I'm Blue Novels & Stories

“I am not an art connoisseur but why do I have this feeling that this painting shows sadness?” Agad na natigilan si Ariella at mariing napalunok na lamang. The painting was an abstract. It consisted of blue and purple colors. Wari bang nagpapakita ng gabi... ng dilim. At kahit sino nga ay makapagsasabi na kalungkutan ang nakapaloob sa naturang painting.

bakit lagi na lang akong nabibigo ng mga expectations ko? Pagod na ako sa buhay na meron ako ngayon. Para bang gusto ko na lang magmukmok habang buhay dito sa isang sulok ng kuwarto ko at piliin na lang ang magpaka manhid para 'di na ako makaramdam ng sakit kagaya ng nararamdaman ko ngayon. Sinadal ko ang ulo ko sa pader habang hinahayaang umagos ang mga luha ko.

Hindi ko maiwasan ang maiyak "Kasalanan ko naman Sandro, kahit ako sinisisi ko ang sarili ko" "No, Don't blame yourself hindi mo kasalanan" Pagkumbinsi niya sa akin "Kasalanan ko pa din Sandro... at habang buhay kong dadalhin yun sa puso ko" Hinawakan niya ang kamay ko "Wag mong gawin yan Lorraine, wag mong ikulong ang sarili mo sa isang pangyayare na kahit kailan hindi mo naman ginusto, i believe na ang lahat ng nangyayare sa atin ay may dahilan at gusto ng kapatid mong maranasan mo ang mabuhay ng masaya, kung nakikita ka ng kapatid mo ngayon malulungkot yon kasi malungkot ka.. alam ko na mararanasan mo din ang maging masaya" Ngumiti siya habang nakatingin sakin

At sa pagkakataong ito, hindi ako ang matatalo. TO BE CONTINUE

At hindi ko din alam kung ba't ganoon ang aking panaginip. Napaungol ako dahil sa sakit ng aking ulo at katawan. Hindi ako makagalaw. Ano ba'ng nangyari? Nakadapa ako at may unan na nakapatong sa aking ulo. Inangat ko ng kaunti ang aking katawan upang silipin ang orasan pero hindi ko ito makita sa aking night stand. Nasaan iyon? Blue... Bakit blue ang kulay ng bedsheet at mga kurtina?

ISANG linggo na ang nakalilipas pero hindi pa ulit tumatawag si Blue. Para kay Hannah, maigi na iyon, para walang sakit ng ulo. Tiyak niya kasing gulo lamang ang ihahatid nito ngunit, alam naman niyang hindi iyon makabubuti kay Nicole. Tiyak niyang sa bawat araw ay matinding kaba ang nananahan sa puso nito. Wala kasi itong ibang naiisip kundi ang kapakanan ng kapatid na si Abi.

Ito lang mismo ang pumasok sa loob ng silid kung nasaan siya ngayon. Agad siyang umayos sa pagkakaupo at hinana ang kanyang ngiti para sa mga ito. Kahit na hindi mapanatag ang loob ay kailangan niyang ngumiti para ipakita sa mga itong ayos lang siya at wala siyang kinakaharap na matinding problema. “Mommy,” sambit ni Blue. “Er du okay nu?” [translation: Are you okay now?] Mas lalo niyang nilaparan ang ngiti sa kanyang labi. “Yes, baby.”

"How are you? Uuwi ka na ba? or nagbago na ang isip mo and you want me to tour you? Kung i-trato niya ako ay para kaming matagal nang magkaibigan. Pakiramdam ko tuloy ay walang kahirap-hirap akong makakahingi ng tulong sa kan'ya. "I'm fine Blue. Actually pauwi na ako sa susunod na araw," sabi ko habang naghahanap ng tyempo kung paano sasabihin ang sadya ko. Ayoko naman na isipin niyang abusada ako at kaya ko lang siya kinakaibigan ay dahil may kailangan ako.

wika ko. Nagpumilit siyang yakapin ako pero hindi niya magawa dahil hinihila ako ni Blue. Awang-awa ako sa kalagayan niya ngayon. Naiiyak na ako. Sana hindi na lang ako lumabas para hindi nangyari ang lahat ng ito. “She’s mine.”

“I’ll be okay. Nothing’s going to happen. Besides, may team ako. And you know me — I don’t take risks.” Napayuko ako. “I just have this feeling… na parang something bad is going to happen.” Tinaas niya ang baba ko para magtama ang mga mata namin. “Hon… everything is fine. Okay? Don’t overthink. You’re just tired, baka dahil stress ka sa work.” Tumango na lang ako kahit di ako kumbinsido. Umakap ako sa kanya nang mahigpit. “Promise me, uuwi ka agad.”