Out Of The Blue In Tagalog 소설 & 이야기

Maya-maya pa ay napansin kong namula ang mga pisngi niya, at hindi ako makapaniwala. "Is she really blushing?" I thought... " Totoo ba ito? Nagblush talaga siya? It means kinilig siya, right? It means I can make her heart fluttered? At ang pinka possible ay posibleng maging kami?" Sunod-sunod na tanong ng isipan ko, halos hindi na ako mapakale dahil lang sa napansin kong nagblush si Angel, and it was so damn cute. All of her emotions, I found them cute all the time. "Ganito ba talaga pag in love ka? You will never see the one you love as an ugly person? Halos lahat na sa kaniya maganda." Haha nakakatawa man, pero ganito nga siguro talaga.

sabi niya pa. "Pupunta ako, asan ka?" tanong ko. Kinakabahan akong tumingin kay Lanche. Hindi ko magawang makagalaw sa narinig ko. "What happened?" tanong niya sa akin. "Nag-crashed ang eroplano na galing Japan," sabi ko. "Fuck!" sabi niya ata agad na tumayo. "Hon, kailangan kong pumunta doon," sabi ko sa kaniya.

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Umabot ng mahigit isang oras ang pagbabyahe namin bago kami makarating sa destinasyon namin. At ng makarating na kami ay agad kung pinahayag sa kanila ang lugar. "Anyway boys welcome to my favorite place. The hidden forest," "Ito na ba 'yung lugar na sinasabi mo? Eh asan na 'yung ilog at kubo na sinasabi mo?" Pagtatakang tanong ni Carlo na tila parang na cu-curious sa lugar.

Ito na ba ang huli? "Nagbibiro ka ba Blue? Prank ba 'to?" Pinilit kong tumawa sa kabila nang kaba na aking nararamdaman. Nagbabakasakaling babawiin niya ang mga sinabi pero 'ni hindi man lang pumikit ang mga mata niyang nakatutok sa akin. "Blue." Ito na yata ang huli. "Itatakas kita. I'll inform Zid kapag nakaalis na tayo." Hindi ko alam pero sa unang pagkakataon tila hindi sigurado si Blue sa kan'yang sinasabi.

"Salamat sa lahat. Salamat sa pagmamahal." Si Blue ay ngumiti, ang kanyang mga mata ay naglalaman ng isang uri ng kasiyahan na hindi kayang ipaliwanag ng mga salita. "Hindi ko na kailangan pang magsalita, Ivy. Ang buhay natin ngayon, ang pamilya natin, ang lahat ng ito, ay nagsasalita na. Hindi ko na kayang mag-isa. Magkasama na tayo. Ito na ang pinakamahalaga."

Ulit na pagpakilala niya at inilahad ulit ang kamay para kay Brielle. "Ahh...ganun pala ang ibig sabihin nu'n. May lahing Italyano ka ba, Blue? Marunong ka ba sa salitang tagalog?" Blue never made eye contact with Brielle. His eyes were fixed down on his feet. "I can understand the Filipino language, Miss Brielle, but I cannot put it into words." He looked at me, and I nodded gently. "Oh, I see. . . At least nakakaintindi ka ng tagalog kahit na hindi ka nakakapagsalita nito."

nagtatakang tanong niya. “Ang Blue Bottle Winery ay kasali sa isang demanda," sabi ni Alex. “Kung hindi ka mag-iingat, malalagay ka sa gulo. Kilalang mang-aawit ka, kaya hindi ka dapat makisali sa mga bagay na ito." Napayuko si Cassidy. “Kaibigan ko si Louisa. Dapat ko man lang siyang tulungan.""Louisa?" sigaw ni Alex. Wala siyang magandang impresyon kay Louisa.

Pinuno niya ang baga ng sariwang hangin. "Rayleigh scattering," usal niya. Nang ma-curious siya kung bakit nagbabago ang kulay nito at hindi lamang sky blue ay iyon ang nahanap niyang sagot. Napangiti siya. God is very creative. Nakahinga siya nang maluwag. Kahit papaano ay nawaglit sa isip niya iyon. Hindi niya namalayang nakatulog na siya. Kung hindi pa niya naramdamang may pumapatak na tubig sa mukha niya ay hindi pa siya magigising.

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."