Forgotten In Tagalog Novels & Stories

“Grandma, why did you placed my siblings there in a library? Why not in mom’s room or in a restricted room in that house? “ I asked while I was drying the plates, bowl and glasses with a thin squared towel for the dishes. Grandma took the big plate and piled fruits on it. “Because I wrote books every time a fetus would die. I used their names as the main character so kahit papano, we could feel their lives existed somewhere. The house looks like a museum now.” I felt a little confused about what she said. I didn’t understand some part of it so I questioned her again, “Wewewe——wait Grandma, what was the word again? You said something like, uhhhmm——ughh something I don’t understand.” I groaned

Pero ang salitang nakaukit sa punong 'to ay simbolo ng pagkakaibigan naming binuo ng nakalipas na ilang taon. *Flashback* "Paaaa. Pasan mo 'ko. Please" paglalambig ko kay Papa habang binabaybay namin ang malawak na kagubatan. Naisipan kasi nila Mama na pumunta kami sa probinsya nila. At ngayon kasama ang mga kamag-anak ko ay papunta kami sa isang ilog na nasa dulo ng gubat. "Sabihan mo muna si Papa ng Iloveyou." masayang wika ni Papa saka lumuhod sa harapan ko.

Narinig ko ang pagsarado ng pinto at palahaw na pagtawa niya. "I forgot to tell you." He chucked. "Dumi ng baka at kambing 'yon." Napangiwi ako dulot ng pandidiri. "Normal lang ang amoy na 'to sa probinsya, you'll get use to it, let's go inside."

Dahil doon, tumalikod na siya at handa nang umakyat. “Lisora.” Nakadalawang hakbang pa lamang si Lisora nang marinig niya ito. Napakaamo ng boses nito. Bumilis ang tibok ng puso ni Lisora at napatigil siya. Dahan-dahan siyang lumingon. “May iba pa ba?” Isang malaking hakbang pasulong si Rael at tumingin sa kanya nang nakangiti. "Mm, may nakalimutan ako."

"pero bakit naman po..?" "ang tawag dun pagpag kapag namatay na ang isang tao dapat sinusunog lahat nang mga gamit na naiwan nya.. hindi ko rin alam kung bakit nga ba pero ang alam ko eh bawal yun saka pag papagpag daw ang tawag dun" "ganon po ba.. pero-" "wag nang pero pero sige na dalhin mo na yung ibang mga gamit mo para maka alis na tayo"

>3 Words can't express how it's wonderful to have you guys here with me up to this level Don't forget to drop some gems also >3

Ang mismong singsing na napanaginipan ko kanina! And he knows about that ring! The ring that I've almost forgotten hanggang mapanaginipan ko naman yon kanina.. 'Something O and F..I have to remember that... and I have to live and find that ring....' O and F.. kahit ano pamang ibig sabihin ng dalawang letrang 'yon, ayoko ng malaman pa dahil kilala ko narin naman ang may-ari nito.

“Puwede ba Sadako, kung gusto mong makatulong umupo ka na lang! Pinipilit kong intindihin na may amnesia ka pero sana naman hindi ka tanga. Stay still at ‘wag kang lalapit sa’kin. Sa gano’ng paraan ka makakatulong.” Well, he let it out. Naisip niyang sumobra siya pero huli na ang lahat. Nasabi na niya eh. Parang nakaramdam siya ng awa lalo na ng may dugong tumulo sa hintuturo nitong nasugatan. Pero magbabago na nga siya kaya nagmatigas siya. “Sorry kung nagiging pabigat ako sa’yo pero wag mo naman akong tawaging tanga.”

Natatawang tumunghay muli ako. Lumapit ako sa lapida kung saan nakaukit ang kaniyang pangalan. Hinaplos ko iyon. Maria B. Dela Torre “I miss you so bad, Mama. Miss na miss na kita. Sobra.” Minsan, nakakatawa mang-asar ang tadhana. Dahil makalipas ang kalahating oras ay nagsipatakan ang maliliit na butil ng ulan mula sa langit. Kalaunan ay naging malalaking butil na ito hanggang sa naging malakas na ulan.

The dome vanished, in its place was a net of raw, painful memory. The lead, Forgotten, wearing Finn’s lost love’s face, stepped forward. When its foot crossed the valley, the bloody light lashed out. It didn’t destroy it and it remembered it. The Forgotten soldier shuddered, its vacant black eyes cleared, showing confused, scared eyes of the young woman she once was. She looked at Finn, lips silently saying his name, then faded into a gentle silver mist that rose and vanished. The ancient oath, fully awakened, was not a shield and it was fire. It reminded the Forgotten who they were and set them free.