kong magpakita ng empathy kaysa magpanggap na cool lang. At higit sa lahat, may respeto — kung mukhang hindi siya handa, yumuyuko ako nang marahan at nagpapakita ng friendship muna. Sa huli, ang hugot na tumatalab ay yung totoo at nagmumula sa pag-aalala, hindi sa grand gestures na parang pelikula lang. Nakakapanibago pero totoo — mas may dating ang steady na atensyon kaysa sa dramatic na sweep-off-your-feet moment.