Daniel Padilla Simpleng Tulad Mo Lyrics の小説・ストーリー

Compliment ba yon o insulto? “Hindi ko pa rin maintindihan.” Sinikap kong maging matatag ang mga binti ko. Tiningala ko siya. “Wala ba kayong girlfriend sa guwapo ninyong yan? Mayaman ka pa. Nasa ‘yo na ang lahat, sabi nga ni Daniel Padilla.” Kailangan kong magpatawa. Ang mga mata niya nagbago na naman. Parang…nagnanasa? Nakatitig siya sa labi ko, lumunok. At bumaba sa delicious cleavage ko, naglalaway. Nakupo! “Baka makaabala lang ako sa inyo, Sir. Ayokong maging pabigat kahit kanino.” Quota na ako. Todo na ang lakas ko. Kung di siya titigil sa pagtitig sa akin, baka malusaw na ako na gaya ng ice cream kahit wala namang sikat dito ng araw.

pigil na sabi niya dito ng lumusong na ang mga paa nito sa tubig dagat. "Kapag ba napahamak ako are you willing to save me?" "Ano ba ang sinasabi mo." nakasimangot na sinabi niya. "Of course you're not. Don't worry hindi ko naman ipapahamak ang sarili ko. Gusto ko lang magpalamig." Pagkasabi niyon lumusong na ito sa dagat. "Haven! Sasagipin mo ba ako kapag napulikat ako?" sigaw ni Daniel.

suplado nga lang but over all your the best. Niyapos niya ako sa likod habang nakatanaw kami sa tubig... Im not perfect sweetheart, i made mistakes in the past and you came unexpectedly..nothing is impossible right..i love you always remember that sweetheart...no matter what happens please always believe what ill say.. hindi ako magsisinungaling sayo.. ngayon at sa hinaharap.. We faced all challenges with courage and love.. basta magkasama tayo sa laban ng buhay wala tayong Hindi kakayanin.. naiiyak naman ako sa mga sinasabi mo love... I love you so much... Daniel..

Please forgive me for being a flawed human. I know that you've gone to be with our Filipino teacher, Sir Jom for the time being and I've given him this letter to deliver. I will call you on Saturday afternoon and see if you would be willing to go out with me so we can have a serious talk. I can only hope... Could we start over, please? Daniel Basam-basa ng luha ang aking mukha habang sinusulat ko iyon. Inabot ako ng halos madaling araw matapos ko lang at masabi ko lang ang lahat ng aking mga gustong sabihin sa kanya.

it gaano pa kadilim ang mundo, sisindihan ko ang landas natin, at hahanapin ang paraan para sa ating dalawa. Sa iyo ko natutunan ang tunay na kahulugan ng pag-ibig—isang pag-ibig na walang hinihinging kapalit, na handang magbigay at umunawa. Ikaw ang pinili ko noon, ngayon, at araw-araw mula ngayon. Kaya, Daniel, sa bawat araw, bawat taon, at bawat panahon ng ating buhay, pangako kong ikaw ang magiging kasama ko. Mahal na mahal kita, at hinding-hindi kita bibitiwan. Sa bawat ngiti mo, sa bawat haplos ng iyong kamay, nararamdaman ko ang tahanan. Ikaw ang aking tahanan, Daniel. At sa araw na ito, sa harap ng ating mga mahal sa buhay, ipinapangako kong hindi ka na mag-iisa. Simula ngayon

Pero, naiinis narin ako at masyado ng naging mahaba ang eksenang to. "Wala akong pake kung sino ka. Nag-sorry na ko, nag-offer pa ko na lalabhan ko shirt mo o kaya papalitan ko yung pagkain mo. Pero galit ka parin, Anong sorry ba gusto mo? Chichay way? Ano ka si Daniel Padilla?" natigilan siya at tinitigan ako na para bang isa akong alien na ngayon niya lang nakita. Nakahinga ako ng maluwag nung bitawan niya ko.

Aniya sa isipan. "Stop staring at me like a dog." Saway ni Grayson sabay ngisi nito. "Naguguwapuhan ka na naman ba sa 'kin?" dagdag niya pa. "Psh, e sino bang hindi? Kung maginoo ka pa sana, edi na sa 'yo na ang lahat tulad ng kanta ni Daniel Padilla! E kaso hindi e. Sinaktan mo nga ako kahapon, e.--"

Palagi rin kasi akong itinataboy ni Lola sa kanya. Ano pa raw ba ang hahanapin ko kay Craig? Higit pa daw ito kay Daniel Padilla na nagsasabi sa TV na taglay na nito ang lahat? At napaka loyal pa. Walang napabalitang may nililigawang ibang babae sa dami ng magagandang dalaga na di hamak na mas mahinhin kaysa sa akin. Wala silang kamalay-malay na paalis na ako. At kung may itatawag ako sa araw na ito, hindi ito selebrasyon ng pagkakasundo namin kundi despedida.

Balik niyang tanong sa akin kaya napanguso ako habang tutok sa kinakain. Pagkatapos namin kumain bigla na lang nagpalit ang music at nagplay ang isa mga kanta ni Daniel Padilla, "Sabay Natin". Niyaya niya akong sumayaw kaya di na ring nagdalawang isip na kumapit sa kanya. Violin ang naging background ng kanta. "Isa 'yan sa kinakanta ko noong High School Life." Bungad niya sa akin. "Do you like it?" Mabilis akong tumango bilang tugon.

Ngumiti ito nang malapad bago ako hinila’t hinalikan nang dahan-dahan at ako naman ay pinabayaan na lamang kung ano ang gusto niyang gawin. This time, I’ll be selfish first. I missed him so much and I could not bare another day without him. Sinabi nya namang mahal nya talaga ako kaya’t pagbibigyan ko siya dahil hindi pa rin naman nagbabago ang nararamdaman ko. ***