Novel & Cerita Assassin Mask

Mas okay na secured ang lahat ng gamit . Bigla kong napansin na tumahimik na itong katabi ko.Nakita kong umayos na rin ito ng upo at inilagay ang bag sa may likuran niya. Pansin ko ang oagtinyin niya sa paligid bago inalis ang kanyang slaamin. Pagkababa niya ng salamin ay inilagay niya muna iyon sa lamesa bago kinuha ang order niya. I want to laugh ng makita na isusubo niya ang chicken niya .Paanong? Ah okay .Binaba nito ng kaunti ang mask niya bago muling itinaas.Napangisi ako ,ang hirap ng sitwasyon niya .Isang maling lingon niya talagang malalaglag ang mask niya . Malalaman nila kung sino siya .Sure na sure na makikipaghabulan ang isang to .Wala pa naman siyang bodyguard.She adjusted her

“This must be a sign from God. If we could eliminate someone from the side of the evil, kahit isa lang siya, we will do it with our head held high.” “You heard him. Now, say your last words, Assassin.” Ngumisi ako at tumawa. “That’s my line, buffoon!” Nilabas ko ang katana na mula sa loob ng kimono ko. In just a glimpse, all of their heads were separated from their bodies. Naiwan na lang ang matanda na nakatingin sa ‘kin, dahan-dahan itong umaatras habang nanginginig. “Do you think I’m just relying on my talisman? I’m not hailed as a Master Assassin for nothing,” I said under the black mask covering my mouth.

Sa tuwing may misyon sila ay hindi na niya inuulit pang gamitin ang mga ginagamit niya sa misyon. Sabihin na nating ayaw niyang makita pa ang mga ginamit niya sa pagpatay ng mga masasamang tao. Katulad niya. Nakasuot siya ng itim na mask upang hindi makita ang kaniyang mukha. Ang lahat ng kaniyang kasuotan ay kulay itim, maski ang kaniyang black leather gloves na bagong- bago. Malinis siya kumilos at walang naiiwang basura. Sa tuwing darating ang mga pulis ay wala ng makikitang ebidensiya ang mga ito.

"Ayaw talaga, Theo. Hayaan mo na lang, baka masugatan ako `pag pinilit mong tanggalin ang maskara!" "Hmm..." Tinignan ko'ng muli ang takip sa mukha ni Marius. Ang maskara ay gawa sa pilak. May mga kakaibang simbulo na naka ukit dito. Sa aking pagtitig, tila naging mga letra ang mga simbulo. Inisa-isa ko itong basahin -- kalasag, enkwentro, kapalaran, kapangyarihan... hindi ko pa rin maintindihan.

Mula sa mataas na hagdanan, unti-unting bumaba ang prinsesa ng mga assassins. Sa bawat hakbang niya, tila may hangin na dumadaloy, parang ang mismong mundo ay nagbibigay-daan sa kanyang pagdating. Ang kanyang mask ay nagtatago ng kanyang mukha, ngunit hindi nito kayang ikubli ang awrang kanyang taglay. Isang presensya na sapat para patahimikin ang buong silid. Nagpalakpakan ang lahat. Isang malakas at sabay-sabay na tunog na umalingawngaw sa bawat sulok. Ngunit sa likod ng palakpak na iyon ay may halong paghanga at takot.

Dahan-dahan niya itong kinuha, sabay dampot ng itim na maskara na nakalapag sa mesa. Iyon ang maskarang kilala ng marami bilang Mr. V—isang katauhan na lihim niyang ginagampanan sa tuwing gabi, sa mga pagkakataong kailangang siya’y magtago sa dilim upang tuparin ang isang misyon. Habang hinahaplos ng kanyang mga daliri ang malamig na anyo ng maskara, isang ngiti ang marahang gumuhit sa kanyang labi—hindi ngiti ng isang estudyante, kundi ng isang taong may tinatagong lihim na lakas at pananagutan.

Kaya nang dumating si Yassy , hindi man lang siya tiningnan ng lalaki, lalo lang siyang nainis. Naiyak na si Yassy, at sa desperasyon, tinanggal niya ang mask. Doon nakita ni Keith ang pula, namamaga, at halatang nasaktan na pisngi nito. Agad siyang nagtanong, puno ng pag-aalala, “Yassy, anong nangyari sa’yo?”

“Isusunod ko ang iba mo pang mga kapatid... maliban kay Marcus!” Hindi na ako nakapagpigil at tuluyan na akong lumabas mula sa lungga ko. Ngunit halos agad, sinalubong ako ng sunud-sunod na putok ng mga bala mula sa mga kalaban. Napahinto ako, natulala, at hindi makapaniwala sa nakita ko... isang lalaking nakasuot ng maskara. Ang maskara ay kakikitaan ng mukhang kahawig ni Mauie. Sa isang iglap, hinubad ng lalaki ang maskara, at tumambad sa akin ang pagkakakilanlan ng traydor.

Mukhang gawa lang ito ni Aino, habang walang kaalam-alam si Sebastian. Habang iniisip ito ni Maysun, nakita niya ang maskarang nasa sahig. Isang silicone mask ito. Sa panlabas nitong anyo, parang totoong mukha ng tao. Subalit, puno ito ng dugong maroon. Mapula rin ang mga mata. Ito ang maskara na naging dahilan para matakot si Maysun, madulas ang paa, at mapatakbo ang kotse patungong imburnal. Gusto niyang durugin ang maskarang ito sa galit. Nagngipin si Maysun sa galit, pero narinig niya ang tatlong lalaki, "Nailigtas ka na namin. Paano mo kami pasasalamatan? Mukhang mayaman ka ah, base sa kotse mo?"

Saka ko isinuot ang aking maskara. Lumabas ako mula sa banyo. Again, my heart skipped a beat nang mabungaran ko ang topless na Adonis na talaga namang parang isang modelo na inukit ng magaling na iskultor. Napalunok ako. Still, he's wearing his mask. "Tapos ka na?" "Yeah," sagot ko rito. Iminuwestra nito ang underwear at nighties na inihanda nito. Lahat kulay itim. "Thank you, halatang handa ka nga," ani ko rito.