Doraemon Soft Toy Novels & Stories

Ang dami ring plushies sa sofa na halos gawin na naming unan dahil sa dami. Lalo na sa kwarto naming dalawa ni Dion, nandoon 'yong mga malalaki niyang toys na bigay ni Maya. Simula nung bumalik kami rito lagi na niyang binibilhan sa mga online store, kaya laging may delivery. Buti nga plush toys lang, malambot, magaan pero ang hirap labhan. Kaya 'yong iba hindi namin inaalis sa plastic. "Hindi ba 'yan inaantok? Bakit ang hyper?" pagtukoy ko kay Dion na kanina pa nakasakay sa wiggle car niya at nakaipit pa sa harapan niya 'yong tatlong plush toys niya.

Mayroong naka-bathrobe at may towel na nakabalot sa buhok. Namilog ang mga mata niya nang tumambad sa kanya sa loob ng pavilion ang makulay na booth ng isang toy company. Today, the company is launching a new collector doll. The Super G. Iyon ang nabasa niya sa malaking poster. Sa katabing booth ay naroon ang mga manikang kamukha niya na nakapaloob sa fancy box, tulad ng barbie doll.

Tila ito ay dismayado gamit ang malumbay na mukha. Hindi matino ni Beth. Inalok niya ang batang babae na maupo sa kanyang tabi. Wala siyang nalalaman sa kahit anong kurba ng pagguhit. Ngunit may alam si Beth kung paano palambutin ang puso ng mga bata. Nababanayad ang excitement sa mukha nito ng sinimulan niyang guhitin ang paborito nitong cartoon character na si Doraemon. Nabanggit iyon ng bata ng si Beth ay nagtanong. Nagmungkahi muli nang panibagong character ang batang babae upang kanyang guhitin subalit sa puntong iyon ay mahihirapan si Beth upang tuluyang makamit ang gusto nito. "Hindi po ako magrereklamo. My brother is a good computer animator kaya sige na. Iguhit mo na si Nami." Si Na

Ayoko naman na paglutuin pa si Caleb dahil alam ko gutom at pagod na ito sa kakabuhat mga furniture's. "Nah lemme see it first" napanguso ako dahil sa sobrang bilis ng kamay nito. Agad nitong tinawanan ang notebook ko ng makita ang design nito. It was doraemon, bata pa lang ako at sila kuya at damien ay madalas na naming pinapanood si Doraemon sobrang nostalgic at andaming bumabalik na good childhood memories sa tuwing nakikita ko si Doraemon. Isa sya sa nagbigay kulay sa pagkabata ko.

Nakahilera roon ang mga kabinet na gawa sa itim na walnut wood mula sahig hanggang kisame, na puno ng iba’t ibang gamit, lalo na ng pet snacks at pagkain ng aso ni Yda. Lumapit si Cormac at niyakap si Naomi mula sa likod. Doon niya napansin ang hawak nito. Isang maliit na stuffed toy na hugis kuneho na may pakpak ng bubuyog ang hawak ni Naomi. Kasya lamang ito sa palad at may nakakabit na keychain. Medyo kupas na ang tela, pero kakaibang bagay na kahit magkaiba ang disenyo ay mukhang bagay pa rin kapag pinagsama.

Samantala, mula sa malaking double door ay pinagbuksan ng dalawang unipormadong lalaki ang birthday celebrant na lumabas pa upang sila'y salubungin. Kaagad na sumama ang mukha ni Raymund nang makita ang lalaki na papalapit sa kanila. Nakaramdam ito ng pakla dahil hindi mapagkakaila na mas angat ito sa kaniya. Maliban sa mas matangkad ito ng dalawang pulgada ay higit na malinis itong tingnan dahil sa makinis at maputing balat, idagdag pa riyan ang clean-cut nitong buhok. Higit ding lumitaw ang angkin nitong kagwapuhan sa suot na puting tuxedo'ng bumagay sa matikas nitong katawan. Maihahalintulad ang itsura nito sa isang K-pop artist.

Eh siya nga nanonood pa rin ng Doraemon hanggang ngayon. Hindi na nga napigilan ni Sophia na matawa dahil sa post na iyon ni Raymond kaya naman sumagot din nga siya sa post nito. “Sa huli ay sinamahan nga ni Ms. Sophia si Mr. Raymond na manood ng Ultraman at sinamahan naman ni Mr. Raymond ssi Ms. Sophia na manood ng Doraemon.”

Jusko, isang cocomelon stuffed toys na kasing laki lang ng ulo ko pero nasa five-hudred plus na ang presyo! Binalingan ko naman siya para sana kausapin siya pero nakita ko ang tuwa at kislap sa mga mata niya kaya naman hindi na rin ako umangal pa't in-order na ang stuffed toy na gusto niya. I mean, ayos lang naman eh, kasi pera naman ito ng kuya niya at alam ko naman na mayaman sila. Pero kasi diba, mas maganda na kahit mayaman man ay marunong pa rin mag-tipid?

Sinalubong agad ako ng kambal nang yakap at halik. "Wow, what's this, Mamma?" si Zev. Ugali niya talaga na halungkatin ang mga pinamili ko. Nakita niya ang malaking supot na bigay ni Samuel, at natitiyak ako na laruan ito. "You bought this, Mamma?" Zev showed me what was inside. It was a toy—a remote-controlled dinosaur. It was big and seemed expensive. "Ah, binigay iyan ni Samuel."

"Paborito niya ang regalo ko!" Lumingon ang dalawang kaibigan sa hawak ni Amaris. It was Doctor McStuffins. No'ng nakaraan ay niregaluhan niya nito ang bata at simula no'n ay palagi na itong hawak ng anak ko. She has a bed full of stuffed toys, but this was the only toy she kept with her everywhere we went. Kahit sa pagtulog niya ay gusto niyang yakapin ito.