Engulfing Lightning Novels & Stories

Ipakita mo ang iyong kapangyarihan. Isang sagot ang umalingawngaw sa kanyang kalooban, isang napakalaking pag-ugong na parang pagbuhos ng libu-libong galon ng tubig, isang tunog na napakalalim at sinauna, halos kasing-edad ng mundo. At pagkatapos, isang kumikinang na asul na liwanag ang bumalot kay Winston, na tila siya ay kinukulayan ng mismong kaluluwa ng karagatan. Ang liwanag ay lumago, naging isang nakakabulag na kinang na nagpilit sa mga demonyo na takpan ang kanilang mga mata. Nang humupa ang liwanag, nagbago na ang anyo ni Winston.

Muling sambit ni Levyn at nasa himig ng boses nito ang galit at inis. Sinulyapan ko siya gamit ang malamig kong mga mata. “You'll never know unless...” Dumiretso ang tingin ko sa main door ng bumukas iyon. “I show you.” Walang emosyon ang mukha niya na nakatingin sa akin habang papasok sa loob. “Boss, nasa labas na si Lightning.” Inihagis niya sa akin ang susi na mabilis ko namang nasalo.

Pero halatang nagulat ito at napahinto sa pagtakbo nang umugong ang napakalakas na pagsabog ng isang gray lightning strike na pinakawalan sa mismong bayan nayun. Umilaw ito ng napalakas kaya't halatang nagulat din pati si Hazel at si Trei dahil do'n nadin nakatutok ang mata niya. Hindi ba talaga maubos ubos ang mga Tested-user nayan?

Ganoon din, para bang may sumabog sa harap ng mga mata ni Charlie. Sa isang malakas na ugong, isang lightning bolt ang nagpakita mula sa ere. Subalit, tanging kulog at kaunting ulan lamang ang napansin ni Charlie sa pangyayari. Isang metro lang rin ang haba ng lightning bolt na lumitaw sa kanyang harap. Hindi man lang ito katumbas ng 1% ng enerhiya ng Thunder Order na mayroon si Charlie. Kaya, hindi kumilos si Charlie at hinayaan niya lamang na tumama ang isang metrong ng lightning bolt sa kanyang katawan.

Rinig ko rin ang tunog ng mga nahuhulog na lupa. Nang humupa na ang epekto ng pagsabog ay bumungad sa akin ang iilang punong nabuwal at ang malaking crater na dulot ng atake ko. Kalahati rin sa bilang ng mga lure ang nawala. "Serves you right," bulong ko bago itinaas ang kamay ko sa ere. The small purple magic circle I made produced black threads of lightning. And when they are ready to launch, I moved my hands downward and it started raining black lightning in the whole place.

Nagsimulang umungol ang kalangitan na may kasamang kulog habang ang kidlat ay kumikidlat dito. Ang red lightning bolt ay kasing kapal ng braso. Habang tumatagos ito sa kalangitan, nasira ang paligid, at lumitaw ang maliliit na bitak sa kalangitan. Ang kidlat ay naglalaman ng napakatinding kapangyarihan. Nagtaas ng ulo si Thea. Nahaharap sa matinding lightning tribulation, kinailangan ni Thea na kumilos nang maingat.

biglang nagdilim ang paningin ko. When I opened my eyes, nasa loob na ako ng room. Alone. Nakabukas ang ilaw. I don't know how long I passed out but the thing that made me pass out brought back my mind. I can still feel those kadiri na iyon. Nagpanic ako. My first reaction is to scream. I immediately got up from my bed and ran out of the room. Feeling ko nasa katawan ko pa rin ang kadiring bagay na iyon.

Dinig na dinig ko ang sigaw niya sa kabila ng ingay ng tubig. Kumasang gumalaw ang isang kamay ko at umangat lahat ng lupang nasa loob ng dimensyon at naporma iyong patalim saka walang alinlangan kong hinagis iyon sa water tornado. And with that, the Light Crystal came out of her body and was transferred to me. Hera immediately secured the crystal. Saka ko lang itinigil ang ginagawa. Naglaho ang water tornado maging ang mga patalim at bumagsak si Mira sa tubig.

Natumba kaming tatlo at napadapa sa sementadong sahig. Mariin akong napapikit at mahigpit iyong hinawakan. I looked back. And saw him laughing with his tongue out, consuming the thing inside the crystal ball. Unti-unting nagka-ilaw sa itaas. It grew larger and larger hanggang sa masilaw kami sa liwanag. Suddenly, it emitted a lightning. And it strucked LIFE I. He split in half. And decayed.

It rolled side to side, and up and down on the high waves. "Then lightning. Thunder. A strong rainstorm hit. The poor ship started to tip on the rough waves! It was so dark that the Little Mermaid could see nothing. Then lightning lit up the sky, and she could see the young prince on deck. He seemed to be the only one still there! He was working hard to keep the ship afloat. He was throwing ropes out to his men who had jumped. But then, all at once, the waves got very high and the ship started to tip over. The Prince was flung to the side of the ship and thrown overboard! Down into the sea he fell."