Novel & Cerita Feeling The Blues

" I grinned, rose up, moved away from them, and opened the door. Rain and high winds created a chilling breeze. "But I'm fine, I'll be fine." I can't do it right now, but I can do it soon." I went outdoors, didn't mind the cold, and wandered about the garden on my feet. The rain, the dark surroundings, and the sky all contribute to my current mood. I bite my lips and close my eyes, remembering the lines that Navi usually sings to me when I'm unhappy; I thought singing along to the song would make me feel better, but it just made me feel worse.

“I didn’t do anything. Pinaiyak na nga kita nang huling beses tayong nagkita tapos you’ll accuse me of making you cry now.” Humikbi siya. Nanginginig na ang mga labi sa labis na emosyon na nararamdaman sa dibd ib. “I’m sorry.” “You’re saying sorry and you’re crying. I don’t like it.” “Nagso-sorry na nga,” parang batang maktol niya. Pakiramdam niya ay bumalik siya nang mga panahon na bagong panganak siya. She had baby blues and Heather received all her frustrations.

Nagising lamang ako dahil sa mga boses na naririnig ko. Hindi ko alam ngunit pamilyar sa akin ang mga boses na iyon. I feel like I already heard it somewhere hindi ko lang talaga masyadong matandaan pa. Ramdam ko ang pagkunot ng noo ko. Nang dahan-dahang buksan ang mga mata ay tumambad sa akin ang kadiliman. I feel something on my yes. I have a blindfold so I can't see them. Gusto kong magmura.

BLYTHE WALKED out of her car like a zombie dancing on the music of melancholy, time passed has dried her tears away but her heart remains bleeding inside her chest. The last time she felt this way was when she lost Zandro... Well, guess what? She also lost Venedict and so she has a reason to act this way again.

bakas man ang galit sa boses nito ay minabuti niyang tumabi upang makita nito ang babae. Gulat, sakit at lungkot ang dumaan sa mga mata ng boss niya, ito ang unang beses nagpakita ito ng emosyon. Miski sina Blue at Gray ay bakas na bakas ang awa at lungkot sa mga mata nila. Hindi na napigilan pa ni Pink ang humagulgol dahil wala siyang kwentang psychiatrist, hindi man lang niya mapagaling ang babae. Labag man sa loob ng kambal ngunit napilitan silang yakapin ang kapatid nila, humagulgol lamang ito sa bisig nila. Naiitindihan nila ang nararamdaman ng kapatid. Miski sila ay sobrang naawa sa nakikita nila ngayon.

Zaine Do you know the feeling when you just want to disappear in a blink? This is that moment. I feel so stupid for trusting those bullies and for thinking that they’ve changed. Gusto kong umiyak, manakit, at tumakbo papalayo sa kinatatayuan ko ngunit maski ang huminga ay hirap akong gawin. Nananatiling maingay at malabo ang paligid ko. Dahil rin siguro punong puno ng pulang likido ang pagmumukha ko at wala akong lakas para punasan man lang iyon.

Nababahala si Lydia. "Marami naman pong pinagmumulan ang PNES. Maaaring dahil sa pagkaranas ng trauma, sa anxiety o sa isang anxiety disorder, depression, deficit hyperactivity disorder, o dahil sa family conflict or stress..." "Wala sa lahat ng binanggit ninyo, doc!" Malakas ang boses ni Lydia. Ayaw niyang aminin na may problema ang anak, "Matalino nga ang anak ko! At wala kaming problema sa pamilya para ma-stress siya nang ganun!"