Crushing On You Novels & Stories

Nag-flat ang playlist ko sa phone nang marinig ko ang linyang 'crush kita' mula sa taong gamit ko nang kausap araw-araw. Hindi ako agad sumagot—may sandaling parang tumigil ang oras at nagkukulong lahat ng posibilidad sa isang segundo. Pero natutunan ko na hindi kailangang magpadalos-dalos; may ganda ang paghinga muna at pag-iisip bago tumalon. Sa mga pagkakataong iyon, sinusubukan kong maging totoo: tanungin ang sarili ko kung reciprocated ba ang nararamdaman o baka sorpresa lang iyon, at kung ano ang gusto kong mangyari pagkatapos ng pag-amin—magpatuloy bilang magkaibigan, bigyan ng chance, o magtakda ng hangganan.

Pagkatapos kong huminga nang malalim, madalas akong pumipili ng combination ng pagpapasalamat at kalinawan. Halimbawa, kung interesado rin ako, sasabihin ko ng simple at diretso: 'Gusto rin kita' at tutugon ako sa paraan na maglenlang ng pag-uusap tungkol sa kung anong klaseng relasyon ang gusto namin. Kung hindi naman ako sigurado, sinasabi ko na: 'Natutuwa ako na sinabi mo 'yan; kailangan ko lang ng kaunting panahon para mag-isip,' na nagbibigay galang sa buong sitwasyon at hindi pinapalabas na cold. At kapag hindi ako prepared o hindi reciprocating, pipiliin ko ang pagiging mahinahon at magalang—'Salamat sa pagiging totoo; mahalaga sa akin 'yung pagkakaibigan natin, at gusto kong maging patas sa feelings mo.' Hindi ko kailangang saktan ang tao, pero kailangan kong protektahan ang sarili ko at ang emosyon nila.

May pagkakataon ding ginagamit ko ang humor para pa-ibahin ang tensyon—maliit na biro na hindi nagiging pabaya sa nararamdaman nila—lalo na kung alam kong naguumpisa pa lang sila. Pero kapag seryoso ang pag-amin, seryoso rin ang pagrespeto. Sa huli, naniniwala ako na ang tamang sagot ay hindi palaging isang linyang perpekto—ito ay kombinasyon ng katapatan, respeto, at pag-iisip sa hinaharap. Kung susundin mo 'yan, kahit anong sabihin mo, makikita nila na pinapahalagahan mo sila at ang relasyon ninyo, at iyon mismo ang pinakamahalaga para sa akin.