The Strangers: Chapter 1 Novels & Stories

Akala ko hanggang doon na lang lahat. Akala ko hindi na kami magkikita ulit. Pero heto kami. Magkaharap. Araw-araw pang magkikita. “We’re supposed to be strangers…” napapahilamos kong bulong sa sarili ko. “So why does it feel like this is only the beginning of something I won’t be able to escape?”

the maid with the warm smile. End of Chapter 3

Ngunit paano naman mapupunta sa bahay niya ang estrangherong iyon? Gustong imulat ni Arielle ang kanyang mga mata para makita ang mukha ng taong patuloy na humahaplos sa kanyang mukha ngunit ayaw namang sumunod ng kanyang mga talukap. Ilang minuto ang lumipas ay hindi lamang ang kamay nito ang naramdaman niya sa kanyang mukha kundi pati na rin ang malambot at mainit-init nitong mga labi na dumampi sa kanyang mga labi na bahagyang nakaawang. The stranger is kised him!

sagot ko dito at doon ko nakita ang pagkadurog sa kaniyang mata kasabay ng dismayado nitong pagtango. Nalilito ako kung sumobra ba ako sa pagtrato sa kaniya at mali ang naging pagkakakilala ko sa kaniya o talagang parte lang ito ng plano niya at lahat ng ito ay purong pagpapanggap lamang para makuha niya ang loob ko at magtagumpay siya sa kaniyang plano. "A stranger?" tanong nito sa kaniyang sarili at tumayo sa kaniyang kinauupuan at pinagkrus ang kaniyang mga kamay.

I couldn't hold back my irritation any longer. He shook his head, his jaw clenched. "You don't understand." "Then help me understand!" I shot back, my frustration getting the best of me. "We're not just pawns in some arrangement. We're real people, and I refuse to pretend like we're strangers." He stood up abruptly, his expression pained. "Maybe it's better if we are strangers, Elle. It would make things a lot easier."

"Ah, akala ko wala ka dito, ba't ang dilim yata?" "Di ko alam kung san ang switch insan, nakalimutan ko. Tinago mo ba?" Bigla ko naman siyang narinig na tumawa. Lumiwanag ang paligid at nakita ko siya na nasa tapat ng pintuan. "Nandito lang oh." sabay turo niya don sa gilid lang malapit sa may pintuan. "Hindi ka na pala takot sa dilim insan?" "Ah, oo nasanay ako don sa States eh, minsan kase yong daanan nila walang ilaw."

Just say it’s from “someone.” Nakita ko pa siyang nagtataka. Umiiling pa habang inaabot ang pagkain. Pero tinanggap niya rin. At tinira hanggang sa pinakahuling mumo. Napatawa ako. “Crazy.” Pero hindi ko maintindihan kung bakit parang naging interesado ako sa kaniya. Sinundan ko siya discreetly habang paakyat siya ng escalator, then tumambay sa gilid ng food court. Umiikot ang mata niya, pero walang binibili. 3:45pm. Hindi pa ba siya uuwi?

Bigla silang tumigil. Parang may humawak ng invisible na tali sa kanila. Lahat sila, napatingin sa dulo ng eskinita. Mabibigat na yabag. Mabagal. Deliberado. At doon siya lumabas. Siya. Damian Blackthorn. The stranger in the rain.

By proceeding to read, you acknowledge that you are of legal age and are willing to engage with the story's mature themes and content at your own discretion. COPYRIGHT: Bachelor Series #1: A Night with a Stranger.Copyright © 2018 by.peculiarlullaby. All rights reserved. No part of this book may be reproduced or utilized in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording, or any information storage and retrieval system, without prior written permission from the author.The only exception to this rule is for brief quotations used in critical articles or reviews, which may be reproduced with proper citation and attribution.

Chapter 46 "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?"