Don't Worry の小説・ストーリー

"At ano naman 'yon, aber? Kanina ka pa wala sa sarili mo at alam mo bang naninibago ako. Hindi ka naman ganyan dati e. Anong problema? Pwede ka namang magsabi sa akin. " "Don't worry, okay pa naman ako. Wala ito, I can handle this. " sagot niya at nagpauna na siyang maglakad. Sinundan ko naman siya kahit hindi ako kumbinsido sa naging sagot niya.

"I don't want to be in trouble...again" ________________________________ Ingat po kayong lahat. GOD BLESS PO!

Hindi dapat daw sila nadamay, ayaw pa sana nilang magpa gamot dito dahil natatakot sila na baka masapak na naman. "Don't worry I won't do that to you again. Nadamay lang kayo, bilisan ninyong lumabas at baka papunta na dito yung bruha ninyong amo. Baka mamaya kung ano ano na naman ang sabihin nun sa inyo," pahayag ko sa kanila. "Makikita ang mukha naming ganito," sabi ng isa. "Don't worry in a minute mawawala na yan," pahayag naman ni Jam.

Kahit iyon na lang sana kung nahihirapan man siyang umintindi at sumuporta. "Okay, okay, I won't! I'm sorry. But you can't expect me to stop worrying, of course," sabi niya sa mahinahon ngunit may riing tono. "You're playing with fire and you know it. I just don't want you to get burn. Alam mo kung ga'no kadelikado itong ginagawa mo and yet, you're still determined to do this." Agad naman akong ginapangan ng konsensiya. He's just worried and I'm anxious. Get a grip, Amara! Stop acting like a bitch to people who truly care about you.

, sambit ko at malakas ko siyang sinampal. I don't care kung sino siya. Ubos na ang pasensya ko. "Don't worry, practice lang 'yan. Kaya kabahan ka na.", huling bigkas ko.

Binalingan niya si Amor nang may panindigan. “Don’t worry, I will fight for you.” “So, will I.”

Nag-aalalang tanong ko sa kaniya. Siya na lang ang natitira kong pamilya kaya naman hindi ko maiwasang hindi mag-alala, kahit na nga ba ilang oras lang ang layo namin sa isa't isa. [I'm okay Laira, 'wag mo akong intindihin. This time... sarili mo naman ang isipin mo. Gawin mo kung ano man ang makapagpapasaya sa'yo... don't worry, I'm okay.]

He said, worries in his voice. Ang sarap sa pakiramdam na nag-aalala siya sa akin. “It's okay, Babe. Take your time. No rush!" I just said para hindi na siya mag-alala. “Sorry, Babe." “Sorry for what? You didn't do anything wrong, Hugo. No worries!" “Promise, malapit na tayo." He said. “Next time, pagpapalitan ko ang brand ng upuan nitong sasakyan para hindi masakit sa pwet." He said looks upset.

Tanong naman sakin ni Kate. Tumango Naman ako at ngumiti Dito upang Hindi na siya mag aalala Sakin. “Don’t you worry baby, I'm good.” wika ko Naman Dito at agad ko Naman siyang hinalikan sa labi Niya. “Take care, wag mong kalimutan na inomin iyong binigay ko sayong gamot” wika Naman Niya.

agad kong sagot. “Did something happened?” Nakakunot noo n’yang tanong. “Are you worried? About me?” “Yes.” Natigilan ako at napaiwas ng tingin nang maramdamang seryoso s’ya, “I’m just nervous for tomorrow. That’s all.”