Demons Madness Novels & Stories

Pinangalanan nila itong Alessia Andromeda Condor. Minahal niya si Alessia na parang sarili niyang apo. Ngunit nakikita niya si Roselle, ang umuusbong na galit nito kay Alessia habang lumalaki sila. Kahit pinaprotektahan niya si Alessia dahil lapitin pa rin ito ng mga demons. May mga mababait din naman na mga demons at iyon lang ang hinahayaan ni Sicario na makalapit. Gusto man ni Sicario na ilayo si Alessia sa sekreto ng kanyang pagkatao ngunit hindi niya maiwasan na burahin ang mga demons sa buhay ni Alessia. Kakatwang lapitin ito ng mga demons, masama man o mabuti.

Tss. Napahikab ako… Siguro oras na para matulog ng mahimbing, at wala nga si Damian sa paligid ko. Malayong-malayo ang demonyo. Siguro andoon kay Maddie Maddison. Hoy ikaw Damian, buntisin mo na kasi yan. Napaka-manyak mo naman ah. Wag mo nang itago sa babae mo. @Death Wish

They even said that it's like the eyes of a demon. Lalo akong natahimik sa sinulat niya. Hindi ko alam kung ano ginagawa ko pero mas nilapit ko pa ang sarili sa salamin at mas tinitigan siya. Tinaasan niya ako ng kilay nang makita niya na titig na titig ako sa mga mata niya. I admit, those eyes gave me shiver. Pero hindi ko maiwasang mapatitig pa doon lalo. Parang bang isa to sa mga pinakamagandang bagay na nakita ko.

Umaalat ang burger sa mga luha ko. Hindi ko kasi mapigilan. Parang impyerno ang araw na ‘to. Well, kahapon technically dahil pasikat na ang araw. Actually, hindi naman na bago dahil impyerno naman ang araw-araw kong buhay. Araw-araw akong nakikipagsayaw sa demonyo. Minsan ka-sex ko pa. Pero kanina, nakaharap ko ang sarili kong demonyo. Sinampal at dinuraan ako sa mukha.

Lumingon-lingon ako pero wala namang ibang tao kung hindi ako lang. “Who are you?” “Isa ka ngang Monte Carlo, lahat kayo tuso at mas masahol pa sa demonyo.” Palakas ng palakas ang boses na para bang palapit ito ng palapit sa akin pero wala naman akong ibang kasama roon. “Stop bullsh*tting me! Nasaan ka?!” “You can't escape any of this. Wala kang pinagkaiba sa kanila.”

Ang ngising malademonyo. Napailing ang binata. "Jeanna, Jeanna, Jeanna." Isang halakhak ang pinakawalan nito. "Sa tingin mo, naniniwala ako sayo?" Nanigas ang panga niya sa pagpipigil. Kung pwede lang ay sinampal na niya ang binata, pero alam niyang mas lalo lang siyang hindi makakaalis dito. Lalo na ngayon at nasa mga mata ang pagnanasa nito sa kanya. Ang mga matang pinaghalong sa anghel at sa demonyo. Bagay na bagay sa napakagulong pag-iisip ng binata. Bagay na bagay sa maitim na budhi nito, at ayaw man niyang aminin, bagay na bagay sa gwapo nitong mukha.

Una ay ang demonyong may apoy na kapangyarihan, pangalawa ay ang demonyong sumapi sa katawan ni Emma. Ngayong gabi, nasa isang ospital na ako. Ang sabi ni lola, naamoy at nakita niya raw ang demonyong may apoy na kapangyarihan. Suwerte lang dahil ang ospital na nadalaw niya ngayon ay may ilog sa likod. Kaya kung lalabanan ko siya ngayon, malakas ang laban ko kasi pabor na pabor ‘to sa akin.

How I wish na sana bumigay na 'yong katawan ko, na sana mawala na ako, Kasi, I'm living with a heartless demon that I love the most. And it feels like hell. Napatingala ako sa kanya na ngayon ay lakad dito lakad doon ang gina-gawa. Hindi ko alam kung anu ang iniisip niya. 'Galit ba siya?' Balisa? Ewan. Pero hindi na ako natatakot na masaktan niya ako ulit. Mula ngayon, wala na ako'ng pakialam. Wala na ako'ng pakialam sa sakit,

My hands are trembling, I feel so cold, so lonely and so eager. Alam kong isa itong malaking kasalanan. But people have wronged me too and no one felt sorry. So maybe I can commit a sin and don't feel sorry at all. I don't care if the devil welcomes me to hell, I just don't care anymore. Isa-isa kong kinalas ang mga daliri sa malamig na railings. I closed my eyes and anticipated the cold dirty waters to drown me.

Kasabay niyon ay ang pagtalon niya mula sa dulo ng sementadong railings. Natawa ako sa tinuran niyang 'yon. "Okay ka lang ba, Klausus? Hindi ko ibubuwis ang aking buhay para lamang sa mga taong hindi ko naman kakilala. Idinidiin niyo sa akin ang mga sinasabi niyong 'unnamed souls', bakit, ako ba ang ama nila? Kauri ko ba sila? They were all humans? Not demons, so would you cut that crap? And leave us for peace? You know, I'm living my life to the fullest, and you were all ruining it." My manly voice lured out to the open space of the building. Then, I flipped my fingers, and the air come rushing so hard, dust and some tiny wraps of goods flying all over the place.