December 6 Tell Your Best Friend 소설 & 이야기

Hay naku, akala ko naman kung sino na. “Hello! Hindi ako puwedeng uminom ngayon, 'no? Kasal ko kaya bukas at baka ma-late pa ako ng gising!” Drex frowned. “Hindi naman tayo magpapakalasing, kuwentuhan lang tayo saglit. Hindi ka pa nga ikinakasal pero parang ayaw mo na agad akong makasama. I'm your best friend. Sampung taon na tayong magkaibigan, Elize. Sige ka, magtatampo talaga ako sa ’yo!”

Halata ba ako? "You're my best friend. I know you more than anyone else does," sagot niya sa akin nang malambing, na para bang direktang nababasa ang bawat takbo ng isip ko ngayon. "Hindi ko naman sinabing pigilan mo 'yang puso mo, dahil alam kong hindi mo kayang utusan ang sarili mo na huwag umibig. I am just letting you know all of this so that, at least, you can control yourself from falling too deep. Para kapag natapos ang isang taon, may matitira pa para sa sarili mo."

Natataranta itong sinusulat nga habilin ni Mr Rossi sa kanya. “Alam mo na siguro ano uunahin mo, di ba? After mo matapos lahat, tawagan mo si sir Rossi. He’s expecting your call.” “Eh, alas tres ng madaling araw sa kanila. Baka tulog na yun. Mag iwan nalang ako ng message.” Medyo namutla ito.

“Nandito lang ako para makinig. We’re friends, remember? Sige na, sabihin mo na. Mahirap kimkimin ‘yan baka biglang sumabog.” At hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napabunghalit na ako ng iyak. Mabuti na lang at wala pa si Mr. Torres. “Josh lied to me. Tinanong ko siya dati kung kilala niya si kuya pero ang sabi niya hindi daw. Tapos ngayon malalaman ko na bestfriends pala sila.” At muli akong umatungal ng iyak. Wala akong pakialam kahit pinagtitinginan na ako ng mga kaklase namin.

sinabi ko ba talaga sa kanya yun? Nagtalukbong ako ng kumot at huminga ng malalim. Sana hindi na niya maalala yung sinabi ko. Napatigil sandali ang pagtibok ng puso ko kahit na malabong mangyari yun dahil sa kanta na nagplay. Now Playing: Bestfriend by Jason Chen Do you remember when I said I'll always be there? Ever since we were ten baby When we were out on the playground playing pretend

I rolled my eyes as I hit the delete button, pinalitan ko na lamang iyon ng isang napakagandang painting mula sa paborito kong pintor. Natigil ang pagmumuni-muni ko nang bumukas ang pintuan ko nang walang katok-katok. “How many times do I have to tell you to knock, Izzy?” Ang matitinis niyang tili ang una kong narinig. “Betty! Betty! You know what’s good news?” Inirapan ko siya bago pinagsalikop ang dalawang kamay ko. “Ano?” “It's nearly eighteenth of December!”

I guess, may mga magagandang ala-ala pa rin ako about him. Lumapit kami sa kanila, "Oh, kumusta? Parang ang haba ng usapan niyo ah," Natatawa kong sambit. "Naku, Jules, alam mo naman kung gaano ko namiss ang bestfriend kong 'to," Sabi naman ni June na siya'y halatang masaya na nakausap muli ang bestfriend niya. "Yeah, pero loves, malapit na mag-eleven PM. Baka naman uuwi na tayo at hinahanap na tayo nila Mama," Ani Lyn.

Lahat kayang gawin para sa babaeng mahal, kahit pa hindi naman siya mahal. " ‘To naman si Gwin oh. Alam mo naman, sixth-month anniversary namin ngayon. Nagkataon na finals natin, ang dami ko pang projects na dapat tapusin—" "Paki’ ko ba sa month anniversary n’yo?" mataray kong sabi pero pabulong.

Its 6:00 pm. Nagflashback sakin yung sinabi niya nung Christmas. He wants me to think of him every six pm. Yeah, I think of him and it hurt so damn much.

Its 6:00 pm. Nagflashback sakin yung sinabi niya nung Christmas. He wants me to think of him every six pm. Yeah, I think of him and it hurt so damn much.