Novel & Cerita Death Goodbye Quotes

Hindi inasahan ni Don Generoso ang sagot na iyon ni Senyor Gaspar. Bahagyang nakaramdam ng ginhawa ang kanyang kalooban. “At sinabi rin niya sa akin ang mga salitang “I will die at the hour of my death, not minute earlier nor a minute late." pagpapatuloy ni Senyor Gaspar, "Walang makakapigil sa pagdating ng araw na iyon. At ano man ang maging dahilan ng aking kamatayan, tandaan mong dahilan lang ‘yun upang mangyari ang dapat maganap,”

"You are my other half, how am I suppose to live when you're gone?" "How could I live." I shouted out of fear and sadness. Half of my life, disappeared just like that. -E.I-

THIRD PERSON'S POV "I miss you so much, Death. Walang mga araw na hindi kita naiisip. For pete's sake, I always end up crying whenever I think about you babe." "Impakta talaga." Napaawang na lamang ang labi ni Aello matapos marinig ang mahinang bulong ni Nay Jackie. Lukot pa rin ang mukha nito't mukhang gigil na gigil pa rin sa babae na ang pangalan ay Charity.

Nabitawan ko ang cellphone dahilan para mahulog iyon sa mesa. Sumikip ang aking dibdib. I couldn't feel my body as I catched my breath. Haruto is shouting on the line but I couldn't hear him clearly anymore. Unti-unting nawalan ng hangin ang aking katawan dahilan para ako'y mawalan ng ulirat. I was afraid of death before, then I realized it was more scary to live without anyone by your side or someone you can hold on during hard times. While I am living, I was also dying. I will die alone and no one will probably know.

Nakatingin siya sa screen na may lungkot sa mga mata, at pilit na ngumiti nang mapait. “Alam ko... gusto n’yo akong mamatay. Don’t worry, I will. Today is the last time na kakausapin ko kayo. Isipin n’yo na lang na kaharap n’yo ngayon ay isang taong mamamatay na. Bigyan n’yo ako ng pagkakataon, kasi sabi nga nila... people who are about to die are telling the truth, right?” Pagkasabi niya niyon, dumaloy ang dalawang butil ng luha sa pisngi niya, na lalo pang nagbigay sa kanya ng nakakaawang itsura.

“Bakit kaya hindi na lang maging parang isang bituin ang mga taong pinapahalagahan ko? Bakit parang hindi mga bituin na hindi umaalis?” “Sadly, we're just humans. And humans can’t live forever. Everything has a limit and even our life is. It’s scary how you don’t know when and how you’re going to die.” Napangiti ako ng mapait dahil sa sinabi niyang iyon. “Gusto ko ‘yung payapa. ‘Yung walang sakit.” “Who wouldn’t want a painless death? All of us do.” Tumango ako. “Ikaw Nico? Kailan mo masasabi na handa ka nang mamatay?”

“Welcome to hell, population: us.” Caite snorted. “Do you ever stop talking?” “Not unless someone blows me up.” “Tempting,” I muttered. "Basta if I die, I want a burial where the creepers can’t find me. Drop me in the ocean or launch me into space.” "You’d just come back as a space zombie,” Caite quipped.

Ngumiti siya,ngunit walang init. Walang awa. Ngiti na tila nagbabadya ng pagkawasak. "Someone you shouldn’t have provoked." Dahan-dahan siyang lumapit. Habang isa-isang bumabagsak ang mga tauhan ko sa paligid. At sa bawat hakbang niya, Pakiramdam ko Papalapit ang kamatayan ko. Tunay nga ang usap-usapan tungkol sa Angels of death. Bigla nalang silang susulpot o darating mula sa kawalan upang bawian ang iyong buhay.

Goodbye my luckless love story, thank you for painting memories with me. END :)

Sinabi nang mapanghamak ni Ruby, “Mawawala ang lahat pagkatapos ng kamatayan. Kung mamamatay ako, ang pinakamagandang wakas ay mamatay ako nang walang pag-aalala. Hahayaan kong bumalik ang katawan ko sa mundong ito bilang abo. Para naman sa pagtatayo ng mga monumento at pagbibigay galang sa akin, patay na ako sa sandaling iyon, kaya bakit kailangan ko pa ang lahat ng ito?” Napagtanto ni Brody na nag-iingat si Ruby sa kanya, kaya bumuntong hininga siya nang walang magawa at binulong, “Hindi madali para sa atin na mabuhay sa mundong ito, kaya ayokong mamatay nang hindi napapansin. Gusto kong maalala ako ng mga tao, at ayokong makalimutan ako pagkatapos kong mamatay.”