Ang Pasyang Nabuo Ko Ang Magiging นิยาย & เรื่องราว

Tumataas kasi ang mga balahibo ko. Pagpasok ko sa kwarto, napaupo ako sa kama. Huminga ako nang malalim. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako. Napahiga ako at tumingin sa kisame. Magulo na ang isip ko nitong mga nakaraan. Mas lalo pang gumulo ngayon. Pakiramdam ko may bagong mangyayari sa bahay na ito. At sana hindi ako mapasama.

CHAPTER 8 What happened yesterday is really making me feel so happy. Kaya ngayon sa panibagong araw na sinalubong ko, labis ang positibong pananaw na nasa isip ko. Hindi ko akalain na mangyayari ang ganong eksena sa buhay ko. Ang lahat ng nangyayari ngayon ay alam kong pagsubok lang pero 'di ko inaasahan na sa kabila ng lahat ng 'yon ay makakaya ko kahit na minsan nalulugmok na ako.

banggit ni kuya na ikinatawa ko. “Sige na bunso una na ako at magpapahinga na rin para bukas” huli nitong sabi bago umalis. Sinarado ko ang pinto at umupo ako sa kama ko. Bukas ay sisiguraduhin kong matatapos na ang lahat ng lungkot at hirap na nangyari sa akin, simula rin bukas ay magiging masaya na lang ako lagi dahil alam kong magtatagumpay kami at babalik na ang lahat sa dati.

"Dapat ready ako!" Inis ako'ng napasabunot sa sarili ko'ng buhok, aligaga ako sa pagkuha ng mga damit Ngayon lang ako naging excited sa tanang buhay ko. Mamumundok daw kami! Yeyyy! Nakaka-excite!

Ang araw na ito ay magtatapos na hindi lamang sa pagkuha ko ng aking nararapat, kundi sa aking pagbuo ng bagong simula. Isang taon na ang lumipas mula noong araw na iyon—ang araw na tuluyang nagbago ang buhay ko. Ngayon, nakaupo ako sa veranda ng aming bahay, nakangiti habang pinagmamasdan ang pamilya ko. Si Dylan, na abala sa paglalaro kay Mateo, at ang aming bagong silang na anak na babae, si Cresia, ay mahimbing na natutulog sa aking mga bisig. Napuno ng pagmamahal ang puso ko habang iniisip ang lahat ng pinagdaanan namin upang makarating sa puntong ito.

Bahagya akong yumuko at bumulong sa tainga niya. "...aagawin pa rin kita." Napailing na lang siya habang natatawa. "Possessive ka pa rin." "Hindi na mawawala 'yon." Ngumiti ako habang pinagmamasdan ang malaking pamilyang nabuo namin. Maraming taon na ang lumipas. Nagbago na ang hitsura namin. Nagkaroon na kami ng mga kulubot. Nagkaroon na rin ng puting buhok.

Yung isa ang sabi tatawagan na lang ako Ngumisi siya sa akin, agad kong napansin ang malagkit niyang tingin sa akin. "Mag-aaply po sana ako ng trabaho. Kahit ano lang po. Kung meron pong vacant" "Sit down" Hindi ako kumportable sa mga ngiti at paraan ng pagtitig niya sa akin. Naupo naman ako, tumikhim at kinalma ang sarili. "Hmm.. 22 years old. Batang-bata!"

Siguro nagbabago lang ako, or may pakiramdam pa rin naman ako. Kahit kasi ayos na ang buhay ko ngayon sa puder ni Reigan, hindi ko pa rin maiwasang manibago, o manghinayang sa dati kong buhay na kailanman hindi ko na maibabalik pa, dahil nangyari na 'to at bawal na 'kong umatras pa, bagkus ay harapin ito nang buong-loob dahil ako rin naman ang dahilan kung bakit 'to nangyari. Mahirap tanggapin, but I am happy now and contented. Siguro naman ay makakayanan ko 'to.

"Syempre sa akin. Pwede na tayong mag-live in para may tagaluto ako." "Ewan ko sa 'yo. May boyfriend ka baka magselos pa yun." "Ay oo nga pala." Napailing iling na lang ako at nagpatuloy ako sa pagluluto hanggang sa inilapag ko na sa lamesa. "The best cooker!" Napangiti na lang ako. Mukhang ito na ang start ng bagong buhay ko na wala sa puder ng mga magulang ko. Pero hindi ko nga inaasahan ang nangyayari sa akin ngayon lalo na sa nasaksihan.

bulong ni Izaak sa akin habang magkayakap na pinagmasdan namin ang anak namin na mahimbing na natutulog sa kanyang crib. Masaya kaming lahat dahil sa wakas nadagdagan ang pamilya namin. Ang bagong chapter ng buhay ko ngayon ay ang magkaroon ng sariling pamilya. At ito...ito ang pamilya ko.