Death Goodbye Quotes Novels & Stories

Sambit ko Naman, seryuso lang Naman siyang tumango. " Sa kabilang sementeryo dun nakalibing si Mommy, Death anniversary Niya ngayon " Nakangiti niyang sambit Sakin. Bumuntong hininga naman ako. " Ba’t Kailangan pa na may mawala prof, Hindi ko rin maintindihan Minsan Ang Buhay. Bat pa Tayo mag papakahirap mabuhay Dito kung mawawala din Naman Tayo" sambit ko habang nalulungkot.

At sa mga sandaling ito, para akong multo ng isang babaeng hindi ko kailanman makikilala ng buo. Tumayo siya mula sa pagkakaupo at lumapit sa glass window. Hawak pa rin niya ang baso, pero hindi na niya ito iniinom. Ang mga balikat niya ay tila bumigat, parang pasan ang bigat ng alaala. “I never got to say goodbye,” mahina niyang sambit. “She died thinking I didn’t love her anymore.” Napakurap akong nakamasid sa kan’ya. Umawang ang aking bibig na tila gustong magsalita pero walang kahit anong boses ang kumawala roon.

Naguguluhan ako sa gusto ng puso ko. "Death is louder than anything in this world." Marahil ay tama siya. Maraming takot at ayaw pang mamatay. Mamamatay tao ako pero takot din akong mamatay. Natatakot ako kung saan ako sakaling mapunta kapag namatay ako. Sa impyerno ba o sa langit? Kapag namatay ka, kahit gaano pa kalayo ang kamag-anak mo, pupuntahan ka nila maiburol ka lang. Pero 'nung buhay ka pa, lahat sila walang pakialam sayo. People will only love you and cry for you once you're dead. Once you fell in that infinite sleep.

natamaan siya ng mga malalaking falling debris galing sa taas yun ang dahilan kung bakit siya namatay. " don't worry i won't let you leave here" bulong ko habang umiiyak. yakap yakap ko ang walang buhay niyang katawan minsan gusto ko nalang makulong sa loob ng loop kahit na bangkay niya nalang ang mayayakap ko mas pipiliin ko yun kaysa mabuhay ng wala siya. " kuya gising, kuya gising" " n-i-c-k"

"Don't you dare leave me hanging." "So, sabit ka pala kapag gano'n." "Syempre, 'no! Iisang dugo ang dumadaloy sa mga ugat natin. Kung Diyos ka ay dapat lang na Diyosa rin ako. Kaya huwag mong sirain ang mukha mo riyan kaka-isip sa nangyari. You entered medicine knowing na sakit ng mga pasyente mo ang kailangan mong i-handle, hindi ang kapalaran nila. Death is shocking, but it's inevitable. Taga-paggamot ka lang at hindi tiga-bigay ng milagro. You understand?"

Natahimik siya sa tanong ko. "What will happen to Goppy when you die?" She didn’t answer again. "Who will cry and who will be sad when you die?" I asked, and she went completely silent. I sighed deeply. “Even the most evil people has a person who will cry if they die. We all have someone who will be abandoned when we die... and that is the most painful thing. If leaving someone is painful, being left was the most painful, especially when that person left without saying goodbye. "

Gavril can’t believe what he saw. “Kaya sabi ko sayo, mahirap. Mahirap kontrahin o kalabanin ang kamatayan at tadhana. If you’re destined to die on that certain time, place and circumstances, it will happen anyway.” sabi ko sa kanya. He did not respond to me when I said those words to him. Pero alam ko na may malalim siyang iniisip dahil sa mga salitang sinabi ko. And that is the meaning of these notes. Never lose hope.

Emory took a deep breath and smiled. “Okay lang po ako, Manang. Nalulungkot lang po ako sa nangyari.” Tinapik nito ang kanyang balikat at ngumiti. “Lahat ng tao ay lilipas din at ‘yon ang dapat nating tanggapin. Hindi lahat nananatili.” She’s right. Manang Tere is right. Death is inevitable. Lahat tayo ay lilipas din sa mundong ito kaya naman dapat normal na ang kamatayan sa buhay natin.

“Seryoso ka? Hindi mo pinahahalagahan ang buhay mo, habang ang ibang tao ay nais na mabuhay at nais na mabuhay din ang kanilang mga mahal sa buhay? Damn, anong sakit mo sa ulo? Sabog ka ba?” "We have no choice but to accept our faith. We're all gonna die anyway, today or tomorrow. It will be the same." Dagdag pa niya, at naphawak nalang ako sa baywang ko at nagbuntong-hininga. Fudge it, relax. "Duwag." Iyon lang ang sinabi ko sa kanya, at bumalik ako sa pagpapayo sa ibang kasama ko na ayaw mamatay ngayong gabi.

It seems so unreal, so unimaginable. The remark came from a well-meaning family friend, but Kira found it more caustic than comforting. Maybe it is supposed to be a console but end up contumelious. Wrong choice of words. Doubtlessly wrong choice of words for a young girl like her who's currently grieving. "Her death wasn't for the best," she kept repeating to herself. "It wasn't. It wasn't."