Fear Of Dolls Novels & Stories

Kanina akala niya nag-ha-hallucinate lang ang dalaga ngunit ng makita niyang totoo ang mga iyon naikuyom niya ang mga kamao niya. “Your girl seems to have a Mastigophobia. She fears whips and to be whipped. Tell me, De Rossi, bukod sa mga tauhan mo at sa’yo sino pa ba ang nakakaalam na may may takot na ganito si Miss Erin?” Jask asked. Maraming alam si Jask dahil na rin kay Hellion kaya marahil pinagkakatiwalaan ng kapatid niya ang dalawang ito.

malungkot na saad ng lalaki. Nakatitig lang kami sa natutulog na babae hanggang sa naalimpungatan ito dahil siguro naramdaman ang presensiya namin. Bigla siyang bumangon at kinuha ang doll niya at niyakap ito na para bang takot siyang kunin ito sa kanya.

Napalunok ako ng wala sa oras, isa kasi sa mga kinatatakutan ko ay ang multo. “Uggggh…” muli na namang umungol ang nilalang na nasa sulok. Nagsimula na akong manginig sa takot at parang gusto ko ng mag sisigaw. Dala ng matinding takot ay nagsumiksik ako sa dingding. Nanginginig ang kamay na hinubad ko ang aking sapatos, para kung sakali na lumapit ang nilalang na ‘to ay hindi ako magdadalawang isip na hampasin ang pagmumukha nito. Natigilan ako ng napansin ko na malambot ang aking doll shoes at siguradong balewala lang ito kung gagamitin ko itong panghampas.

Halata namang namamatay na ito sa takot dahil sa binata ngunit ano't itinitikom pa rin nito ang kaniyang bibig? Sa larangang ginagalawan ni Zandro when someone is showing so much emotions yet can't speak a word, two things might have zipped his or her lips already. The first is the money of course, while the second one is fear coming from a threat. Kung hindi sapat ang takot nito para kay Zandro, marahil ay may mas nakaka-takot na babala para rito. And the fear on her face is a shred of clear evidence that someone is behind this sabotaging. What did that person give to ruin his server's loyalty?

"A-Ano'ng ginagawa mo? Isusumbong... k-kita kina ku—" "If there's something you should fear, Jazz... it's not nightmares. It's me." He brushed a few strands of hair away from my face. "You should be more afraid of me, Jazzlene Agatha." Oo. Natatakot ako sa kaniya. At mas umigting ang takot ko dahil alam ko na ang sagot sa tanong ng mga kaibigan ko kung tinitigasan ba ang alien. The answer is yes, dahil ramdam ko ang matigas na nakabukol sa tapat ng puson ko. Na para bang... hindi biro ang size dahil ang laki no'n. Sh*t.

"Doc? Paano ko po ba malalaman kung kanino ko dapat ilayo si Chelsea o kung saang lugar ko lang siya dapat dalhin?" "That's very difficult to answer, Maui." She tapped my hand above the table. "Isa kasi sa nagti-trigger sa gan'tong kondisyon ay 'yong anxiety ng bata. So, it is possible that if you try to prevent her going to a place, or talking to a person she fears, you can manage to lessen the distressing reaction it may cause to her."

Histeric na sabi niya. I caught Uno intensely looking at me while his forehead was slightly creased. I automatically averted my eyes when I remembered what happened in the test. It's still vivid. Sa dinami-dami ba naman ng lalaking makikita doon—bakit si Uno pa? Pwede naman si tres nalang! I am more comfortable with tres! What was that fear called? Intimacy? A fear of intimacy? I never imagined myself doing that to someone, especially Uno!

Gayunpaman, patuloy niyang nami-miss ang bubuyog at ginawang gulo ang sala. Samantala, takot na pumulupot si Tessa sa sulok ng isang sopa na namumutla ang mukha dahil sa takot. Siya ay natusok ng isang bubuyog noong bata pa at nagkaroon ng phobia.

It seems like Dexon is even richer now, so he could afford to buy something like this. Napalunok ako. W-We're really riding that? Hindi ba pwedeng mag-backout? Nakakahiya naman kung gagawin ko 'yon. We're already here so what's the use of being afraid? I'm already an adult and I have to fight my fear. Madaming taon naman na ang lumipas, kaya siguro ay nabawasan naman na ang takot ko sa mataas? "Ayos ka lang ba?" Naramdaman ko ang kamay ni Mom na pumulupot saakin. She looks worried about me. Hindi niya alam na takot ako sa mataas.

I let him go, bakit niya pa ako tinatakot? Namumugto ang mga mata ko habang nagdodoorbell sa pintuan ni Dylan. I tried calling him many times but he's not answering. Gustuhin ko man maghanap ng ibang mapupuntahan ay wala akong ibang kaibigan. Pinahid ko ang mga luha sa aking pisngi. I feel so cold, so scared. Maya't-maya ang paglingon ko sa takot na baka may nakasunod sa akin. Hindi ko mailarawan ang sarili, I probably look like a scaredy cat right now, very far from the well-known independent woman. The trauma is so strong, binabaliktad nito ang pagkatao ko, ang sarili kong pilit kong itinatayo.