Encouragement の小説・ストーリー

Salamat sa mga ideya , sa mga suggestion, comments at reacts at shares. Kayo ang naging dahilan kung bakit umabot tayo sa taon na sana ay buwan lang. Salamat at kahit hindi tayo magkakakilala ng personal ay naging kaibigan ko kayo kahit sa comment section lang tayo nag-uusap.😭😭😭😭😭😭. Sa bawat comments niyo ay tila bitamina iyun ng aking malikot na isipan. Sa bawat reacts niyo ay tila masustansiyang pagkain iyun para lumakas ang aking katawan at makapagsulat.

First time ko matalo sa contest, dati kasi naipanalo ko lahat ng competition ko. "Hindi ka failure ok," pagpapalakas ng loob sakin ni Patricia "Ok," sabi ko nalang kahit disappointed pa rin ako sa sarili ko "Mag enjoy nalang tayo. Let's celebrate your victory. Huwag ka nang mag isip ng kung ano ano diyan Niks. Hindi ka failure," sabi ni Benedict Hindi ko nalang pinahalata na disappointed pa rin ako sa sarili ko at nag enjoy nalang ako sa inuman. Good thing, I have these friends who always willing to help and encourage me whenever I feel down.

Ang bawat hakbang na ito ay para sa inyo, at sa bawat salita, layunin kong magbigay saya at inspirasyon sa inyong buhay. Maraming, maraming salamat po sa inyong walang sawang suporta at pagmamahal. Muli, salamat sa paglalakbay na ito. Nawa'y patuloy tayong magkasama sa mga kwentong darating. Lubos na nagpapasalamat, Miks Deloso

At isang pag-ibig na ipinagbabawal ng pananampalataya, pamilya, at ng mundo. Abangan niyo po. At kapit lang po. Salamat sa suporta, I'll do my best to give you the best stories na kahit may kalaswaan ay magbibigay ng inspirasyon, damdamin at aral para sa inyo. Salamat po ng marami. ♥️♥️♥️

banayad nitong wika. “Thanks, Enrico. Ingat palagi,” paalam din ni Ana at may ipinahabol pa nang papalayo na ang lalaki. “Salamat sa encouragement!” Napalingon si Enrico. Maluwang ang ngiti nito. “Wala ‘yon. Best of luck ulit!” saka ito nagpakawala ng makahulugang kindat. __________

Magiging lugmok na naman ako, mauulit na naman po ba ang nakaraan Tita Jackie? Kung sakaling maulit na naman po ang nakaraan. Please Tita ipangako mong huwag mo nang ilayo sa akin ang aking anak. Kakayanin ko po kahit wala silang ama. Courage is not the absence of fear, but rather the judgment that something else is more important than fear. Hindi na ako takot sa hamon ng mundo. Hindi na rin ako takot sa mga panghuhusga ng mga tao. I will be successful because I start moving toward a worthwhile goal. A dream doesn't become reality through magic; it takes sweat, determination and hard work. Ang mga anak ko nalang po ang magiging inspirasyon ko sa aking tagumpay. Ayoko ng nakatagpong muli aman

Sa simpleng pag-aaral, sa simpleng pagkanta, at sa pakikinig sa sarili ko—nahanap ko ang peace na matagal kong hinanap sa maling paraan noon. Isang araw, habang nasa library ako, nakatanggap ako ng message sa phone ko. [Mama ]: Proud of you, anak. Keep going. ☕ Napangiti ako. At sa text na ‘yon, parang naging buo ang araw ko. Parang sapat na ulit ang isang simpleng salita galing sa magulang ko para manatili akong motivated.

Nagiguilty na tuloy ako kahit hindi pa man nagsisimula ang pageant. "I know you trust her," pagbaling ni Sheene sa kanya. "But the question is.. do you trust yourself, Ms. CBA?" Huminga muna ako ng malalim bago sumagot, plastering a smile at them. "Of course, I know I can." Malaman ko lang na may sumusuporta sa akin masaya na ako. That kind of motivation is enough for me. Maliit na bagay lang iyon para sa iba but not for me, knowing someone supports me is my greatest motivation.

"Hindi ko ito magagawa nang mag-isa. Maraming salamat sa lahat ng nagtiwala sa akin, sa mga pumili ng tamang daan at nakakita ng kabutihan sa bawat hakbang ko." Ang simpleng mga salita ni Antonette ay nagbigay ng lakas at pag-asa sa lahat ng naroroon. Natutunan nilang lahat na hindi hadlang ang mga pagsubok at mga pagsasabwatan ng iba upang makamit ang tagumpay. Ang pagiging totoo sa sarili at ang hindi pagsuko sa maling mga paraan ay magdadala ng mas magandang bukas, hindi lamang para kay Antonette kundi para sa buong kumpanya.

At ngayon, lahat ng iyon ay naging fuel para sa tagumpay na ito. Sa gabi, pauwi kami ng bahay, tahimik lang sa kotse. Pero ramdam ko ang pride niya na hindi niya sinasabi nang direkta. Ang simpleng “congratulations today” mula sa kanya ay sapat na. Hindi kailangan ng grand gestures o manipulative moves. Ang support niya sa akin ay parang hangin—palaging naroroon, hindi kita pero ramdam. “Lucas,” tanong ko sa huli, habang nakatingin sa city lights, “do you ever regret… anything?”