Novel & Cerita Ang Pasyang Nabuo Ko Ang Magiging

banggit ni kuya na ikinatawa ko. “Sige na bunso una na ako at magpapahinga na rin para bukas” huli nitong sabi bago umalis. Sinarado ko ang pinto at umupo ako sa kama ko. Bukas ay sisiguraduhin kong matatapos na ang lahat ng lungkot at hirap na nangyari sa akin, simula rin bukas ay magiging masaya na lang ako lagi dahil alam kong magtatagumpay kami at babalik na ang lahat sa dati.

Ang araw na ito ay magtatapos na hindi lamang sa pagkuha ko ng aking nararapat, kundi sa aking pagbuo ng bagong simula. Isang taon na ang lumipas mula noong araw na iyon—ang araw na tuluyang nagbago ang buhay ko. Ngayon, nakaupo ako sa veranda ng aming bahay, nakangiti habang pinagmamasdan ang pamilya ko. Si Dylan, na abala sa paglalaro kay Mateo, at ang aming bagong silang na anak na babae, si Cresia, ay mahimbing na natutulog sa aking mga bisig. Napuno ng pagmamahal ang puso ko habang iniisip ang lahat ng pinagdaanan namin upang makarating sa puntong ito.

Bahagya akong yumuko at bumulong sa tainga niya. "...aagawin pa rin kita." Napailing na lang siya habang natatawa. "Possessive ka pa rin." "Hindi na mawawala 'yon." Ngumiti ako habang pinagmamasdan ang malaking pamilyang nabuo namin. Maraming taon na ang lumipas. Nagbago na ang hitsura namin. Nagkaroon na kami ng mga kulubot. Nagkaroon na rin ng puting buhok.

Yung isa ang sabi tatawagan na lang ako Ngumisi siya sa akin, agad kong napansin ang malagkit niyang tingin sa akin. "Mag-aaply po sana ako ng trabaho. Kahit ano lang po. Kung meron pong vacant" "Sit down" Hindi ako kumportable sa mga ngiti at paraan ng pagtitig niya sa akin. Naupo naman ako, tumikhim at kinalma ang sarili. "Hmm.. 22 years old. Batang-bata!"

This day, I really felt I am special. Habang tinitignan ko ang pinaghandaan niyang setup na ito ay hindi ko naman maiwasan na isipin ang mga nangyari sa amin bago kami makahantong sa ganitong parte ng buhay namin. Sa isang iglap ay parang noon lang ay umiiyak pa ako pero ngayon ay muling bumabalik ang sigla at saya sa aking mga labi. Lahat ay nagsisimula nang mapalitan, iyong mga bagay na akala ko ay hindi ko na muling mararanasan.

Siguro nagbabago lang ako, or may pakiramdam pa rin naman ako. Kahit kasi ayos na ang buhay ko ngayon sa puder ni Reigan, hindi ko pa rin maiwasang manibago, o manghinayang sa dati kong buhay na kailanman hindi ko na maibabalik pa, dahil nangyari na 'to at bawal na 'kong umatras pa, bagkus ay harapin ito nang buong-loob dahil ako rin naman ang dahilan kung bakit 'to nangyari. Mahirap tanggapin, but I am happy now and contented. Siguro naman ay makakayanan ko 'to.

"Syempre sa akin. Pwede na tayong mag-live in para may tagaluto ako." "Ewan ko sa 'yo. May boyfriend ka baka magselos pa yun." "Ay oo nga pala." Napailing iling na lang ako at nagpatuloy ako sa pagluluto hanggang sa inilapag ko na sa lamesa. "The best cooker!" Napangiti na lang ako. Mukhang ito na ang start ng bagong buhay ko na wala sa puder ng mga magulang ko. Pero hindi ko nga inaasahan ang nangyayari sa akin ngayon lalo na sa nasaksihan.

bulong ni Izaak sa akin habang magkayakap na pinagmasdan namin ang anak namin na mahimbing na natutulog sa kanyang crib. Masaya kaming lahat dahil sa wakas nadagdagan ang pamilya namin. Ang bagong chapter ng buhay ko ngayon ay ang magkaroon ng sariling pamilya. At ito...ito ang pamilya ko.

At least nakasama ko ang anak ko. KINABUKASAN ay maaga akong pumasok dahil na ‘rin maganda ang gising ko. Ngunit nagtataka ako dahil kanina pa ako pinagtitinginan ng mga katrabaho ko tapos biglang magbubulungan na akala mo ay mayroon akong kasalanang na ginawa.

sabi niya, sabay turo sa katabing pinto, "ito ang apartment ko. Mukhang magkapitbahay na tayo." Ang pagkakataong nag-iwan sa akin ng panandaliang natigilan, ang aking isipan ay umiikot na may halong pagtataka at tuwa. Ang kapalaran ay tila naghabi ng isang hindi inaasahang sinulid, na naglalapit sa atin sa bagong kabanatang ito ng aking buhay.