Dark Reunion Novels & Stories

malamig niyang tanong nang ibaba niya ang tingin sa akin. He’s like a lion, staring at his prey, gusto kong iwasan ang tingin niya pero hindi ko magawa. There’s something about his eyes na once na matitigan mo ay para kang inaakit, parang sinasabi nito na sakanya ka lang tumingin. Maybe because I find it mesmerizing that his eyes have two different colors; The right side was brown while the other side was blue. I didn’t know that having heterochromia would be this fascinating.

Marahan akong umiling. “Noong mga panahon na ‘yon at narecover namin ang katawan ni Kaia, nasa katawan na ‘yon ang lahat ng gamit ni Kaia. Her face is unrecognizable dahil nababad sa tubig kaya’t hindi namin masiguro na si Kaia nga iyon. Though Dylan confirmed that it was his wife, hindi pa rin siya tuluyang kumbinsido na asawa niya ‘yon kasi… Kaia is not wearing their wedding ring. Wala sa bangkay ang wedding ring ni Kaia kaya umaasa pa rin si Dylan na buhay ang asawa niya,” sagot niya at nagbaba ng tingin. Kunot noo ko siyang tiningnan. “U-Uh.. anong koneksyon ng singsing ko roon?” Wala sa sariling tanong ko.

Pwede ko pa rin naman siyang isama roon kahit hindi pa kami naikakasal. “Pero, Kuya—” Whoa! Thank You, Lord. Thank You so much! Sobrang nakahinga ako nang maluwag. It was indeed a great news that I didn’t pay attention anymore to David’s succeeding words. I ended the call as I was really excited to see his sister. Diane was alive and that was what really mattered to me. There should be no room for buts and ifs!

He is also naked. He wanted to recall what happened last night's happening, but he cannot remember anything. Nang matanggal niya ang mga kamay ng dalaga umupo siya sa bed. He saw a bloodstain on it. He confirmed that they had done an early honeymoon last night. A bitter-sweet smile drawn in his handsome face. He could imagine how that precious moment happened and it makes him feel happy. He walked slowly heading to the bathroom to take a shower. He needs to be in the office early today even though it’s Sunday because there’s an important report he needs to check. Matapos maligo at magbihis bumaba siya sa dining area ng hotel and had his breakfast. He brings Shantal’s breakfast to their room

"Let her go.." Napatuwid ako ng tayo. Tila ba nagkaroon ng panibagong lakas ng marinig ang pamilyar na boses. The lights are on again. Maliwanag na ulit ang paligid. Hawak si Tyler ni Matt. Pilit na kumakawala, pero sadyang malakas si Matt. Drake was standing next to Matthew. Kalmado ang mukha pero hindi ang kanyang kulay tsokolateng mga mata.

Inakbayan niya ako kaya napasunod na ako sa kaniya nang hawakan niya ang cellphone niya ay inalis niya ang pagkaka-akbay. But then I saw four-eyed smoking outside the parking lot, isa rin ‘to. Pero wala naman akong pakialam sa kaniya edi bahala siya diyan mamatay kakahipak niya, “Bro, una na kami.” Paalam ni Yuno. Salubong ang kilay ni four-eyed na sumulyap sa akin, tsaka siya tumango lang kay Yuno. Sandali siyang sumulyap sa akin, “Ge, take care.” He responded and threw his cigarette before clicking on his car keys to locate his car.

Ngayon, parang walang saysay ang lahat. Pagkatapos ng tawag kay Mara, nanatiling nakatulala si Romer sa gitna ng madilim na sala. Ang wedding ring ni Venice ay nakahawak pa rin sa kanyang kamay. Parang milyon-milyong karayom ang tumutusok sa dibdib niya. Biglang tumunog ulit ang cellphone niya. Si Drake. “Bro! Ano’ng nangyari? Kanina ka pa namin tinatawagan. Si Venice ba talaga umalis?” bungad ni Drake.

Sa sobrang lalim ng iniisip ko at sakit ng katawan ko ay hindi ko agad napansin na may tao na pala sa silid. Nang iangat ko ang tingin ko ay isang pares ng berde-kayumanggi na parang mani ng hazel na mga mata ang agad na tumutok sa akin. Nanlamig ang mga kamay ko—paanong hindi ko agad napansin ang gwapong lalaking ito na prenteng nakaupo na sa isa sa mga swivel chairs? May hawak pa itong baso na may lamang alak. “Your forehead is bleeding.”

tumingin siya sa asawa niyang sumunod pala ito sa kanya . "naku lola tapos na po ang honeymoon at sinisiguro ko sa inyo magkakaroon na kayo ng apo sa tuhod " namula ang pisngi ni Helen dahil sa pagsabi ni Kurt tungkol sa nangyari sa kanila kaninang madaling araw .Masakit pa ang kanyang katawan pero hindi niya pinahalata at hindi niya naisip dahil sa excited niyang makita ang Donya . "mabuti at mabigyan niyo ako ng apo agad agad dahil maikli lamang ang buhay ng tulad kong ugod god na "

But deep down, alam kong hindi na kami safe. --- Damian’s POV The enemy never stays buried. I should’ve known. A man like De Rossi doesn’t die easy, and his men? Like roaches—they scatter, regroup, multiply. But now, intel says they’ve rebuilt. New allies, new weapons, and this time, they’re not after territory. They’re after me. And her. I glance at Elara. She tries to be brave, pero ramdam ko yung takot niya. Nakahawak siya sa kamay ko like I’m the only anchor she has. But she doesn’t know—she’s my anchor too.