Daisy Great Gatsby Novels & Stories

Masyadong kumplikado ang mga network. Si Daisy ang bunsong anak na babae ng kasalukuyang pinuno ng pamilya Martin. Siya ay layaw na mula noong siya ay maliit. Hindi man siya tinulungan ni Thomas ngayon, may mga taong palihim ding nagpoprotekta sa kanyang kaligtasan. Kahit na hindi matalo ni Thomas si Nipper at ang kanyang barkada, mahuhuli rin sila ng pamilya Martin.

“Ibinabalik ko kung anong ginawa niya saakin tita. Sa tingin niyo, ano ba ang ginawa niya saamin na road to heaven? Buksan niyo ang TV at abangan natin ang news.” *** NGITING tagumpay si Daisy habang nasa loob ng kotse na nakuha niya sa kanilang bahay. Alam niya ay sa daddy niya iyon at sakto na bukas ito at andoon ang susi. Ganoon kasi ang kaniyang daddy, laging iniiwan ang susi sa loob ng sasakyan na nakabukas para kapag aalis ay deretso andar nalang paalis.

Biglang lumambot kasi iyon. Natawa di Daisy sa nakikitang reaction sa mukha ng yaya ng kambal. Mukhang hindi siya nito nakilala dahil iba ang pormahan niya ngayon. Gusto niya kasing magpaka-tatay sa dalawang bata. "Kayo po pala, Miss Daisy! Pasok po at baka matulungan mo kami sa aming ginagawa." Hinila pa ni Nida ang kamay ng bakla at dinala sa dalawang abala sa harap ng laptop.

Gusto niyang magpaliwanag din ako. Gusto ko naman talaga sanang magpaliwanag, kaya lang, hindi ko nga alam kung paano simulan, sa klase kasi ng tingin kasi ng asawa ko ngayon ay halatang nagseselos na. “Sir Danreve, Kuya Reynan ko po, kauuwi niya lang galing ibang bansa,” pagpatuloy na lang ni Daisy sa pagpapakilala sa dalawa” “…na miss niya lang po si Charmaine, kaya ayon at niyakap niya,” putol-putol na paliwanag ni Daisy na may kasabay pa rin na ngiting-aso.

But right now, I'm determined to document this another journey. "Ai, tapos ka na?" Tanong ni Daisy sabay katok sa pinto. "Oo, tapos na," I answered. Dali-dali kong isinuot iyong cover up ko na lace. Hindi kasi ako sanay na nakikita ng lahat ng naka-bikini lang. I just hope there will be just a few people outside. Nakakahiya kasing rumampa. "Ay, pak!" Agad na komento ni Daisy nang pagbuksan ko siya ng pinto. She examined me from head to toe. "Sabi ko na eh. Bagay na bagay sa 'yo!" Masayang sabi niya.

“Ah, hindi. Dinagdagan lang ‘yan ni sir kasi… nagustuhan niya kung paano ako magtrabaho sa mansyon.” Suddenly, Daisy’s demeanor shifted. “Alam niyo, may balak na akong umalis sa Cabaret. Matagal na rin simula nung magtrabaho ako dun. Gusto ko na ring mabago ang takbo ng buhay ko.” My eyes widened and a wide grin spread across my face as a delightful warmth filled me. Masaya akong marinig ito mula kay Daisy. Matalik kaming magkakaibigan na tatlo ngunit sa kasamaang-palad naiba ang kanyang tinahak na landas.

Daisy sa amin—hindi intimidating, pero ramdam mong sanay na sanay na siyang humawak ng mga taong nasa pinaka-excited at pinaka-stressed na phase ng buhay nila. Yung tipong isang tingin pa lang niya, parang gusto mong sabihin, “Sige po, kayo na bahala, trust ko na kayo.” Ngumiti siya sa amin, hindi yung corporate smile na parang practiced sa harap ng salamin, kundi yung totoo, yung parang genuinely happy siya na may bagong couple na papasok sa mundo ng kasalan. “Good morning! I’m Daisy,” masigla niyang bati habang iniabot ang kamay niya sa amin. “You must be Chandler and Mitch. Congratulations in advance sa inyong dalawa.”

Si Braylee naman ang tumakbo papunta kay Brix, "Daddy!" Tumango lang si Brix at tuluy-tuloy na umakyat sa taas. "Brix, anong klaseng asal ‘yan?" Napikon si Lolo Herman at ibinaba ang kubyertos, handang sermunan ang apo. Pero bago pa siya makatayo, lumapit ang butler na halatang balisa. "Old master, nagwawala po si Miss Daisy. Hindi po siya kumakain at naninira ng gamit. Kanina po, ginamit niya ang basag na vase para hiwain ang pulso niya. Ano pong gagawin natin?"

patuloy ni Daisy sa pagsasalita. Natawa naman si Casey, “Bagay naman sila. Parehong mga tanga,” saad nito. “Hays! Nakakainis talaga yong dalawang yon. Paano kaya hindi napapansin ni Dylan na minamanipula lang siya ng babaeng yon?” ani Daisy at nag lagay ng isang perfume sa kaniyang cart. Maingat niyang nilagay ito dahil ang presyo nito ay dalawang buwan niya ng sahod.

Mukha itong mahina at tila nangangailangan ng tulong. “Miss,” mahinang sabi ni Daisy, bahagyang yumuko. “Pasensya na kung ginising kita. Pero may message si Miss Sophia. Pinapapunta niya ako sa courtyard. Medyo natatakot ako… kaya…” Hindi niya tinapos ang pangungusap. Sa halip, tinaas niya ang tingin at ipinakita ang pamilyar na ekspresyong puno ng pagkamahiyain at kahinaan.