روايات وقصص ضمن We Don't Have To Say The Words

Hay naku, kapag pirmi kong ginagamit ang pariralang 'wag na wag mong sasabihin' sa Tagalog, iniisip ko agad kung gaano kalakas at diretso ang tono nito — parang nagbabadya ng matinding pagbabawal. Sa natural na Ingles, ang pinakapayak at madaling maintindihan na tugon ay "Don't you ever say that." Madalas kong gamitin 'to kapag gusto kong maghatid ng matinding babala o galit; sosyal na tunog at may halong pagtataboy. Pwede ring "Don't ever say that again" kung ang konteksto ay may nakaraang insidente at gusto mong ipaiwas na maulit pa.

Kung gusto kong maging mas pormal o bahagyang mas malumanay, lagi kong iniisip ang "You must never say that" o "Under no circumstances should you say that." Ginagamit ko 'to kapag nasa seryosong usapan o kapag legal/propesyonal ang tono. May dating esensya ng paalala at utos, pero hindi kasing-konfrontasyonal ng "Don't you ever...".

Minsan naman, para sa kontekstong pang-sekreto o kung sinasabi ko na ay dapat manatiling tahimik ang kausap, mas komportable ako sa "Not a word of it" o "Don't tell anyone." Ang "not a word" ay napaka-natural sa English at may implikasyon ng paghihigpit sa pagbabahagi, at madalas kong gamitin kapag nag-uusap kami ng mga kaibigan tungkol sa confidential na detalye. Sa huli, pinipili ko kung alin ang gagamitin base sa kung gaano kasama ang emosyon at kung sino kausap ko — iyon ang nagdidikta kung magiging "Don't you ever...", "You must never..." o "Not a word..." ang natural na katumbas.