Do Not Touch Novels & Stories

Umiikot at sumasayaw sa mesa, mukhang buhay at mabilis. Agad siyang naakit at lumapit dahil sa interes. Umakyat siya sa upuan at mataman na tinignan ang maliit na robot. Iniisip ang komplikadong istraktura nito sa isip. Inabot ni Lele ang robot. Mabait na paalala ni Maki: “Huwag hawakan. May nakasulat na ‘Do not touch.’ Tingnan lang.” Palaging gusto ni Lele ang gusto niya at hindi niya pinapansin ang ganito.

tanong ni Zion. Napatingin siya sa lalaki. "Walang physical contact. Walang halik. Walang kahit ano." "Noted," mabilis nitong sagot. "No emotional involvement." "No falling in love." Napangiti si Zion, ang una niyang nakita mula rito. "Don’t worry. That won’t be a problem."

Oopppssss🙈🙈 Dont forget to vote... Thank you😘🩷

“At yet, you’re still holding the phone I gave you.” Napatingin ako sa kamay ko. Hindi ko namalayang mas lalo ko itong nahigpitan. “Rule one: you don’t let anyone touch you.” “Hindi naman—” “Rule two: you don’t lie to me.” Napatahimik ako. Kahit nasa kabilang linya lang siya, pakiramdam ko hawak pa rin niya ang sitwasyon. “Sleep,” utos niya. “You need to rest. You look like you’ll break.”

"This is ridiculous..." "Keep reading," singit ni Alyana na parang aliw na aliw sa reaksyon niya. Masamang tingin muna ang binigay nito bago muling basahin ang nakalagay doon. "No sudden kissing, hugging, or flirting. All physical contact must be mutually agreed upon." Napatawa siya ng sarkastiko. "Mutually agreed upon? So I need written consent now just to touch your hand?"

Anne followed Lauren's finger, her own hand accidentally brushing against Lauren’s wrist. None of them moved. Parang may biglang kuryenteng dumaan sa pagitan nila. Anne’s breath hitched slightly, her gaze dropping to where their skin met before moving back up to meet Lauren’s eyes. This wasn't just about blueprints anymore. In the quiet intensity of the office, the professional distance they were both trying to maintain felt fragile, like thin glass under immense pressure. Anne cleared her throat softly, pulling her hand back and placing her pencil down. The clinical, cold facade was back, but her voice was slightly lower now.

hindi makapaniwalang tanong ko kaya bahagyang umawang ang mga labi niya na tila hindi rin niya inaasahan ang mga iyon. "What?" naguguluhan na sambit niya kaya muli ko na lang siyang inirapan. "I said use your common sense. And I don't allow touch. Only kiss. If needed. Get it? I can sue you. Don't try me," I said. Napasinghap siya sa mga narinig at niluwagan niya pa ang suot niyang neck tie na tila hirap na hirap siyang intindihin ang mga sinabi ko.

Ano pa ang itinatago niya? 'Stay out of any danger, don't get hurt again. Wine Aiden'

Kahambugan talaga ng lalaking to. 1. Huwag mo akong yayakapin, hahawakan ng kamay, hahalikan, if kailangan talagang hawakan mo ako dapat mga 10 seconds lang. 'Anong klaseng rule yan?! As if din naman na hahawakan ko siya, ayokong madikitan ako ng kung ano-anong bacteria and germs na nanggagaling sa kaniya no?!' 2. Wala kang gagalawin sa mga gamit ko, kwarto ko, o kahit ano pa. If kailangan, need muna ng permission ko.

Nang akmang hahawakan nito ang balikat ko ay humakbang ako nang isa paatras kasabay nang pagyuko ko para hindi ko makita ang mga mata niya. Bakit sa dami nang pagkakataon na pwede ko siyang makita, e, ngayon pa talaga? Pwede namang bukas o kaya sa makalawa o kaya hindi na— bakit ngayon pa? “Don’t touch me.” “S-Sorry.”