Don't Speak Novels & Stories

"Ano bang sinasabi mo? Don't do that, please!" Alam ko Ress-chan... Hindi naman talaga iyon ang dapat kong sasabihin at hindi rin iyon kasali sa speech ko. Hindi ko alam kung bakit ito ang sinasabi ko sa kanilang lahat ngayon. Marahil kasi ito ang gusto ng puso ko at para na rin maliwanagan sila sa presensiya ko.

Inirapan niya si Cody sabay sabing, "Don't talk to me anymore!" "Alright, madali naman akong kausap. I like that. I want to have a peaceful mind on this peaceful vacation. Mag-usap na lang tayo kapag may kailangan ka sa akin. Kung wala naman, huwag mo na rin akong tangkaing kausapin. And thank you very much." Said Cody in a clear few words. Alice narrowed her eyes feeling very annoyed again by Cody's words. "Ang kapal kapal naman ng apog mo. As if gusto kitang makausap? Pilingero ka rin no?" hindi napigilan ibulyaw ni Alice kay Cody.

Huminto ako sa pagsasalita at tumingin sa kaniya Madami nga ang nagsasabing s’werte ako dahil nag-iisang anak lang naman daw ako at parehas pang doktor ang mga magulang ko pero wala naman akong makitang s’werte do’n dahil una sa lahat hindi masaya ang walang kapatid, nakukuha mo nga ang lahat hindi ka naman masaya.

Ibig sabihin, mahirap niyang gawin iyon kaya maantala ang engament na ito. “Sorry pero kailangan pa bang mag-speech ako?” “Oo naman.” “So your answer is…” “My answer is no.” “What? Akala ko…” “Until you don’t have that powerful speech in front of the crowd, my answer is no.” “Why you are making this difficult for us?” “And why you are making this special moment that easy? Hindi ba dapat memorable? Maraming pakulo?” “Okey sige. Gusto mo ng speech?”

"Okay! Thank you for that. Of course we will be going up basta sama-sama tayong lahat. Bago iyan, mag-spell ka muna ng salita dahil alam kong nangangati na ang bibig mo. Are you ready?" "Always ready, be sure that the word is best for me." "This word is for you. Here you go. Your word is..." Natahimik ang lahat at nag-abang sa susunod na mangyayari. Mga ilang segundo pa bago nagsalita ang speaker. "Your word is Si- Nek- Do- Ki." A..ano raw? Nabingi ako sa sinabi ng Speaker. At hindi ko namalayang timingin sa 'kin si Vani. Nakatutok ang dalawa niyang mga mata sa dalawa ko ring mga mata.

Pero hindi ko inurungan ang tingin ko. Nagsisisi ako. Bakit ko pa ba sinabi sa kanya? Bakit ko pa inakala na safe ako sa mga salita niya? Sana hindi na lang ako nagtiwala... "Don't. You. Ever. Talk. About. My. Mom."

“That’s good. I do want to come ever and… spend time with you.” Natawa siya. “Okay,” sambit niya habang may mantra na nagmamartsa sa kanyang isip. Don’t overthink. Don’t overthink. Don’t overthink. “Okay,” ulit nito, at alam niyang nakangiti na rin ito sa kabila dahil sa tunog ng boses nito.

Napatango-tango siya saka napaigtad sa gulat ng biglang mag nagsalita galing sa speaker "What's your order, Sir?" Sinilip niya ang speaker ng may pagtataka. Why speak in a speaker? Hindi ba oorder sila ng pagkain? "You want to give it a try and order?" Tanong sa kanya ni Dane ng makita ang kuryusidad sa mukha niya. Napatingin siya sa binata. "O okay lang? But I don't know anything."

inabot nito Ang Isang attached case na nalalaman ng puro dokumento. ngunit... sa halip na matuwa ay kabaligtaran Ang ipinakitang ekspresyon ni Donna. bigla itong nasimangot. "Hindi kasi ako vocal na tao. I don't tell what I really feel. Kahit hindi na okay sakin yung isang bagay mas pipiliin ko parin na manahimik nalang, kasi nasasaktan na ako mas gugustuhin kong dumistansya kesa ipaliwanag yung dahilan. Yun siguro yung dahilan kung bakit akala nila wala akong pakiaIam, na okay lang sa'kin lahat. But the truth is, I notice everything. Hindi ko lang sinasabi pero ramdam ko lahat." wika nya sa isipan. alam nya na ito ay nangangahuluganbdin ng pagka expired ng kasunduan. sa ksunduan, once na ma

sabi ko sa kaniya, dahil totoo naman ah nabasa ko lang 'yon kahit saan. “But Action is strange without speak. Not every action is real and tells it all. Paano kung pagkukunwari lang ang action? Gano'n din sa speak, kailangan mo pa rin ng action. Ang dalawang 'yan hindi puwedeng absent, dapat lagi silang present. Kung walang speak sa action, maguguluhan ka pa rin dahil walang confirmation. Kung walang action sa speak, maguguluhan ka rin, minsan nga kabaligtasan ang ini-speak niya sa action.” Ang haba ng sinabi niya kaya napatitig ako sa kaniya.