Eddie Edwards Novels & Stories

Habang ginagawa nila ito, hinanda ng mga empleyado ang kanilang sarili na tanggapin ang kanilang mga bagong panauhin. Isang mag-asawang nasa edad na ang lumabas mula sa unang sasakyan nang magkahawak-kamay. "Welcome, Mr. Edwin at Mrs. Jennifer Edwards!" Pagkakita pa lang ng mga empleyado sa mag-asawa, lahat ay agad na yumuko. "Oh my god, ang mga Edwards iyon! Si Mr. Edward ang nangungunang philanthropist sa Sunnydale! Dati siya rin ang pinakamayamang tao doon! Hindi ko inaasahan na pupunta siya dito!"

“Well, hindi ka mukhang okay, pero okay. Kumukuha kami ng mga pangalan ng mga taong magpe-perform sa bago taon na pagdiriwang. Nararamdaman mo bang gawin ito?" tanong ni Eddie. Siya ay isang sekretarya ng paaralan student union, at sinisikap nilang hikayatin ang mga mag-aaral na makilahok sa palabas. “Paumanhin, hindi ito nakakaakit sa akin,” kaswal na sagot ni Alex. Tumaas ang kilay ni Eddie at sinabing, “Tara na pare. Maraming magagandang babae sa party. Kahit na ang mga talunan na tulad natin ay makaka-pull.”

Tinulungan niya itong umupo ng maayos sa kama. “ Allan! nagawa mo na ba lahat ng iniutos ko sayo. Tapos na ba yung wedding preparation? Yung mga documents ba nadala mo na kay Atty.” sabi ni Edward. “ Opo sir nagawa ko na po lahat. Sir tatagan niyo po ang loob niyo baka kaya pa pong tanggalin ang tumor sa utak niyo po. Maraming modern facilities sa America subukan po natin. Iaayos ko po ang lahat bago tayo umalis ng bansa. Walang makaalam kahit na sino sa loob ng company.” Umiiling lang si Edward “ There’s not enough time. I only have five months to survive. And my body tells that it's my time to rest. I miss my wife and soon I will be reunited with her when I die” nakangiting sabi nito.

With that, he opened the door and stepped out, disappearing down the hall. Alas sais na ng umaga, nakapagluto na ako ng almusal at kasalukuyang naghahain. Si Edward ang kasama ko sa dining, nakapuwesto na siya sa upuan niya. Hindi natuloy ang paglipat niya sa apartment dahil hindi ko rin naman inaasahang pipilitin ako ni Hope kagabi na bumalik dito. Anyway, nasa living room siya, still waiting for news about Ella. He was already dressed, but not in his usual work attire—just casual pants and a black Guess polo shirt. It seemed he had no intention of going into Lee Entertainment today, just like me.

Napatingin ang lahat kay Eddie. Maliban kay Eddie, walang makakaya sa presyong ito. Sa totoo lang, kahit mayaman si Eddie, hindi niya gastusin ang perang ganyan. Dalawampung milyong dolyar ay isang malaking halaga na pera. Paano niya ito gugugulin sa nais niya? Nang siya ay lumabas para sa isang paglalakbay sa araw na iyon, nagdala siya ng kabuuang $ 25,000,000.

Sa likod na bahagi no'n ay ang cafeteria, madalas kapag may selebrasyon lamang kumakain ang mga empleado dahil mamalin rin doon, kaya nagbabaon na lamang ang mga ito at sa tanggapan ng bisita madalas kumain. Sa gitnang bahagi, nakaupo si Mr. Edwards sa silya sa harap ng isang round table. Kahit may katandaan na ito, cool na cool ito sa kaniyang suot na bilge coat and pants, gumagalaw ang isa nitong paa. Sa unang tingin masasabi mong naiinip ito pero sa loob-loob nito ay kabado. Sa likod ni Mr. Edwards ay ang kaniyang mga tauhan habang nasa harapan niya ang nangilan-ilan na tauhan ni Klinton.

Siguro kailangan niya na ngang masanay sa tabas ng dila nito. "Hindi ako nagda-drugs, baka ikaw 'yon. Edrick here, by the way." "Edrick who?" Napakunot ang noo niya. "Edrick Jhon Ramirez. Katrabaho mo sa FIS. Makakasama mo sa seminar bukas." "Ahh. Okay. Dami kasing Edrick sa mundo. Hindi ka naman sikat para makilala agad." Napangiwi siya. Pati ba naman sa text ay sinusungitan siya nito?

Sinadya ni Edward ang kanyang ulo at tinitigan ang mukha ni Sanshine Mier ng matagal, at pagkatapos ay nagpatuloy: "Siyempre kaya kong manalo ng award, and it's still the best female singer." Bago ang kanyang muling pagsilang, si Edward ay gumugol ng mahabang panahon ng walang ginagawa, at marami pa siyang alam tungkol sa mga balita sa industriya ng entertainment. Dahil nga sa mga alaala ng kanyang nakaraang buhay ay hindi mahirap para sa kanya, isang bagong dating, na pasukin ang industriya ng entertainment.

Walang nag-akalang ganito matatapos ang isang simpleng gathering sa KTV. Nakaluhod si Eddie sa sahig nang marinig niyang sasamantalahin na ang dyosang sinusubukan niyang makuha, hindi pa siya nakakuha ng pagkakataong gawin din iyon. “Brother Chad, Boss Hart. Maawa sana kayo!" Tumawa si Boss Hart. "May isang tao rito na talagang kilala tayo?" "Sina Brother Chad at Boss Hart ang mga bagong siga ng Buckwood. Sino ang hindi makakakilala sa inyong dalawa?" Mabilis na sagot ni Eddie.

Are you mad, or you took pity on me? Pasimpleng humugot nang malalim na paghinga si Edith para ikumpas ang kanyang sarili at pilit pinatatag ang kanyang sarili. Hindi niya gusto na makita siya ni Pierce ng umiiyak. Ayaw niyang kaawaan siya. Ayaw niyang maging kaawa-awa sa mata nito kaya taas noo siyang naglakad papalapit ng pinto .